mechanizm człowieczy

[JaKuba]

 

 

mignęłaś mi dzisiaj
w codziennej mijance tramwajów
wśród masek i szybkich oddechów
w deszczowy trójmiejski poranek
a kiedyś jesień złociła nam oczy
młodość niosła ciężkie tornistry
skrawki mi zostały z wiedzy i serca
ukryte tęsknoty drapieżne
na końcu zamkniętej szuflady
gdzie chowam gorycze rozstań

może dziś Twą wyciągnę?
odwinę z papierka
i łapczywie przegryzę
aż zęby zaskrzypią
zmysły oszaleją
a co jeśli zatrują mnie
te smaki przedziwne
i zrzeknę się tego
na co pracowałem latami?

na szybach wyścigi kropel
głód i gorzka niepewność
bo okłamałaś mnie
że nic po nas nie zostanie
krzyki staną się ciszą
miłostki niespełnione
odejdą w zamgloną dal
jak i ja odchodzę od zmysłów
patrząc jak znów mi uciekasz
jak i ja co dnia uciekam
przed światem co chciał na własność
mój czas - mechanizm człowieczy

 

[duszka]

Piękny, intensywny dla mnie przekaz, ale niepokojący, bo o wewnętrznym zniewoleniu, które ciagle zmusza do prób ucieczki i nie daje tej niezbędnej ilości spokoju, której potrzebujemy, żeby umieć na prawdziwie "człowieczy sposób" żyć... Trochę brakuje mi na końcu drogowskazu w tę stronę, przez co wiersz brzmi dla mnie jak ślepa uliczka i zostawia w uczuciu beznajdziejności. Serdecznie pozdrawiam :)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - zatrzymał na dłużej - znaczy podoba się.

                                                                                   Pozd.

[JaKuba]

Dziękuję bardzo :)