Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Na niebie bezszelestnie jasne gwiazdy krzyczą

melodię że niedługo to wszystko się skończy

wiatr chmurami ze wschodu nieboskłon okrąży

i zostaną mi tylko rozmowy z księżycem

 

szukam wzrokiem tej jednej która mnie zrozumie

 co wysłucha marzenia nigdy niespełnione

do niej sygnał nadaję z wołaniem o pomoc

może w końcu on dotrze chociaż to jest trudne

 

bo powoli nadchodzi pani kolorowa

złotem liście maluje dojrzewa owoce

szronem kwiaty posrebrzy w trakcie długiej nocy

a po kilku miesiącach zrobi się deszczowa

 

potem biała nadejdzie a potem zielona

chciałbym bardzo ten stary kalendarz pokonać

chociaż wiem tak naprawdę on się już nie zmieni

ja też nie zamierzam

polubić jesieni

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Każda niezgoda z naturą, wewnetrznie boli... I wydaje mi sie, ze czuje ten ból w Twoim wierszu... A co do jesieni, to przekonałam się, że robi się piękniejsza, gdy się ją polubi  :) Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dużo książek zakłamuje prawdziwą historię. W wielu kwestiach średniowiecze wyprzedzało następne epoki.

Higiena, nauka, tolerancja itp.

Niestety historię piszą kolejne pokolenia.

 

Dzięki

Pozdrawiam

 

Przesyłam muzę - trochę późniejszą ale klimat jest:

 

@duszka

 

Jesień w sumie lubię, ale kocham lato.

 

Dziękuje i pozdrawiam

Opublikowano

A ja będę na przekór. Bardzo ją lubię, nawet w jej słotnych odmianach. Tak już mam. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta wiosna- najpiękniejszy czas:) 
    • @Berenika97 Świetne! Swego czasu studiowałem np. celtyckie klimaty. Skończyło się wierszem o druidach.   Bardzo lubię takie pisanie, a jak jeszcze jest ładnie zrymowane, to tym bardziej. Poza tym, są tutaj, nie wiem jak to powiedzieć, elementy poetyckiej tajemnicy. Bardzo mi się podoba.
    • To był czas gromu, z niebios uderzony, gdy niebo pękło pod biczem płomieni. Świat stanął nagle, blaskiem oślepiony, w huku uderzeń świt ziemię odmienił. Dąb wyrósł z wiary, porośnięty siłą, na szczytach wzgórz, gdzie srogie wichry gonią. To, co się w lęku przez wieki ukryło, trwa teraz mocno pod Peruna dłonią. Tu nie ma trwogi, co nie jest już męstwem, ani milczenia, co nie brzmi wyrokiem. On karze zdradę i włada zwycięstwem, patrząc na ziemię swym surowym okiem. Niechaj topory lśnią na skraju świata, gdzie sprawiedliwość wykuwa się w huku. On jest tym prawem, co narody splata, cięciwą napiętą na gwiezdnym łuku.   Perun w mitologii słowiańskiej to najwyższy bóg, władca niebios, piorunów, burz, wojny i sprawiedliwości. Jako gromowładca, utożsamiany z siłą i porządkiem, był jednym z najważniejszych bóstw, często przedstawianym z toporem. Jego symbolem był dąb (męskie drzewo życia). Obraz wygenerowany AI  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Często się w ogóle nie myśli o tym że jedno słowo może komuś zrobić dzień :) Tyle razy zdarzyło mi się chcieć powiedzieć komuś coś miłego ale powstrzymywała mnie myśl że przecież to drobnostka, wypowiedzenie słowa nic nie kosztuje, nie sprawia żadnego wysiłku więc dlaczego miałoby być wartościowe? Ten wiersz będzie dla mnie przypomnieniem żeby jednak mówić :)
    • @Gosława Dawno u Ciebie nie byłem. Przepraszam, ale nie mam po prostu kiedy czytać każdego z moich ulubionych autorów. Powiem zaś jedno: ludowości można się od Ciebie uczyć bez końca. Nie znalem legendy, opisanej w wierszu.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...