Anatom (II)

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Więc najpierw zdejmujemy aureolę i z czcią

odkładamy na czystą ligninę. Gotowy

skalpel? Rozcinamy. Czy państwo widzą jak zdjąć

z łatwością można skórę, niczym kąpielowy

 

czepek zsuwa się z czaszki. Nie widać obrażeń,

co nie znaczy, że głębiej ich nie odnajdziemy,

jestem pewny. Włosy lśnią jeszcze jak oddale

w ogniu i pachną dymem. Już przejdźmy do rzeczy,

 

proszę o piłę, tak, tę właśnie, z obrotowym

ostrzem. Nieprzyjemny dźwięk, ale kto z nas nie był

u dentysty. Znajomy swąd, prawda? Pochodzi

od tarcia metalu o kość, jeszcze chwilę, klik -

 

odskakuje jak wieko od puszki, przejrzysty

odsłania się widok wprost na szarą istotę

problemu. Proszę spojrzeć na metafizyczny

obszar urażonych do głębi uczuć – promień

 

dostał się przez oczy lub uszy i bezbłędnie,

jak wypuszczona strzała z łuku przeszył kryształ,

nieodwracalne szkody sprawiając, śmiertelne

i wieczne obrażenia wartości. Zapytam

 

o nie na kolokwium.

[Krzysic4 czarno bialym]

Nie wiem czy to do satyry, ale narysowałeś słowami taki obraz, że usłyszałem zgrzyt piły o kości i przeszły ciarki i zobaczyłem jak się odsłania mózg. 

 

Edytowane 30 Sierpnia 2020 przez Marcin Krzysica (wyświetl historię edycji)

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@Marcin Krzysica Dzięki, w pewnym sensie pasuje do satyry.