W oczekiwaniu

[lena2_]

Na razie tylko gubi liście

i trochę częściej ścina kwiaty.

Jeszcze się śmieje sama z siebie,

gdy biegnie znów za babim latem.

 

I tylko czasem wśród wrzosowisk,

przystaje nagle zadumana.

A później bierze świat w ramiona

i tańczyć chce w zapamiętaniu.

 

Lecz wieczorami przez firanki,

zagląda w cudze pory roku.

Między konary a prześwity,

sączy bezradność i niepokój.

 

Edytowane 6 Września 2020 przez lena2_ (wyświetl historię edycji)

[WarszawiAnka]

Ten niepokój się trochę udziela czytelnikowi.

Podobają mi się "cudze pory roku".

 

Pozdrawiam

[Tomasz Kucina]

Bardzo ładny egzystencjonalny to wiersz. Dotyczy bowiem stanów deliberatywnych (rozmyślań) peelki nad życiem i opis jej różnych kształtów świadomości od zauroczeń światem, czy zadumania więc stanów nostalgicznych, także -  okoliczności euforycznych czyli naturalnego czerpania z życia garściami (kiedy ta pani z wiersza tańczy), do stanów bezradności i codziennego życiowego niepokoju (w epilogu utworu). Wiersz jak sobie wyobrażam może dotyczyć samej autorki, więc życzę tylko tych pozytywnych emocji. Bardzo dobry technicznie tekst. Pozdrawiam.

[beta_b]

Rozmyślania po 40? Babie lato przed jesienią wyznacza wiek PL, ale miarkę każdy ma w sobie. Ładne. bb

[Gość Franek K]

Bardzo dobry, refleksyjny tekst. Zastanawia mnie tylko to sączenie, czy to aby właściwe słowo tutaj? Gdyby było z pomiędzy konarów, to byłoby chyba bardziej klarowne. No chyba, że to PL-ka sączy, czyli wykapuje z siebie tę bezradność i niepokój. Tak?

[lena2_]

@a...a

@WarszawiAnka

@Tomasz Kucina @beta_b @Franek K

Bardzo dziękuję za refleksje związane z wierszem i " podobasie":):) pozdrawiam serdecznie:)

 

[Luule]

Te cudze pory roku przez firanki super:) w sensie ujęcia, bo tak to smutne to, zawiewa melancholią, nostalgią, poczuciem straty. pozdrawiam

[lena2_]

@Luule  Dziękuje za uznanie:) pozdrawiam:)