Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Robot-kopacz

Zawierucha7

Przez Zawierucha7
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Zawierucha7

Zawierucha7

Opublikowano
Opublikowano

ciężkie jest życie

robota kopacza co na srebrnym globie

rud bizmutu szuka

jak Kopciuszek przebiera

tysiące ziarenek

i chwali boginię Eos

i boginię Selene

 

Calineczka przyświeca złotą łuną

nad 

srebrnym morzem

tnie laserem minerał 

robot kopacz jak nożem

 

Syzyf miał dobrze

a Prometeusz

ogień skradł bogom...cóż...

 

ja   też już 

rolę skazańca odgrywam

moj grawilot 

stoi zablokowany w porcie

 

już po południu...

 

słońce zachodzi

jak wahadło zegara

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Simon Tracy
      Tam i z powrotem

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      Możesz wyjść teraz z domu, dokądkolwiek chcesz. I nigdy już do niego nie wrócić. Zebrać się wreszcie w sobie  i wyruszyć na wyprawę życia. Sam lub w doborowej kompanii. Zwiedzać królestwa, księstwa i cesarstwa. Te leśne i pustynne. Przecierać dukty i szlaki. Górskie ścieżyny i bagniste bezdroża. Iść pewnie przed siebie, po podniebnych, linowych mostach. Wchodzić bez strachu w jaskinie, zamknięte przed światem żywych od eonów. Podziwiać z dala  białe, marmury strażniczych wież. Śledzić z bezpiecznego ukrycia, przemarsze całych armii. Mijać konno,  zastygłe w śmiertelnym uścisku pobojowiska. Rozpalać opiekuńcze ognie, na zimnych, wichrowych czubach wzgórz. Oddychać językiem prastarych drzew. Kąpać się w wodach rzeki, której źródło wytrysnęło z ust Pierworodnego. A to wszystko dlatego, że chciałeś tylko wyjść, poza strefę mroku. Poza próg doczesnej udręki. Wężowy język trucizny, już nie muska Twych uszu. Odrodziłeś się jak kwiaty  na kurhanach mitycznych bohaterów. Wzrok jest znów bystry, umysł jasny i wolny a dłoń znów może chwycić za pióro. I chwyci, gdy po latach wrócisz  za pozostawiony dawno próg. Wrócisz do ulubionego fotela przy kominku. Spiszesz swoje wspomnienia. A potem ktoś powie. To niemożliwe. Nie byłeś tam. A Ty odpowiesz. Byłem tam a nawet dalej i wróciłem po latach z powrotem. I nie mogę zaprzeczyć temu, bym znów nie szykował wyprawy. Bo wiele jeszcze jest krain, dla których nie sporządzono map. Wiele jest dróg, nie noszących śladów bosych stóp. A na razie czekam  na dawno niewidzianego przyjaciela. Spóźnia się, trudno. Z kuflem piwa korzennego w ręku, patrzę z ogrodu ku niebu,  rozgwieżdżonemu milionem gwiazd. Elfickich, jasnych diamentów. I na pokaz sztucznych, urodzinowych ogni. Sto jedenaście lat. A niech mnie! A wszystko wydawało się tylko  wczorajszym, pięknym snem.    
    • Grahamoza
      Bycie?

      Przez Grahamoza · Opublikowano

      @Leszczym

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Leszczym
      Zegar ucichł

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @wiedźma masz jakiś kanał na yt?
    • Leszczym
      Bycie?

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @Grahamoza Jakkolwiek gust jest kwesią chwili, a chwilę mam dobrą, to tekst jest świetny ;))
    • FaLcorN
      Duszno

      Przez FaLcorN · Opublikowano

      @Leszczym   Michał,   otwarte, zamknięte, albo, to skomplikowane. Proponuję szukać otwartych, bo życie lubi uproszczenia i jasne sytuacje. Tak jest zdrowiej.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...