Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Rysiek siedzi przy barze w czyjś patrząc kieliszek,

dawno rozpatrzył problem naczynia – w połowie

puste czy pełne – tak jak sądzisz – pozytywnie.

Nawet się nie chowa z tym w piasek, i tak głowę

 

każdy odwrócił, Ryśka zachowując z tyłu.

Miejmy to już za sobą, nie męczmy się dłużej -

Ryszard jest transwestytą – to ktoś o kim tylu

mówi to, kiedy Rysiek inaczej nie umie

 

mówić, jak tylko swoim, tak jak się domyślasz,

specyficznym głosem do siebie, że my wszyscy

jesteśmy - równie jak on. A niech tam ma Ryszard,

nie opanował sztuki bycia przezroczystym,

 

nie mówiąc już o tym, że jednoznacznym, wtedy

inna rozmowa, wtedy by można wybaczyć

że się obnosił zanim to było, jak twierdzisz,

modne - markowe szkiełka, które włożyć każdy

 

mógłby na rozmazaną jak makijaż wyspę,

jeden oddech wziąć głębszy niż pełny kieliszek

z powietrzem do dna – wdech i wydech, już za chwilę

w noc pójdzie, obnosić się z tym w puste ulice,

 

obok sklepów spożywczych i nocnych poczłapie,

szyby zadrżą w witrynach, w kranach woda zmięknie,

bieguny magnetycznie zmienią orientację,

wszystkim pitbullom zacznie być znów obojętne

 

na kogo szczekają.

Opublikowano

@Jan Paweł D. (Krakelura) O wszystkim, o muzyce też, w tym głównie o dzieciństwie bo się okazało, że akurat wynajmowałem mieszkanie w tym miejscu gdzie przyszło jej się urodzić. A wtedy tam były pola i pasły się krowy i nic więcej. Musisz mieć jasność ja nie mam nic do jakichkolwiek mniejszości seksualnych czy transwestytów, ja mam dużo do tych, od których oni sami zaczęli się odcinać. W Anglii gej czy lesbijka oraz transwestyta patrzy już z politywaniem na to co wyprawia LGBTQIA+ (najnowszy postulat 100 różnych płci) gdyż rozmywają ich prawa oraz powagę idąc coraz bardziej w stronę totalnego absurdu i groteski. To już jest niezdrowe i chore!

 

Pozdrawiam

Pan Ropuch

Opublikowano

@Pan Ropuch Ja mam do tego uproszczenia w Twoim wierszu... Ja się na wielości płci nie znam, i nie wiem, którzy geje i które lesbijki na to patrzą z politowaniem. Nauka idzie do przodu, stan wiedzy na dziś, próbuje się rozwikłać tajemnice mózgu człowieka, nie wiem jak będzie kiedyś, nie nadążam za tym wszystkim, więc też zachowuję dystans do tego, ale poznałem kilka osób, które nie wiedzą kim są i wierzę, że nie jesteśmy tak jednoznaczni jak chcielibyśmy być. Być może fizyka kwantowa to wszystko uprości do równań i algorytmów? Nie mam pojęcia, ciężko wystawić nosa poza czas w którym się żyje. Ale problem jest rzeczywisty, na ulicach bije się ludzi, a co do reszty, to poczekam, sądzę, że oswojenie się z tym, że są ludzie jak Rysia nie byłoby złe. Spróbować zrozumieć, tak, jest obok ciebie człowiek, który nie wie kim jest, gubi się w sobie, pomóż mu się odnaleźć, bo mleko, które wykipiało na kuchence, nie wykipiało przez niego. Wolę się skupić na żywym człowieku, którego znam i o którym mogę coś powiedzieć, niż na medialnych kadrach z mediów zależnych i tych "niezależnie niepokornych". Pozdrawiam, Jan Paweł Dunal.

Opublikowano (edytowane)

@Jan Paweł D. (Krakelura) Akurat to nie uproszczenie, a cytat i to od dwóch pań postępowych (progresywnych) feministek - jedna jest Polką druga Amerykanką i użyły tego sformułowania w debacie publicznej, a propos aborcji cytuję: To jest moje ciało i jak będę chciała to zajdę w ciążę tylko po to, by ją usunąć. Sorry Gregory, ale ktoś kto formułuje takie zdania traci w moich oczach wiele i zaczynam naprawdę obawiać się o kondycję psychiczną ów pań i granicę tej walki.

 

Pozdrawiam

Pan Ropuch 

Edytowane przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Pan Ropuch No to napisz wiersz o tym, a nie jednym zdaniem załatwiasz sprawę, to co napisałeś to jest uproszczenie. A co powiesz o feministkach, które usunęły ciążę i do tej pory nie mogą sobie z tym poradzić? Nie zaszły żeby usunąć. Widzisz sam jak zróżnicowana to grupa, nie udźwignąłeś tego w wierszu, bo napisałeś - oni.

Napisz o tym, jeżeli masz pewność, że w gender nie ma odrobiny prawdy, napisz o całej złożoności problemu, o nauce, postępie lub jego braku... o wszystkich sądach feministek, o ich wypowiedziach... bo ja wiem, że nie wszystkim się wszystko podoba. Ja wolę się skupić na człowieku, którego znam, którego ten problem dotyczy "niemodnie" i niemedialnie bo myślę, że jak go dorwą kiedyś na ulicy, to nie dadzą mu szansy się wypowiedzieć, co np. sądzi o wielości płci.

Opublikowano (edytowane)

@Jan Paweł D. (Krakelura) Szanuję Twoje zdanie i Twoją opinię! Wiersz jak wiersz arcydziełem nie jest, ale ma bardzo moim skromnym zdaniem przemyślany stelarz. Są trzy grupy, którym się w nim dostaje(tak naprawdę więcej) i też uważam, że po równo (maklerzy, prawe skrzydło i kolorowi, którzy nie są zauważ tęczowymi). To nie jest opowiadanie czy proza by rozpatrywać wszystkie aspekty każdej z tych grup. Jedni żyją w dostatku i spijają całą śmietankę tego świata(pieniądz rządzi światem, mając życie ludzkie za nic w najlepszym wypadku za liczby) i nikt się nimi nie przejmuje. Ludzie na ulicach, mówię głównie o rozpasłym zachodzie, choć i zauważam część tego bajzlu i w Polsce - walczą coraz częściej o jakieś światopoglądowe pierdoły, dyrdymały. Drudzy chcą wojny bo chcą się bić i bić, a trzeci nawet nie zauważają, że ta wolność i prawa obywatelskie są już kolejnym zniewoleniem i niedemokratyzmem i też są tak samo uwikłani w tą przemoc jak te dwie pierwsze grupy jeśli jeszcze nie fizyczną(choć i tak to się już zmienia) to w słowną. Ot i masz uproszczenie.

 

Pozdrawiam

Pan Ropuch

Edytowane przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@Pan Ropuch Ciekawe czemu są w tę przemoc uwikłani? Jak widziałem wszystkie relacje z tęczowych marszy, to nie tęczowi rzucali kamieniami, oni szli, machali chorągiewkami. Przemoc jest i owszem, istnieje cos takiego jak nadmierna poprawność polityczna po lewej stronie, zbytnie spięcie dupy, utopijne marzenie o idealnie poprawnych relacjach międzyludzkich itd. Jest. I jest zróżnicowanie, wszystkie szarości pomiędzy. Ostatnio mojego znajomego, aktywistę LGBT oskarżono, że to on się onanizował na marszu z okazji Powstania... tylko, że on w tym czasie był w szpitalu, i nie mógł tego zrobić, poza tym jest zbyt inteligentnym człowiekiem żeby takie głupstwa robić. Tu jest obecnie większy problem i konkretni ludzie z krwi i kości. Ten kraj nie jest tęczowy, on jest brunatny.

Edytowane przez Jan Paweł D. (Krakelura) (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@Jan Paweł D. (Krakelura) A ta sprowokowana bójka jak mniemam gdzieś w okolicach placu Zbawiciela ten cały Margot czy jak mu tam. Dwie strony i prowokator i agresor do kryminału. Przed sąd. Nie ma miejsca na rozwiązania siłowe. 

 

Ps. widocznie taka kolej rzeczy kiedyś był czerwony teraz jest brunatny, nie od razu Rzym zbudowano. Z komunizmu i 200 lat być może przyjdzie nam wyrastać.

 

Pozdrawiam

Pan Ropuch

Edytowane przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Tak, sprowokowana bójka. Ciężarówka sama się tam znalazła, ja jestem w stanie zrozumieć, że komuś nerwy puściły. Czyjeś brunatne mienie zostało zniszczone, prawo jest prawem, Margot nie chciała się uchylać. Nie sądzisz, że komuś było na rękę to sprowokowanie agresywnej reakcji ludzi, których doprowadza się do rozpaczy? A ten "świr i zbok" na balkonie? Jak z kapelusza wyskoczył na potwierdzenia z jak "groźną ideologią" mamy do czynienia, w idealnym momencie wyskoczył... niestety nie udało się tym obarczyć Pawła Żukowskiego... pech chciał, że był w tym czasie w szpitalu. Prawnie nie można go obarczyć, co nie znaczy, że brunatny paluszek, który go wskazał nie zostawił na nim śladu, i kto wie, co mu się przytrafi, kiedy do sklepu po bułki pójdzie... Taki nasz mały pożar Reichstagu.

Opublikowano

@Jan Paweł D. (Krakelura) Podoba mi się. Może dlatego że znam Piotrka, który wcześniej był Anią. Zawsze marzył o śpiewaniu. Trenował głos gardłowy taki jak śpiewacy w Mongolii. Niezwykle ciekawa osoba. Chciałbym wierzyć, że kontakt z ludźmi zmienia. Choć słyszałem o przypadkach wyrzekania się dzieci przez rodziców po tym jak dowiedzieli się o ich orientacji. Więc nie zawsze tak jest :(.

Opublikowano (edytowane)

Tekst jest bardzo dobry. Problem jest wtedy, gdy się mieszka w otoczeniu katolików - ortodoksów. Mam wrażenie, że dla nich lepiej być złodziejem czy żonobijcą niż jakimś pedałem czy trans. To się nie mieści w ogóle w ich głowach. Możesz kraść, śmiecić w lesie, pic, bić żonę i dzieci, ale chodź do kościoła i wszystko będzie ok. Wszystkiego nauczy cię ksiądz - wyleczy ze wszystkich "zboczeń", bo to choroba duszy przecież....

Edytowane przez Franek K (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   - Oby Njord podarował nam dobre wiatry, moje dzieci – mawiał ojciec do Vivian i Hespera przed każdym wejściem na statek. Łowili dorsze i halibuty, czasem homary. Morze zazwyczaj było spokojne. 

        W domu nie głodowali. Nawet jeśli dzieciom po wielu godzinach rejsu zaczynała doskwierać monotonia i rozrabiały na pokładzie, to pracę ojca darzyły szacunkiem. Co dzień na stół trafiała świeża ryba. 

        Hesper był kłopotliwym chłopcem. Wspinał się na maszty i pokazywał język wołającym za nim marynarzom. Bujał się na linach, rozplątywał supły. Nierzadko przemycał na pokład farby i pędzle, skrzętnie ukryte pod kamizelką.  Każdego popołudnia ktoś zmywał mopem namalowane przez niego murale. Załoga pokpiwała z jego dzieł inspirowanych Alidą Withoos. Jemu mówili, że niewieścieje, a między sobą szeptali o jego talentach. Twierdzili, że ma potencjał na wielkiego artystę, lecz nikt nigdy nie powiedział mu tego w twarz.

        Vivian na morzu odnajdywała spokój, którego nie mogła zaznać na lądzie. Uwielbiała wpatrywać się w bezkresne wody i słuchać ich szumu. Wyobrażała sobie, co kryje się za horyzontem. Dopiero gdy jod dostawał się do jej nozdrzy czuła, że naprawdę oddycha. Ścigali się z Hesperem w ilości złowionych ryb. Przed zmrokiem ojciec ważył ich zdobycze. Zwycięzca otrzymywał tabliczkę czekolady. Hesper przeważał siłą fizyczną i niemal zawsze pokonywał starszą siostrę.

        Ojciec dbał, by jego dzieci miały fach w ręku. Uczył ich wiązać węzły, sprawdzał czy pamiętają ich nazwy i zastosowanie; pokazywał jak zarzucać sieci i jak uniknąć szkorbutu, kazał im uczyć się na pamięć każdej części pokładu. Tym samym zapewniał im przyszłość, wyjście awaryjne, gdyby ich plany się nie powiodły.

        Przed zachodem słońca, kierując się do portu, stawali we trójkę na dziobie i podziwiali horyzont. Pewnego razu zadał im pytanie poprzedzone ociężałym westchnieniem, jak gdyby przez długi raz zbierał się do tego, co ma powiedzieć.

        - Powiedzcie mi, dziatki, macie jakieś marzenia?

        - Być bogatym! – wykrzyknął od razu Hesper, którego sny o zostaniu światłym malarzem zostały stłamszone przez złośliwości marynarzy. 

        Vivian zastanawiała się przez moment. Do tej pory nie rozmyślała nad swym losem, nie szukała sensu istnienia. Do szczęścia wystarczyły jej wyprawy w morze i słuchanie szumu fal. Cieszyło ją, że rodziny nie dotyka głód. 

        - Pragnę spokojnej duszy, tato – powiedziała. Uśmiechu ojca nie było widać pod gęstym wąsem, ale zawsze wiedziała, kiedy się pojawiał – A ty? 

        - Ja już mam wszystko, co miałem… choć jest jedna rzecz, o której marzę skrycie każdej nocy…

        - Co to takiego? – spytało równocześnie rodzeństwo. Nie mogli doczekać się, aż usłyszą nową historię.

        - Jak myślicie, co znajduje się za horyzontem? – każdą opowieść ojciec poprzedzał pytaniem. 

        Nieznane lądy? Nowe cywilizacje? Dzikusy? Skarby? Koniec świata?, padały odpowiedzi i fakt – każda z nich mogła być tą poprawną, lecz on na myśli miał tylko jedną. 

        - Zgadza się, moi mali. Mnóstwo, mnóstwo skarbów…

        - Co to za skarby? – Hesperowi oczy zabłysły na wieść o bezpańskich bogactwach.

        Ojciec roześmiał się ciepło.

        - Oczka ci się świecą, synku – pogładził chłopca po głowie – Pewnie widzisz już te wszystkie skrzynie ze złotem i klejnotami, które zostawili po sobie piraci. Tak, to też znajdziemy na wyspie Hollowstone, lecz prawdziwy skarb kryje się w jaskini przy brzegu.

        Dzieci milczały, w napięciu czekając na to, co dalej usłyszą; zachwycały się obrazami tworzącymi się w ich głowach.

        - Można tam wpłynąć tylko łodzią. Podobno na środku jeziora rośnie drzewo o liściach czerwonych jak krew i miękkiej, brunatnej korze. Mówi się, że jego sok zapewnia zdrowie na pięćdziesiąt lat! Żadna choroba nie jest ci straszna! 

        Zapał ostygł w sekundę. Vivian i Hesper spodziewali się usłyszeć o górach monet. Zdrowia oboje mieli w dostatku.

        - Teraz mnie nie rozumiecie, ale z czasem… z czasem sami dojdziecie do tego, jak bardzo jest to ważne.

        - Jak tam się dostać, tato? - zapytała Vivian po kilku minutach ciszy, podczas których ojciec wpatrywał się markotnie w horyzont. Z westchnieniem wyprostował plecy.

        - I to, moja córeczko, jest najtrudniejsze do wykonania… Otóż drogę na wyspę mogą wskazać jedynie duchy żeglujące po Morzu Dusz od początku istnienia. Kiedyś powstała pieśń, która przywołuje je i wszystkich, którzy spoczęli pod falami, chcąc napić się soku z drzewa Arbivon. 

        - Dlaczego ten sok nie daje nieśmiertelności. Ja nie chcę umierać! - zawołał rozczarowany Hesper, na co ojciec roześmiał się serdecznie. 

        - Prędzej, czy później wszystko obróci się w proch. Poza tym, gdzieś tam czeka na nas lepsze miejsce - powiedział, spoglądając w niebo.

        Wszystkich bywających w porcie ludzi Vivian i Hesper znali od najmłodszych lat. Kiedy przychodzili z ojcem, marynarze i ich żony głaskali ich czule po łowach, pytając o zdrowie. Przed wejściem na statek ojciec lubił uciąć sobie pogawędkę z kobietami żegnającymi mężów. Rodzeństwo oglądało wtedy kilkumetrowy, strzelisty monolit. Czytali na głos wyryty na nim cytat: Pamięci tym, co wybrali Morze i spoczęli na jego dnie. Pod spodem spisano nazwiska żeglarzy, którzy nie powrócili ze swoich wypraw i zostawili rodziny.

        Nocami ojciec chwytał za lupę i przy świetle kilku świeczek studiował mapy. Latami szukał informacji o Hollowstone. Wertował książki, wypytywał kolegów i co jakiś czas zagajał starego Hermita, nie skorego do wspominek. Jak trafił na właściwy trop, nigdy rodzinie nie ujawnił. Pewnego poranka wszedł do kuchni z tobołkiem na plecach i oznajmił, że zbiera załogę. Ucałował żonę, pokrzepił dzieci i rzucił na stół garść monet i zwinięty w rulon papier - testament mający wejść w życie po roku jego nieobecności. 

        Vivian co świt i po zmierzchu wyruszała z latarnią na plażę. Wypatrywała statków powracających do portu. Składała modły, by na którymś pokładzie wracał do niej jej ojciec. Bogowie jednak nie byli łaskawi. Dni mijały, ewoluując w tygodnie, miesiące, aż w końcu i lata. Dopiero skończywszy osiemnaście lat, Hesper przestał wypytywać w każde urodziny, czy tata zjawi się z prezentem. Dorosłość rodzeństwo osiągnęło pod okiem jedynie matczynym, pod okiem smutnym i wyczerpanym. Nazwisko Carsena Vissera zostało wyryte na monolicie na wieki.

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...