Poranek

[fregamo]

Może ta wymiana informacji

Spowoduje że weźmiemy się za ręce

Pójdziemy drogą codzienności

Tą co czasem przechadza się szczęście

 

W rozterkach popołudniowych spojrzeń

Przybici w szafie istnienia

Że też tak łatwo przychodzi

Postawić w kącie marzenia

 

Usunąć zbędne kilogramy

Jak usuwa się dziecko

Potem pozszywać skórą

Splecione usta człowieka

 

I wlec życie mozołem

Karmiąc ślepe pragnienia

Po co pochylać głowy

Skoro kat już czeka

 

11112020

Edytowane 11 Listopada 2020 przez fregamo (wyświetl historię edycji)

[Gość Franek K]

Ale czy to nie przed katem pochyla się głowy?

Bardzo wymowna ta szafa istnienia.

 

Pozdrawiam. FK.

[fregamo]

@Franek K Dziękuję za słowa. Przed katem. Owszem. Ale nie codziennie. Pozdrawiam@Franek K

[beta_b]

Dwie pierwsze na tak, kolejne z mozołem. Może dlatego, że inaczej już odbieram życie, pozdrawiam bb

[fregamo]

@beta_b Dziękuję za wizytę. Pozdrawiam@beta_b

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - kupuje w całości  - udany wiersz tak  szeroko otwarte uwielbiam.

                                                                                                                                                               Pozd.

Edytowane 11 Listopada 2020 przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To słowo, jak na moje ucho, wydaje mi się za długie, zaproponuję.. codziennych.. co rozszerzy też horyzont.

Ogólnie na tak, fajne przemyślenia... końcowy.. kat.. trochę mrozi krew w żyłach.

Pozdrawiam.

[Czarek Płatak]

Dokładnie. Nie ma co temu katu ułatwiać zadania. 

Czy nie powinno być 'z mozołem'? 

Pozdrowienia 

[fregamo]

@Czarek Płatak Chyba powinno. Dziękuję za słowa. Pozdrawiam.

[[email protected]]

@fregamo Zawęziłaś dom, komnatę - do szafy istnienia, czyżby następna była ślimacza skorupa?
Zawężamy pole postrzegania rzeczywistości... co zatem dalej?

Pozdrawiam Fregamo.