Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Nawet to co było ludzie "wiedzą" inaczej, stąd tyle sporów o historię albo w sądzie.

 

Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wiara nie ma nic wspólnego z Bogien, za wyjątkiem spraw religijnych. Wierzymy, że wieczorem zjemy kolację, a jutro wstanie nowy dzień, a przecież w to wierzą także w Boga niewierzący.  Wiara to przypuszczenie, czy wizualizacja przyszłości według znanych praw czy zasad. Tego jednak nie wiemy, bo chociażby możemy nie dożyć. Pozdrawiam 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ale wiedza jest tym, co się wydarzyło, natomiast ekstrapolacja jej w przyszłość jest tylko przypuszczeniem, opartym niekiedy na niemal 100% prawdopodobieństwie, ale tylko na tym. Pewności nie ma nigdy. M

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wiedza empiryczna bazuje za faktach, eksperymentach, a one, istotnie, należą do historii, je się bada, porównuje, opisuje, opracowuje między nimi związki, wyciąga wnioski. Można na ich podstawie wysnuwać przypuszczenia, co będzie, ale to tylko  przypuszczenia, które nie raz, także w naukach ścisłych, się nie sprawdziły, choćby dlatego, że nie nie znamy wszystkich, niezliczonych  parametrów, czynników. 

Kto mówi, że wie, jak będzie, to tylko mówi:).

Pozdrawiam.

Opublikowano (edytowane)

Odrzekł szlachcic mistrzowi:

- Coś mi się nie zgadza,

bo mój konik od roku po wojence chadzał,

gdy w końcu wróciliśmy w me rodzinne strony,

przy nadziei znalazłem klacz moją i żonę.

 

I jak to stać się mogło? Do tej pory nie wiem.

Chociaż żona niemowa, gdy była w potrzebie,

że ktoś jej tu pomagał, w to już święcie wierzę.

Za dobrego człowieka odmawiam pacierze...

 

A na koniec dorzucę, że wiem dobrze o tym,

że w niedługiej przyszłości zaczną się kłopoty,

zgryzoty i zmartwienia, wątpliwości żadnej

co do tego też nie mam... Tu mistrz się przeżegnał.

 

-Żegnaj.

Amen.

 

 

 

 

Edytowane przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Florian Konrad Nie ma co się dziwić @vioara stelelor  - to brzmi jak żart, że ten wiersz to żart - nawet jeśli miałeś jak najlepsze intencje, by tak to wyszło :D   Utwór ma charakter groteski, absurdalnej biografii w pigułce, wobec której podmiot próbuje zdystansować się byciem "ponad tym". Czytam z przymrużeniem oka, zwłaszcza że "niewidzialnina" jest dla mnie zdecydowanie najwidzialniniejsza. Brawo za ten neologizm. Nurtuje mnie jednak tytuł "Świecht". Bo dlaczego nie "śmiecht"? :D
    • @vioara stelelor Jest w tym pewna... przewrotność? Autorka pisze wiersz, w którym podmiot - "poeta" - uznaje piedestał za przekleństwo swego życia - po czym... wstawia go na forum, na którym utwór ów zbiera oklaski :D   Próżność to zarówno pięta achillesowa jak i siła napędowa każdego człowieka, zwłaszcza artysty - choć nikt nie jest tak łasy na słowa uznania jak poeta. No... może poza jego krytykiem?   Absolutnie nie jest to przytyk, wręcz przeciwnie - treść wiersza (i jego zamieszczenie na forum) dobitnie obnaża paradoks natury ludzkiej i koegzystencję sprzeczności w niej ukonstytuowanej. W tym kontekście ostatnia strofa nabiera tragicznego wręcz wydźwięku:  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Te słowa to tak bezradna kapitulacja. Zastanawiam się jednak, czy dla peela nie jest za późno?   Choć przypominam sobie, że posągowi Szczęśliwego Księcia pękło ołowiane serce, bo - jak się okazało - był zdolny do miłości. Ten wiersz silniej przywołuje mi właśnie Wilde'a niż Horacego... "Objawić sztukę, ukrywać artystę - oto cel sztuki." - a ostatecznie sztuka okazuje się być punktem "wyjścia", nie "wejścia".    Słowa uznania dla @Berenika97 - świetna analiza. Prawie nic nie zostało mi do napisania... :D
    • @andrew Dziękuję :) widzę jutro... ładne to. Idealne podsumowanie. Pozdrawiam :) @Berenika97 O to ciekawa uwaga, najpierw podmiot analizuje co właściwie się przed nim jawi, potem przykrywają go uczucia. Dziękuję :) @marzipan Dziękuję - jeśli znajdziesz, chętnie przeczytam twoją interpretacje. 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Ładnie nazwane... głębia szarości a powierzchowny błękit...choć tego nie napisałeś, ale próbuje czytać między wierszami :) :))
    • Niebo chmurzaste zaćmiło widok wilgotne krople plamią sukienkę, przez tamę wody smutek dostrzegam dziś spaceruję z deszczem pod rękę. Na rzęsach mżawka włosy przemokły. Jak ja wyglądam? Katar zagościł. Czy ta ulewa przelotną będzie, czy się rozpada już tak na dobre.? Zgubiłam kolczyk, w wielkiej kałuży burza szaleje, jak na estradzie ciemny horyzont dreszcze na ciele mam już kalosze i parasolkę.             Pamiętam…B.J.            
    • @Myszolak niebo? nie... bo szaro :D  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Ten (światło)cień na widok podmiotu niesie z sobą element wzbudzający niepokój. Nie wiem, czy nie poszukać w tym wierszu drugiego dna...   Kontrast zapewne ma źródło w zestawieniu głębi szarości oczu z blaskiem miłości, ale... kto wie? :D
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...