Odkrycie

[asher]

*

Każdego dnia tuż przed świtem L. wstawał ze swojego barłogu i ruszał na obchód. Musiał się zrywać, ponieważ chłód był trudny do zniesienia. Pod tym względem wcale się nie różniliśmy. Jako gospodarz bloku też wstawałem bardzo wcześnie, by zimą odśnieżyć, a przez resztę roku pozamiatać chodnik jaśniepaństwu lokatorom. Co rano widywałem więc melancholijną, przygarbioną sylwetkę L. znikającą za drzwiami śmietnika. Zawsze miał na sobie to samo ubranie - czerwoną czapeczkę z daszkiem, która, jak sądził, dodawała mu wigoru, granatowy płaszcz ortalionowy, workowane spodnie i połatane trepy. Do tego ściskał w dłoni popielatą siatkę na zakupy z urwanym uchem. Podobno miał ją już wtedy, gdy żona wyprosiła go za drzwi.
Paradował z nią codziennie ulicami i raz po raz zaglądał do kubłów na śmieci, wkładając w to całe serce. Cierpliwie przeczesywał stosy odpadów, po czym segregował butelki, puszki, złom i makulaturę. Czasem proponowałem mu kawę. Popijaliśmy ją przed blokiem, rozprawiając o zepsuciu społeczeństwa, które pozbywało się całkiem zdatnych jeszcze do użytku przedmiotów i za diabła nie chciało się nauczyć zasad ekologii. L. był ich bardziej świadom, niż niejeden z ludzi, odjeżdżających na naszych oczach niesamowitymi autami. Zauważyłem, że polubił rolę, jaką przeznaczył mu los i przyjmował ją z pokorą godną podziwu. Był na samym końcu łańcucha pokarmowego, a jego zadaniem było czyścić i utylizować.
Znajdując coś, co wydawało mu się przydatne, natychmiast zapominał o otaczającym go świecie i bezgranicznie oddawał się kontemplacji znalezionego skarbu. Najczęściej trafiały mu się rzeczy do oddania w punkcie skupu, ale też całkiem świeże jeszcze gazety, części garderoby, sprzęt gospodarstwa domowego i inne porzucone drobiazgi. Te, które do czegoś się nadawały, z nabożną czcią chował do siatki, niepotrzebne od razu odkładał na swoje miejsce. Nigdy nie wracał z pustymi rękami.
Razu pewnego znalazł w ulicznym kuble coś dziwnego. Podparłem się miotłą i z daleka obserwowałem jego zachowanie. Miał w ręce coś, owiniętego w gazetę. Po chwili wyrzucił ją, więc musiała być przestarzała nawet dla niego. Trzymał w dłoni coś podłużnego, w czym odbijały się promienie słońca, ale nie widziałem dokładnie. Usiadł na ławce i długo to coś oglądał. Nie wydawał się być zachwycony odkryciem, a jednak nie mógł oderwać oczu.
- Panie Ludwiku, co pan tam ma? – krzyknąłem uprzejmie.
Obejrzał się przestraszony. Machnął ręką, żebym mu dał spokój. Wzruszyłem ramionami i zostawiłem go przy tym fascynującym zajęciu. Zerknąłem jeszcze z głębi klatki schodowej, bo sprawa nie dawała mi spokoju. Nagle L. zerwał się z ławki i powlókł zgrabiony przed siebie.
Od tej pory widywałem go rzadko. Za każdym razem mamrotał coś do siebie i chichotał po cichu, jak gdyby ktoś bez przerwy szeptał mu do ucha doskonałe dowcipy. Kilka tygodni później znaleziono go w rzece, gdzie przywarł do dna z wielką złotą sztabą u szyi.

[Barbara_Pięta]

O kurczę, takiego zakończenia się nie spodziewałam. W szoku jestem, he he...

[Jay Jay Kapuściński]

Faktycznie zakończenie takie trochę niespodziewane, ale historia ogólnie przypadła mi do gustu. Pozdrawiam

[Mirosław_Serocki]

Aj, aj... Zakończenie przewidywalne, lecz widze w nim trochę niekonsekwencji.
1. Cięzko przywiązać sobie sztabę złota do szyi.
2. Najprawdopodobniej denat jest bezdomnym, więc nikłe są szanse, że ktos go będzie szukał i dlatego zostanie znaleziony w rzece. Na przypadek też bym nie liczył, bo komu bez sensu chce się przeszukiwać dno rzeki i przy okazji wyciągać trupy na powierzchnię? Chyba, że pogłębiali koryto.
A gdyby tak "pan segregator", zamiast popadać w obłęd i skakać do zimnej wody, za uzyskane niespodziewanie środki finansowe kupił sobie śmieciarę i segregował odpady w sposób łatwy, szybki i przyjemny?
Nie proponuję przekazania całej sumy na schronisko dla bezdomnych zwierząt, bo to dopiero byłoby przewidywalne w sposób przykry.

[Anna Romanek]

Cóż za zbieżność. (Moje ostatnie opowiadanie na ten sam temat -"Starzec w krześle"). Czyta się lekko. Styl-super. Zakończenie z finezją. Może nie jest tak zaskakujące, ale z lekko podczernionym humorem. Nigdy nie gram w toto-lotka, właśnie z tego powodu, by nie mieć tej sztaby. Do rzeki mam zbyt blisko. Naprawdę.

[wampirka]

Mnie zakończenie zaskoczyło, muszę przyznać. Ogólnie mam takie wrażenie, że fajnie ci wychodzi, kiedy rezygnujesz z wszechwiedzącego narratora i oddajesz głos jakiejś postaci, takiemu zwykłemu człowiekowi. Pamiętam, że słynny "harnaś" tez był tak pisany.
Mały błąd:
"Miał w ręce coś, owiniętego w gazetę." - "Miał w ręce coś owinięte w gazetę"
Poza tym nie podoba mi się to "przywarł do dna" - może niech go woda na brzeg wyrzuci? Albo jeszcze lepiej niech go znajdą w jakimś starym basenie, tam woda jest bardziej przezroczysta, i nie będzie kłopotu, że nikt by takiego staruszka nie szukał (komen. M. Serockiego)

[asher]

Nie trzeba szukać realistycznego podejścia, bo nie pomaga w odbiorze. Nie mam ambicji realisty i o to nie zabiegam. Reszta będzie domysłem albo milczeniem. Gdyby pan w łachmanach sprzedał sztabę i zaczął szukać zbożnego celu, ja musiałbym mieszkać w L.A. i tworzyć kolejny dolarodajny scenariusz. Jak wiecie, tak nie jest. Dzięki za czytelnictwo i garść budujących uwag.

[Mirosław_Serocki]

Nie zrozumieliśmy się. Nie chodziło o to, żeby sprzedawał sztabe i na zbożny cel przeznaczał. Niech żyje, tak jak żył do tej pory, ale śmieciara to jest coś. Szybciej można swoje schronienie zagracić i utonąć w surowcach wtórnych. Topiąc się ze sztabą w gruncie (sic!) rzeczy potwierdza istnienie pewnego nurtu w literaturze polskiej, a przez to staje się schematyczny. Polacy podobno tak mają, że kawałek szczęścia jest dla nich największym nieszczęściem i tutaj nie oderwałeś się od schematu. Różnica jest taka, że zamiast do hamerykańskiego, jest to szkic scenariusza do filmu polskiego w całej swojej okazałości.
Chodzi tylko o to, że zakończenie tematycznie mi nie leży i to wszystko.

[asher]

Niestety, ten nurt chciałem ukazać... Czyli spisałem się do bani. Nie zmienię tego, bo tak czuję i poradzić nic nie umiem :)

[Mirosław_Serocki]

A tam do bani od razu. Mogę pocieszyć i otrzeć łzy zawodu, jeżeli trzeba:)
"Nie zmienię tego, bo tak czuję i poradzić nic nie umiem :)" - i vice versa :)

[asher]

I spoko. Ja w ogóle w ten sposób tworzę. Polecam inne miniatury - taka dola, taki styl :)

[Mirosław_Serocki]

Czytałem, czytałem... spoko :)

[ot i anka]

Fajnie się czyta. Trochę za szybkie zakończenie,ale dobre. pdopbało mi się. Dobrze dobrane "zawody" postaci:)pozdr

[asher]

Ot i komentarz :)

[ot i anka]

he,he:) ot i odpowiedź:)))

[Barbara_Pięta]

hi hi hi, ale tu wesoło :-)))

[ot i anka]

no bo jak ma być? trza się śmiać:))hi,hi:)))

[asher]

Właśnie. Ubyło osób śmiertelnie powaznie podchodzących do swoich wszechtalentów. To i wesoło jest :)

[ot i anka]

jakże to tak? ja bardzo poważnie podchodzę do swojego "talentu":)))hehehe. Poważnie to poważność zostawmy politykom( oj to chyba zły przykład:))) albo innym takim co to niewiadomoco:))) Zawsze zachowuje powaga.POWAGA!!!!:)))pozdrawiam wszystkich radosnych!