Jakby przerażony życia

[Gabrys]

Dzień pogania dzień,

a noc wciska się.

Odpoczynek dobry sen,

dobry Boże daj mnie .

 

Noc pogania noc, 

którą rozdziela blask dnia.

Światło budzi życie,

które miliard lat trwa.

 

Dzień, noc, dzień,

dobry Boże mnie krótko tu,

Ojciec dał jestem przybyszem,

ale nie z kosmosu.

 

Płacz pierwszy płacz,

tak witałem świat.

Jakby przerażony życia,

ileś temu lat.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

Edytowane 20 Września 2020 przez Gabrys (wyświetl historię edycji)

[duszka]

Styl i forma wiersza powoduje, że przy czytaniu wewnętrznie "kołysze", przez  co napełnia spokojem... Tak chyba brzmi i działa na nas prawda, a Ty o jednej z niej piszesz. Poruszył mnie ten wiersz, a szególnie ostatnia zwrotka, przez co jest jego, wedug mnie, bardzo udanym zakończeniem. Pozdrawiam :)

[Gość]

@Gabrys treść mi się podoba ale błędy interpunkcyjne  i gramatyczne utrudniają mi jej odbiór.