Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Jest coś, co każe mi wiecznie coś napisać,

Jest coś, co ciągnie ku czemuś oraz wsysa,

Jest coś, co pomyśleć myślom nie pozwala,

Jest coś, co te myśli obezwładnia i zniewala.

 

Jest coś, co ciągle mnie do ziemi przyciska,

Jest coś, co skrzydła w ramiona me wciska,

Jest coś, co na skrzydłach niesie, nie kłamię,

Jest coś, co owe skrzydła kruszy oraz łamie.

 

Jest coś, co każe mi stawiać te same pytania

Jest coś, co podaje odpowiedzi bez wahania

Jest wreszcie coś, co muszę wyznać z bólem,

Gdybym wiedział, co, to byłbym życia królem.

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano

To nie jest wersja dla leniuchów!

Leniuch kładzie sie na tapczanie, bo na tapczanie siedzi leń, zakłada słuchawki, zamyka oczy i słucha, to się nazywa podcast.

O.

A tu gucio.

Jeśli wstydzisz się czytać, to może jakiś edytor, czy cos tam.

Poza tym, jak wchodzę do Ciebie na YT, to przyłapuję się nad myślą, czy nagle ogłuchłam. Teraz też tak miałam, cisza, aż głowa boli hahaha

 

Ale wierszyk fajny do zanucenia.

@Father Punguenty :)))

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta wiosna- najpiękniejszy czas:) 
    • @Berenika97 Świetne! Swego czasu studiowałem np. celtyckie klimaty. Skończyło się wierszem o druidach.   Bardzo lubię takie pisanie, a jak jeszcze jest ładnie zrymowane, to tym bardziej. Poza tym, są tutaj, nie wiem jak to powiedzieć, elementy poetyckiej tajemnicy. Bardzo mi się podoba.
    • To był czas gromu, z niebios uderzony, gdy niebo pękło pod biczem płomieni. Świat stanął nagle, blaskiem oślepiony, w huku uderzeń świt ziemię odmienił. Dąb wyrósł z wiary, porośnięty siłą, na szczytach wzgórz, gdzie srogie wichry gonią. To, co się w lęku przez wieki ukryło, trwa teraz mocno pod Peruna dłonią. Tu nie ma trwogi, co nie jest już męstwem, ani milczenia, co nie brzmi wyrokiem. On karze zdradę i włada zwycięstwem, patrząc na ziemię swym surowym okiem. Niechaj topory lśnią na skraju świata, gdzie sprawiedliwość wykuwa się w huku. On jest tym prawem, co narody splata, cięciwą napiętą na gwiezdnym łuku.   Perun w mitologii słowiańskiej to najwyższy bóg, władca niebios, piorunów, burz, wojny i sprawiedliwości. Jako gromowładca, utożsamiany z siłą i porządkiem, był jednym z najważniejszych bóstw, często przedstawianym z toporem. Jego symbolem był dąb (męskie drzewo życia). Obraz wygenerowany AI  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Często się w ogóle nie myśli o tym że jedno słowo może komuś zrobić dzień :) Tyle razy zdarzyło mi się chcieć powiedzieć komuś coś miłego ale powstrzymywała mnie myśl że przecież to drobnostka, wypowiedzenie słowa nic nie kosztuje, nie sprawia żadnego wysiłku więc dlaczego miałoby być wartościowe? Ten wiersz będzie dla mnie przypomnieniem żeby jednak mówić :)
    • @Gosława Dawno u Ciebie nie byłem. Przepraszam, ale nie mam po prostu kiedy czytać każdego z moich ulubionych autorów. Powiem zaś jedno: ludowości można się od Ciebie uczyć bez końca. Nie znalem legendy, opisanej w wierszu.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...