i co z tego

[Gabrys]

Kwiatek umiera
ale on nie umrze na zawsze
gdyż kwiatka pszczółka zapyliła
będą dzieci
będą małe śliczne kwiatki
które ucieszą czyjeś oczy
kiedy przejdzie się
tą dziką łąką
zobaczy niezapominajki

Kwiaty w dzbanie
są już martwe 
żal ich 
ale nie temu
kto je ściął
i co z tego
że róża jest królową wszystkich kwiatów
skoro w dzbanie umiera
a nie na swoim krzewie
 

 

Edytowane 6 Września 2020 przez Gabrys (wyświetl historię edycji)

[duszka]

Treść Twojego wiersza przemawia do mnie i pobudza do refleksji.., jednak zachęciłabym Cię do doszlifowania stylu. Pokażę to na przykładzie fraagmentu, którą swoja wypowiedzią zrobił na mnie największe wrażenie:

 

Twoja wersja:

 

Kwiatki w dzbanie
niestety już są martwe
żal kwiatków
ale temu nie żal
kto je ściął

 

I ta poprawiona przeze mnie, w której usunęłam zbędne (według mnie) słowa i powtórzenia oraz zastapiłam "kwiatki" -  "kwiatami":

 

Kwiaty w dzbanie
są już martwe
żal ich
ale nie temu
kto je ściął

 

To tylko propozycja, decyzja zmian należy oczywiście do Ciebie. :) Pozdrawiam!

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Trochę za dużo kwiatków, usunąłbym jeden i zamienił na kwiat, albo kwiaty, wg. mnie niepotrzebne to zdrabnianie. Wiersz trochę kojarzy mi się z młodzieńczym wierszem Stachury o tulipanach w dzbanie.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.