Zgłoś

@iwonaroma   Stworzyłaś sobie rozmówcę idealnego - nie człowieka z ego, lecz formę czystą. Wiersz nie zrani, nie opuści, nie wywyższy się, bo jest tobą i nie-tobą jednocześnie - paradoks twórczości. Znalazłaś w słowach to, czego w ludziach brak - obecność bez ciężaru, bliskość bez lęku. Wiersz nie żąda, tylko jest, towarzysz doskonały, bo stworzony z ciebie samej - i dlatego prawdziwy najbardziej. Świetny! 

@Mitylene  "Nieśmiertelnie dogasając" - o piękniejszej sprzeczności nie da się pomyśleć. To właśnie jest poezja. :) 

@Amber   Królowo śniegu.!  brylanty i kryształy, podano do stołu :) w bieli.    śliczny wiersz :) 

siedzimy na śniegu zaklinając nadchodzące lato ma przynieść więcej ciepła niż chuchanie w dłonie   to zamknięty sen nie będziemy go karmić resztkami zaczniemy od nowa — zimą najlepiej kurczą się wspomnienia topnieją ślady   po chłodnych słowach rozpalimy wiersz będzie miał barwę wschodzącego słońca i powiesz o mnie: słońce   śniegu warta odgrzeszę przystań by na drogę został tylko śmiech   i grzech

@andrew Bardzo dziękuję! Tak czasami mamy! :))) Pozdrawiam.  @KOBIETA Serdecznie dziękuję!  Pozdrawiam. :)