Sześć sekund żałoby

[Dawid Rzeszutek]

Sześć sekund żałoby

Rozkołysz duszo o milionie twarzy,
jak refleksów poranka na szybie, 
rozkołysz sekret w sercu.
Niech uniesie się energią tętniącej krwi, 
a rozkosznie wibrującą tajemnicą 
nakarm krwinki, jak maki,
by prześwietlone spojrzeniem anioła, 
wyrażały wiersza fragmenty.
A siła miłości powiąże je w ład. 
A nadzieja skropli twą twarz łzą,
łzą słodkiego zapomnienia, 
abyś zanurzył się w sekrecie,
jak w trumnie ciemnej nieświadomości,
gdzie tylko ty i on,
ten tajemniczy fragment - łączycie się 
w wielkiej żałobie.
Żałobie nad chwilą zapomnienia,
kiedy miłość składała puzzle duszy 
W żałobie sześciu sekund braku światła.

[Lidia Maria Concertina]

@Dawid Rzeszutek Świetne. Zawsze mnie to dziwi, czemu dobre rzeczy tutaj są tak często niedoceniane - nie wiem, być może budzą tak wielkie wzruszenia i emocje, że czytelnicy zapominają klikać w te serduszka? ;) A tak poważniej, to jest to rewelacyjny wiersz. Pozdrawiam! :)

[Dawid Rzeszutek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Miło mi, żę wiersz się spodobał. Pozdrawiam! 
P.S

Jeżeli chodzi o same reakcje, to nie są najważniejsze..., ważne jest kilka a szczerych niż lawina danych z automatu lub takich, które ktoś daje z litości :D Tak czy owak dziękuję i pozdrawiam :)