współczesne umieranie

[iwonaroma]

zamieszanie!

 

bieganie

krzyki szlochy złorzeczenia

bunty zaklinania

 

ostre zimne światło 

i ból

 

ściana.

 

przemądre przemowy medyków

w oparach chemii

 

igła skalpel respirator folia

 

samotność.

 

 

kto zapali świecę?

zacichnie?

 

usłyszeć wietrzyk, krople deszczu

ujrzeć promyczek  

 

[Tomasz Kucina]

Wzruszające.

[fregamo]

@iwonaroma W umieraniu nie ma promyków.

Pozdrawiam@iwonaroma

[iwonaroma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

:) dziękuję

 

 

 

[iwonaroma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Rozumiem Twoje wątpliwości co do mojego tekstu, bo oczywiście nie zawsze jest tak, że w szpitalach i przy służbie zdrowia zawsze źle a w domu przy rodzinie zawsze dobrze. Co do tych dzieciątek to jest karygodne, że zabrania się kontaktu. Czyż nie jest tam właśnie zimne światło, ściana, igła itd.?  I pewnie ogromny lęk tych maluszków. To rozumiem jako zamieszanie, brak prawdziwego ciepła miłości, spokoju, to jest nieprawidłowe. Ale oczywiście zdarzają się sytuacje dobre. Dawno temu leżałam w szpitalu na ciężkim oddziale gdzie ludzie umierali co i rusz. Moja sala byla pod opieką  niezwykłego lekarza. Rodziny i przyjaciele przychodzili kiedy chcieli (i to nie było zamieszanie :)). Przy agonii pewnego pana zebrał się wianuszek przyjaciół (autentycznie wianuszek, siedzieli wokół umierajacego), którzy siedzieli w ciszy, bez szlochów i lochów, niesamowita atmosfera, chociaż świecy nie było ;). Ale ze świecą i medykiem też znam przypadek. Sąsiadce, bardzo bogobojnej (codziennie wstaje o piątej, by być na pierwszej mszy:)) nagle zaczął umierać mąż. Wezwała pogotowie ale ogólnie była spanikowana. Lekarz wprowadził spokojną atmosferę i zapytał, czy ma gromnicę (sic!). Oczywiście miała, ale w tym swoim pomieszaniu wewnętrznym zupełnie o tym nie pomyślała. A gdyby nawet pomyślała, ale przy typowym lekarzu, nie wiadomo, czy by jej zezwolił zapalić ;)

Ale i rodziny zachowują się różnie i wcale nie pomagają. Dotyczy to często niestety matek małych dzieci. Słuchałam wypowiedzi opiekunki w hospicjum dla dzieci. Jak matki czasem strasznie histeryzują co przecież tym dzieciom wcale nie pomaga odejść, kiedy już muszą...

Dzięki za serce i również pozdrawiam 

 

 

 

 

 

Czasem są, czasem są.

 

 

 

 

Dziękuję :)

No tak, ale w drodze do tego momentu wyciszenia niekiedy pojawiają się zakłócenia zewnętrzne co wydłuża drogę i to chciałam zaakcentować.

Pozdrowienia również :)

 

 

 

@ais @Gathas @Marek.zak1 @Franek K

Dziękuję  :)

[iwonaroma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

:) zamieszanie ma miejsce wówczas, gdy rzeczy, sprawy, osoby nie są na swoich (prawidłowych) miejscach. Nie musi być wcale głośno i szybko, może być cicho (ale ciszą złowrogą bądź trwożliwą) oraz baaaaaardzo powoli - wiadomo. Oczywiście trudno to ocenić postronnym obserwatorom, trzeba być w środku wydarzeń i w pełni świadomości, by móc cośkolwiek się rozeznać. A i wtedy nie zawsze to jest łatwe.

Pozdrawiam serdecznie :)

(bez zbędnej kurtuazji :))

 

 

 

 

 

@Allicja  :) dziękuję 

 

 

[iwonaroma]

Potrzeba jest więcej tych, co kolorują, ukwiecają :) 

Również zdrówka 

[iwonaroma]

@Andrzej_Wojnowski :) dziękuję 

[iwonaroma]

@jan_komułzykant Janku :)

[Czarek Płatak]

Odbieram ten tekst jako traktujący o umieraniu w dobie pandemii. Bez bliskich trzymających za rękę, w samotności (podobno zawsze umiera się w ten sposób, ale jednak bliskość osób dla nas ważnych wydaje mi się rzeczą nie bez znaczenia. Oczywiście, gdy się ma świadomość tej bliskości), sterylnie. 

 

Świetny wiersz i ja chylę przed nim czoła 

[iwonaroma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dzięki bardzo.

Tak, pewnie pandemia wyostrza sprawy związane z umieraniem, bo nawet służby medyczne nie wyglądają jak ludzie, tylko jak kosmici. A dotyk ręki ubranej w lateksową rękawiczkę jest zimny...

Oczywiście, odchodzimy zawsze indywidualnie ale aura, która nas otacza podczas umierania ma wpływ na to, jak to przechodzimy.