nic mi nie zrobisz

[w kropki bordo]

 

schowam cię do kieszeni
przemycę przez pustynię i utopię w piasku

 

konar z drzewa lisa prosi o cudowny
zachód słońca cudowny najjaśniejsza pani
w bramie przy wschodniej
dziwka pokazuje język i brokatową halkę
na wypadek śmierci prosi 

o minutę ciszy

 

przemycę cię przez pustynię
utopię w piasku 
brokatem sypiąc w oczy

bo ja jestem

 

 

031120

 

Edytowane 5 Listopada 2020 przez w kropki bordo (wyświetl historię edycji)

[beta_b]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

lepiej mi się czyta.

 

To jest Was troje, dziwki się nie liczą ani kura. Same emocje przekazane, ale jest zabawa z postawieniem postaci, "no bo" chyba nie chce Pl sypać brokatem bogu? Pozdrawiam, bb

[w kropki bordo]

@beta_b dziękuję za komentarz, po nocy edytowałam :) To jest nieustający dialog peelki z samą sobą, skojarzenie z osobą trzecią, a tym bardziej bogiem, nie było moim zamiarem :)

Dziwki są ważne, lubię zresztą tę figurę... figurę dziwki, figurę kury domowej, świętej...i wiele innych, które żyją w każdej kobiecie, to jest oczywiście mój prywatny pogląd, nie trzeba go podzielać :)

Miłego dnia :)

[Johny]

@w kropki bordo Lubię czytać twoje wiersze bo można się zastanawiać nad ich interpretacją. Możliwe, że przez tę pandemię za bardzo ograniczam kontakty z ludźmi na żywo, bo ten kojarzy mi się ze stosunkiem seksualnym.

 

Kieszeń to dla mnie wagina.

Pustynia to samotność przed którą seks jest ucieczką. Piasek kojarzy się z nasieniem.

Zachód słońca może być z angielskiego happy ending czyli hand job na koniec. Po prostu szczęśliwe zakończenie.

śmierć jako mała śmierć to orgazm.

Brokat jako strojność, epatowanie, w domyśle seksualnością.

Cały wiersz odczytałbym jako opowieść o wyzwoleniu kobiety i dumy ze swego seksapilu i atrakcyjności.

 

Generalnie ten wiersz może być zupełnie o czymś innym i to tylko moje kosmate myśli :). Ale fakt, że w sumie nierzucający się w oczy tekst można tak zinterpretować poczytuje jednoznacznie na plus :).

[Czarek Płatak]

Podoba mi się, że ta dziwka, na Wschodniej. Miałem pytać w jakim mieście, ale chyba w każdym polskim jest ulica o tej nazwie, i są tam bramy. Moje skojarzenie było z jej łódzkim odpowiednikiem. Brud, odrapane kamienice, typy spod ciemnej gwiazdy.

Tylko jak sypać w oczy brokatem komuś już utopionemu w piasku? Wiem, że poezja nie musi mieć nic wspólnego z logiką, a jednak osobiście przestawiam szyk na - sypię brokatem, a później topię w piachu. 

Z pozdrowieniem i poważaniem :) 

[w kropki bordo]

@Czarek Płatak Dziękuję, weszłam, żeby edytować fragment, na który zwróciłeś uwagę :)bo od początku mi nie grał, nie miałam tylko pomysłu....teraz myślę jest okej.

Jakieś 20-a lat temu mieszkałam przez chwilę w Łodzi, przy Wschodniej.... idąc wieczorami mijałam je, były jak barwne ptaki, wyglądały z każdej bramy, zaczepiały. Zawsze mi się kojarzyły z "Balem w operze".... Dzięki za obecność i

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Odpozdrawiam, miłego :)

Edytowane 5 Listopada 2020 przez w kropki bordo (wyświetl historię edycji)

[w kropki bordo]

@Johny Szalenie lubię czytać twoje komentarze, dziękuję ;)

Czyli jednak nie napisałam zupełnie hermetycznego wiersza, skoro rozszyfrowałeś tropy.... co prawda pisząc o kieszeni, pustyni i piasku miałam co innego na myśli, niż ty, ale reszta, no, no.... dziękuję :)

W zamyśle jest to tekst o samostanowieniu kobiety, jej sile wynikającej z akceptacji i szacunku do samej siebie. O zagrzebaniu, utopieniu...etc... przekonań na temat tego, kim powinna być, jak powinna się zachowywać, co jej przystoi, a co nie, można by mnożyć określenia i frazy/ frazesy...nie tak łatwo przychodzi kobiecie powiedzenie o sobie "bo ja jestem" w dopowiedzeniu..."ta która jestem"....

Dziękuję za

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

, komentarz i miłego :)