Zgłoś

@Migrena Znakomity tekst, Jacku! Wpisałeś nasze ludzkie, skomplikowane emocje w bezwzględne procedury i kody. Dobrze, że chociaż Ty podchodzisz do poezji z taką odwagą i realizmem, zamiast uciekać w chłodne, profesorskie wykłady czy przesłodzone, dziewiętnastowieczne kokieterie. Pytanie o to, czy jesteśmy jeszcze użytkownikami, czy już tylko błędem – zostanie we mnie na długo. Choć muszę się przyznać, że mnie ta cała technologia póki co mało obchodzi – wróciłam właśnie z majowego spaceru, a przyniesione do domu konwalie obłędnie pachną, tumanią mnie i urzekają. Wolę ich zapach od szumu serwerowni. Pozdrawiam serdecznie :)

smucić mogą człeki co lubią zabłysnąć wmawiać bliźnim wokół moja słuszność tylko      jakoś tak nie widzą źdźbła w swoich oczętach co innego w cudzych oj tam kłoda wielka      tego kopnąć w dupę gdyż dziwak na pewno a czemu tak prawisz bo niezgodny ze mną        musi mu dowalić bliźni wesół właśnie ma życie posrane poczuje się raźniej        rości znów pretensje do siły tajemnej która nie istnieje w sprzeczność wierzy pewnie       pies go kiedyś dziabnął wyrwał kłami skórę nienawidzi wszystkie nie tylko niektóre    ***    wielu wszak rozmyśla też rozkminiam rzewnie cóż a może jednak jestem świata pępkiem

"Inteligentny dom", "inteligentne życie" ;)   Fajny ten wykrzyknik :)   

@Leszczym :)  

@Maria Kosaciec Piękne, bolesne, prawdziwe - ślicznie opisany stan tęsknoty, bólu rozstania. Poezja koi takie rany, po to jest dana duszy. Pozdr.