Cztery pory

[Gabrys]

Podzielone na cztery, 

jak pory Vivaldiego,

nasienie ojca, twoja wiosna,

zaczęła się właśnie,

od niego.

 

Raczkowanie,

pierwsze kroki,

dojrzewanie,

koniec dojrzewania,

lato wtedy twoje się zaczęło,

poważna miłość , stateczność,

i tamto diabli wzięło,

odeszli koleżki 

 

Twoja jesień 

dzieci, wnuki, ławka przed domem, 

i tyś, nie pionem,

ponieważ krzyż boli,

stałeś się ogonem,

tego, które, gdzieś się spieszy.

 

Masz jeszcze zimę przed sobą,

twoją zimę,

po której zamkniesz oczy,

i wreszcie zaznasz spokój.