Serc niewolnicy

[Wanderer]

Rozsądek jest jak makijaż u kobiety czy scenicznej gwiazdy.

Mimo, że czujesz się lepiej w spranych dresach i tak się wciśniesz w zbyt ciasne jeansy, podziękujesz szefowi, czy powiesz zapytana na ulicy koledze ,że wszystko dobrze, mimo że wyjesz w środku jak szakal.

Tu o dresach tych właśnie mowa, bo przecież jak tylko zdejmiesz kurtkę po chujowym dniu w pracy, pierwsze co zrobisz to zmyjesz makijaż, założysz znów ulubione dresy, znów zaczynasz być…

Śmiejemy się z owadów, że gonią instynktownie za tym co im natura każe,

Egzystencja przepełnia te małe chitynowe tkanki chęcią przeżycia,

Nazywamy się naczelnymi, panami świata,

Wmawiamy sobie zasady i prawa, podniecamy się i bałwochwalimy rozum,

A lecimy do światła instynktownie jak wieczorna ćma,

Ciągnie nas wewnętrzne ja,

Lecimy na złamanie karku bo serce nas wzywa,

Jak w socjaliźmie 20 lat planów i starań rzucamy w kąt jak tylko zabije mocniej,

Kieruje naszymi porażkami, żałujemy często,

serce

A my jako jego niewolnicy,

Wciąż uważasz że kierujesz się w życiu rozumem? Sam się okłamujesz.

Hipokryzja.

W imię czego?

 

Jaką maskę wkładasz każdego dnia?

Uśmiechnięty klaun, raz porażony obecną sytuacją introwertyk, raz będziesz zwyczajnie wkurwiony - ale i tak włożysz jakąś maskę.

 

Bo musisz coś na siebie włożyć będąc niewolnikiem,

Niewolnikiem własnego serca.