Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Noriko napisał(a):


stara kobieta
pochylona nad krzyżem
przydrożna wierzba




Krzyże, świątki, oriony, cykuty.
Czy to nie jest szukanie na skróty
haiku efektu,
myśli i afektu?

A teraz poważniej: Stara kobieta pochylana jak przydrożna wierzba. Fajne.
Ale dlaczego „nad krzyżem”? Czy po to, aby na chwilę zwieść czytelnika?
I żeby w trzecim wersie wyjaśnić, że chodzi nam tutaj o wierzbę?
Można zmienić:

stara kobieta
pochylona przy krzyżu
przydrożna wierzba

Pokazujemy chyba to samo? Tylko bez kłopotliwego machania „kamerę”.

Ale nie o tym chciałem.
Krzyż przywołuje cierpienie, religię i Bóg jeden wie, co jeszcze. A tak naprawdę
NIC nie wnosi w tym utworze. Zobacz jak ciekawie się robi, gdy symbol religijny
zastąpimy czymś zwykłym. Eksperymentalnie:


stara kobieta
pochylona nad drogą
(jakaś tam) wierzba

Czy jej pochylenie nie jest bardziej znaczące?
Kobieta idzie i nagle dosłownie wrasta w ziemię jak ta wierzba.
Coś sobie przypomniała, zamyśliła się nad drogą -> życiem i tak dalej i tak dalej..
Albo inaczej:
Kobieta stoi
i nikt nie zwraca na nią uwagi, bo jest stara. Jest jak wierzba częścią krajobrazu.

Skojarzenia dorabiamy sobie sami. Bez nachalnego ukierukowywania
i wymachiwania „ułatwiaczami” ;)

A tak w ogóle to mi się podoba Twoje haiku,
więc być może łatwiej wybaczysz mi czepialstwo :)


pozdrawiam
bardzo serdecznie
jul

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Wszystko zależy od umieszczenia kire.
Jeżeli dobrze zrozumiałem to w wersji Twojej (jul) przerwa następuje po drugim wersie.
Spójrz co się stanie gdy zmienisz miejsce przerwy:

Twoja wersja

stara kobieta
pochylona nad krzyżem*
przydrożna wierzba

moja wersja

stara kobieta*
pochylona nad krzyżem
przydrożna wierzba


* przerwa

Czy teraz zmieniłeś część zapatrywań na utwór? :)

pozdrawiam
Piotr
Opublikowano

Zgadzam się, że krzyż jest wieloznacznym symbolem. Ale czy rzeczywiście NIC nie wnosi? Zależy jak interpretować owy "krzyż", bo jeżeli tylko jako symbol religijny to rzeczywiscie nic...
Chociaż wersja z np. "drogą" czy czymkolwiek innym przy czym/nad czym można się pochylić nie jest zła. Ale tutaj zostaję przy swoim;)
A przerwę widzę raczej po pierwszym wersie, chociaż...
Dziękuję za wszelkie uwagi i komentarze. Jeszcze się zastanowię nad całym tym utworem, noc jest przecież długa;)
Pozdrawiam

Opublikowano

analizy mnie nudzą... poza tym nie potrafię tego robić. Ważne jest wrażenie, dreszczyk emocji, obudzone wspomnienie wreszcie pobudzona wyobraźnia. Dobre.

Lef-odbior-ski
ps.pozostawić prawo indywidualnego odbioru!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




"analizy mnie nudzą" - nie czytasz, nie czytaj. Twoja sprawa.

"poza tym nie potrafię tego robić" - no to jest argument przeciwko analizom ;)

"Ważne jest wrażnie, dreszczyk emocji, obudzone wspomnienie,
wreszcie pobudzona wyobraźnia" - tu zgadzam się z kolegą w zupełności.
Tylko ja bym chciał wiedzieć, skąd ten dreszczyk się bierze. I chciałbym się
dowiedzieć czegoś, co być może będę mógł wykorzystać w swoich wierszykach,
albo co ułatwi mi czytanie następnych haiku.

"ps. pozostawić prawo indywidualnego odbioru" - o tu również się zgadzam.
I ani przez chwilę nie zamierzałem komukolwiek tego prawa odbierać.
Dodam tylko, ze mnie bardzo ciekawi, jak odbierają moje teksty inni. Staram
się dzielić swoim spostrzeżeniami - ot na zasadzie: czyń drugiemu, co tobie miłe.

:)

pozdrawiam
jul
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Teraz ten krzyż kojarzy mi się z krzyżami, jakie stawia się w miejscu wypadków
samochodowych. Jeśli taki widok był inspiracją do napisania tego wiersza,
to potwierdza tylko moją teze, że zbyt znaczące symbole utrudniają i brudzą
haiku:
stara kobieta
pochylona nad lampką
przydrożna wierzba

Czy rozumiesz mój opór przed używaniem "symboli". Chodzi mi o generalną zasadę.
Ciekawi mnie Twoja opinia na ten temat, bo ładnie piszesz...

Co do miejsca zrobienia pauzy. Pozostawiłaś czytelnikom wybór. Nie wstawiłaś myślnika.
Dodatkowa naturalniejsza i bardzie zgodne z zasadami języka jest pauza po drugim wersie.
Podmiot w jezyku polskim najczęściej występuje na początku zdania.
Czytając pierwszy raz (a pierwsza lektura jest najistotniejsza)
miałem przez chwilę oczopląs, bo nie wiedziałem, co jest nad a co pod.
Uznałem, że świadomie zostawiłaś wybór czytelnikowi.
I że obie interpretacje są dla Ciebie równie ważne.


pozdrawiam
jul
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Bardzo dziękuję za odpowiedź. "Kire" - ładne słowo.
Autor pozostawił w tym utworze wybór czytelnikowi.
Uznałem, że zrobił to świadomie, wiec zapatrywań
nie mogę zmienić. Tym bardziej, że gdzieby tego kire
nie wstawić, to i tak krzyż się rozpycha. Moim zdaniem
oczywiscie :)
Jeszcze raz dzięki - kire - no ładne słowo. Może byś podzielił
się wiedzą na temat kire w osobnym wątku, bo to pojęcie
dotyczy jednego z najważniejszych elementów haiku.
Tak przeczuwam.

ukłony
jul
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Teraz ten krzyż kojarzy mi się z krzyżami, jakie stawia się w miejscu wypadków
samochodowych. Jeśli taki widok był inspiracją do napisania tego wiersza,
to potwierdza tylko moją teze, że zbyt znaczące symbole utrudniają i brudzą
haiku:
stara kobieta
pochylona nad lampką
przydrożna wierzba

Czy rozumiesz mój opór przed używaniem "symboli". Chodzi mi o generalną zasadę.
Ciekawi mnie Twoja opinia na ten temat, bo ładnie piszesz...

Co do miejsca zrobienia pauzy. Pozostawiłaś czytelnikom wybór. Nie wstawiłaś myślnika.
Dodatkowa naturalniejsza i bardzie zgodne z zasadami języka jest pauza po drugim wersie.
Podmiot w jezyku polskim najczęściej występuje na początku zdania.
Czytając pierwszy raz (a pierwsza lektura jest najistotniejsza)
miałem przez chwilę oczopląs, bo nie wiedziałem, co jest nad a co pod.
Uznałem, że świadomie zostawiłaś wybór czytelnikowi.
I że obie interpretacje są dla Ciebie równie ważne.


pozdrawiam
jul

Pisząc haiku zawsze jedna z interpretacji jest moją "ulubioną", co nie znaczy, że inne są mniej ważne. Jednak staram się niczego czytelnikowi nie narzucać.
Czasem czytając utwór, czytam od razu analizę i zdarza się, że przy ponownym czytaniu podświadomie narzucam sobie czyjąś interpretację, staram się to zobaczyć tak jak widział to ktoś inny (nie wiem czy takie coś jest w ogóle możliwe). Wiem tylko, że nie należy czytać analiz przed kilkukrotnym przeczytaniem utworu;) No i mój wywód był trochę nie na temat... Pan wybaczy;)
Pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Bardzo dziękuję za odpowiedź. "Kire" - ładne słowo.
Autor pozostawił w tym utworze wybór czytelnikowi.
Uznałem, że zrobił to świadomie, wiec zapatrywań
nie mogę zmienić. Tym bardziej, że gdzieby tego kire
nie wstawić, to i tak krzyż się rozpycha. Moim zdaniem
oczywiscie :)
Jeszcze raz dzięki - kire - no ładne słowo. Może byś podzielił
się wiedzą na temat kire w osobnym wątku, bo to pojęcie
dotyczy jednego z najważniejszych elementów haiku.
Tak przeczuwam.

ukłony
jul

kire - to, najkrócej mówiąc, przerwa pomiędzy dwiema częściami haiku mająca na celu wyeksponowanie swoistego spojrzenia twórcy i zaznaczenie zmiany w poetyckiej formie haiku...

pozdrawiam
Piotr
Opublikowano

dobra robota noriko. niczego bym nie zmienial. to haiku kojarzy mi sie z jednym miejscem ktore mijam kiedy jade o 4 rano do pracy. byl tam kiedys wypadek samochodowy i postawiono krzyz zeby upamietnial ofiary. niezaleznie jak kiepska bylaby pogoda od dwoch lat prawie codziennie pali sie tam lampka. kiedys widzialem kolo tego krzyzyka staruszke i jakiegos goscia ktory pomagal jej sprzatac. moge sie domyslac ze pewnie tej kobiecie zginal tam ktos bliski. ktos powie: kurde no jaki kicz ta staruszka ktora co rano pali tam lampke ale zycie wogole jest kiczowate. to haiku kojarzy mi sie z:

Odwiedzając groby
Siwowłosi chylą się
Nad swymi laskami.

- Basho

ps.
tez kicz jak cholera

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Jeśliby przyjąć założenie o kiczowatości życia to może jest to kicz tylko pamiętaj o jednym Tygrysie - to jest przekład z japońskiego na angielski i z angielskiego na polski - o ile dobrze pamiętam z angielskiego na polski przełożył Czesław Miłosz dlatego też w takiej formie trudno jest to uznać za utwór stricte "bashowski"...

pozdrawiam
Piotr

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Księżyc zawsze  ma nieswoją twarz. Czasem stara się odzyskać rysy, zgubić ten profil.   Spogląda na mnie z uśmiechem, mruży któreś oko, ale brak mu życzliwości.   Targany zazdrością żałuje,  że nie skrył się za wzgórzami i patrzył, gdy oddychaliśmy głośniej.          
    • W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...