Garbate pragnienia

[Andrzej Tomczyk]

Zupełnie nic nie rozumiał
nie wiedział gdzie się odezwać
a gdzie zamknąć twarz by później nie żałować
snuł się dnia każdego myśląc
"Panem świata będę!"
chciał mieć wszystko
nawet to co w swej zgodności sprzeczne
wszystko...!!!
chłonąć nawet najdrobniejsze
byle budzić zazdrość wszędzie
całe to życie odbite w pragnieniach
zatopiło kły w marzeniach
nie chce puścić
ściska
mami
zabawny ludzik skręcony z naiwności
pośpiesznie strój ofiary wkłada
wiara nie ma nic do powiedzenia
gdy twym domem skarbiec 
a klucz do niego zawieszony
na haczyku co garb zdobi
szczyt zajęty 
Ty wygięty...kolego nie tędy...!

[duszka]

Tak, niech trafi pomiędzy - między "pana", a "ofiarę", bo tam znajdzie prawdę o sobie, czyli siebie. Coś o tym wiem. Podoba mi się Twój wiersz: jego język, ekspresja i wyrazistość przekazu. Pozdrawiam i witam serdecznie :)

[Andrzej Tomczyk]

Dziękuję za opinię oraz miłe powitanie. Pozdrawiam:)