Liść

[BlaCha]

Od małego tkwi na drzewie,
wciąż opiera się ulewie.
W końcu starszy i zmieniony
słońcem trochę podpieczony,
zerwie swoje dawne więzi,
podziękuje już gałęzi.
Ona tyle z nim przeżyła,
podtrzymała, utuliła.

Igrać z wiatrem teraz będzie,
dzięki niemu dotrze wszędzie.
To upadnie to się wzniesie,
hula już po całym lesie.
Kiedy się już trochę zmęczy,
piękny kolorami tęczy,
ułoży się gdzieś na ziemi,
oczekując co się zmieni.

Pięknie mieni się na łące,
słońce pieści go gorące.
W oko wpadnie przy okazji,
komuś pełnemu fantazji,
kto bukiecik ładny stworzy,
i nasz listek w nim ułoży.

[Natalia Irlandia]

No jakie ładne :-)
Podobał mi się wierszyk jak bym miała dzieci to bym im go przeczytała :-)

[BlaCha]

Cieszę się ;] i pozostaje mi życzyć Ci pięknej gromadki dzieci.

btw. Może wiersz jest lekko "prostacki" w porównaniu z innymi zamieszczonymi tutaj pracami, ale uważam że czasem miło sobie przeczytać także coś w ten deseń. Nie bądźmy bardziej dorośli niż już i tak jesteśmy ;]

Pozdrawiam

[Natalia Irlandia]

O nie nie , napewno nie jest "prostacki" proszę nawet tak niemówić.
Moim zdaniem niczym nieodsaje od pozostałych wierszy.
To , że różni się tematyką to normalne. Poezja nie jest po to tylko by poruszać wielkie problemy lub opisywać ogromne uczucia.
Poezja jest także po to by w wielki sposób opisać coś małego.
Moim zdaniem Ci się to udało. Może przesadzam ze słodzeniem , ale tak właśnie myślę.
Pozdrawiam

[Michał Ziemiak]

Uroczy i ładny! Czyta się lekko - rzeczywiście, niczym bajka dla dzieci!
POZDRAWIAM!