Katharsis

[Pan Ropuch]

wyprawa do jądra ziemi
ogrzeje zmarzniętych
wyprawa do źródeł amazonki
życiodajna rzeka

wyprawa najdroższej owcy
pasterz dał jej już odpocząć
chronił bezustannie latami
i zawsze wiedział kiedy pora

tak cicho szeptał jej do ucha
nie dosłyszałem pamiętam
tylko ten spokój i ten cudu
koniec kolejnych dusz za nami

 

 

 

 

Edytowane 10 Października 2020 przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)

[Tomasz Kucina]

Niemal Katharsis "Dolly". 

[Pan Ropuch]

Ten tekst ciągle we mnie siedzi od wczoraj. Zasypiałem z frazą w głowie kolejnych dusz za nami napisałem ją tak, bo tak mocno to czułem gdy pisałem, choć po napisaniu, przy drugim odczycie włączyła mi się lampka (tam gdzie mieszka logika) że powinno być przed. Tłem impulsem tego wiersza był film, który uzmysłowił mi poprzez sposób w jaki zwykliśmy okłamywać naszych najbliższych (np. że zostało im kilka miesięcy życia) że mentalnie bliżej nam wciąż do Chińczyków niż choćby Anglików. Sam fakt płaczek na pogrzebach, który występuje w obu naszych kulturach uznałem za lekki wstrząs. (tytuł filmu The Farewell)

 

kolejnych dusz za nami 

 

zostawiam tak bo coś mi podpowiada, że tu wcale nie musi obowiązywać logika Ci co odeszli wcale nie muszą już wiedzieć co jest za tą życia kurtyną, wcale nie muszą być już za linią mety i wcale ale wcale nie muszą być przed nami. Myślę, że mogą być poza czasem myślę, że mogą być w nieziemskiej podróży, myślę że są w punkcie wyjścia gdzieś w okolicach gdzie to wszystko miało swój początek.

 

Pozdrawiam niedzielnie

Pan Ropuch

Edytowane 11 Października 2020 przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

W tym wierszu drży czuła miłość i pocieszenie.., skierowane przez "pasterza" na tę najdroższą - a więc tę zagubioną, zmarzniętą i umęczoną "owcę", którą z powrotem prowadzi "do domu", tam, gdzie zaczyna się jej życie i kończy...  Myślę, że każdy z nas nią jest, chociaż nie każdy chyba o tym wie... Ciekawie ująłeś ten temat, w każdej zwrotce zmieniając pozycję podmiotu lirycznego, przez co przekaz nabiera "przestrzeni". Podoba mi się :) Pozdrawiam.

.

Edytowane 11 Października 2020 przez duszka (wyświetl historię edycji)