d.o.m.

[Przemo]

Pluszaki na półce-
Głucho...
Na ścianie kartki ze świata-
Praha, Praha, Praha.
Na parapecie w ramce
Widok na otwarte morze-
Daleko, głęboko.
Nad moją głową globus-
Dynia z krzywym uśmiechem-
Mój mały świat.
W doniczkach kaktusy-
Nie do ugłaskania.
Powietrze tu zawsze faluje-
Muzyka, krzyki, koszmary.

Za drzwiami siedzi
Matka-
Za dużo mówi,
Za mało pojmuje,
I ojciec-
Szpulka.

W kuchni naczynia-
Zawsze w sam raz
Do zmycia.
W łazience ściana,
Któa nie chce spaść.

Nasze zrozumienie
Pochłonięte pleśnią.
Na naszej miłości
Pająk zdążył utkać sieć.
Nasz gniew- bożym paliwem-
Rozgrzewa słońce nad nami.
Nasze myśli nie tu,
Ale zawsze z gotową
Pretensją do reszty świata
Słowa tak skąpe,
Że aż skisłe- jadowite
I iskry sypią się
Gdy zetrą się nasze
Chityny.

Kurz osadził się na
J- figurce.
Nawet na Wielki Piątek
Szkoda nam na nią
Ścierki.

A na drzwiach i oknach
Zrezygnowany Anioł Stróż
Już dawno napisał
Niezmywalne
Deo Optimo Maximo.

[Włodzimierz Nabkowski]

notatnik
można by powycinać co, w uznaniu autora, najlepsze i stworzyć wersz.
pozdrawiam ciepło

[Gość]

Przemo, wiersz nie jest zły treściowo ale zbyt rozlazły , ciachnij tu i tam a będzie Ok.Użyłeś ciekawych porównań , określeń . Dobre zakończenie wiersza , czasem chciałoby się zmyć nasze myśli , słowa powiedziane za prędko .....ale......Pozdrawiam ;-)

[Lisa Wonderful]

Mnie bardzo urzekło. Opis z poczatku banalny, ale stanowi wspaniałe preludium do całości.

[Przemo]

Dzięki za komentarze. Chciałbym wiedzieć, które konkretnie momenty zgrzytały i chętnie wtedy popracuję jeszcze nad tym tekstem. Mi samemu ciężko go obrabiać i coś wyrzucać, bo wiersz jest wyjątkowo osobisty i w zasadzie wszystko jest dla mnie w nim ważne.