Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

kolejny wilk z Wall Street 

strzelił szampanem Dom Pérignon 

ulubiony apeteizer 

wieczorem koniak Louis XIII 

ewentualnie niebieski Jaś

będzie pił do upadłego

no lives matter!

 

każde pokolenie powinno mieć

swoją rewolucję - a trzy ostatnie

jak w mordę strzelił przyspawały

się do sofy szukając pomysłu

na dostatnie życie jedząc popcorn

 

po ulicach włóczy się tylko

skrajnie prawe skrzydło i jacyś

kolorowi z kolorowymi włosami

ci pierwsi sztywni jacyś podnoszą

okrzyki jakby wróg stał już u bram

- tylko wojny im jeszcze brak

ci drudzy mają niemały problem

od zaimka osobowego po zajście

w ciążę tylko po to by ją usunąć 

 

dziś info jest takie szybkie

świeższe od pieczywa i 

samo się przecenia z

każdym kwadransem

to wszystko markowe

co na sobie masz jest

jak kolejny witraża znak

- wyprzedaż miłości

 

 

 

 

Edytowane przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Prawdziwą rewolucję zrobiło pokolenie, które tak w latach 60 ustawiło dalszą grę, że nadal ją robi, bardzo dbając aby ten monopol im nie został im odebrany i co jakiś czas dokooptowują swoich uczniów, tak dla pod koloryzowania i stylizacji. 

I chyba w tym rozgardiaszu, zadbano również o to, aby buntowniczy zapęd młodszych pokoleń przekuć w pęd ku karierze, oczarować kulturą wyuzdania, zabawy, przyjemności zwalniając od myślenia, albo wynajdując wrogów zastępczych dla tych bardziej dociekliwych.

 

Gratuluję wiersza. Jest w nim poruszony istotny wątek dla oblicza naszej kondycji.   

Opublikowano

@huzarc

Wiersz porusza ważną kwestię. Świat zachodni stoi w rozsypce, ale raczej nie z powodu ideologii tylko... dobrobytu.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Wydaje mi się, że wyniki tego eksperymentu dobrze pasują do życia ludzi w USA i UE... Bardziej popkulturowo można nawiązać do serii braci (sióstr?!) Wachowskich gdzie Matrix jako świat idealny nie miał prawa bytu.

 

Pozdrawiam autora, ciekawie napisane. Podoba mi się. A wszedłem tylko dlatego, że uwielbiam zupę szczawiową z jajkiem :D

Opublikowano

Ten dobrobyt, jego wyobrażenie jest sankcjonowane przez określoną ideologię. A jednocześnie utrwala jej dogmaty. A mysia Utopia, która dostarcza jednoznacznych dowodów na charakter mechanizmów degeneracji  hermetycznej grupy pozbawionej trosk, jest dla współczesnej narracji i dyskusji o organizacji społeczeństwa tematem swoistego tabu. Stres jest narzędziem postępu,   wyzwania są warunkiem rozwoju, ale ma on zawsze charakter cykliczny, podczas gdy dominujący pogląd uznaje jego celowościowy i liniowy, spiętrzający się charakter. Takie założenie, idealistyczne, zawsze będzie owym podstawowym błędem założycielskim utopizmu.  

Opublikowano

@huzarc

Ogólnie zgadzam się z komentarzem poza opinią o ideologii. Gdyby Trzecia Rzesza wygrała II WŚ w Europie Nazizm byłby taką utopią - do momentu utraty wylosowanych wrogów. Do konformizmu może dojść nawet w odwrotnych warunkach 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Nasz kraj jest sporym polem do takich badań. U nas LGBT tak naprawdę nie jest problemem. Gdyby rząd na siłę z nich wrogów nie robił to by się nie organizowali, bo nie mają poparcia społecznego (jedynie w walce z rządem na ironię).

 

Znam gejów i lesbijki, oni sami mają gule na ruchy "tęczowych", ale każda grupa społeczna musi mieć jakiś wrogów dla motywacji swoich działań. 

Opublikowano

Na ile rząd robi z LGBT wrogów, a na ile gra tą kartą ktoś inny, kto szuka i wykorzystuje "pożytecznych idiotów" w takich wypadkach? Przypomina to mechanizm, w jakim rozgrywali protektorzy naszego ówczesnego ustroju sprawę dysydencką pod koniec istnienia Polski przedrozbiorowej i jaką przy okazji gębę dorabiali nam postępowi filozofowie epoki...

A nazim wrogów nie losowałbym, a ich chorował. Ten reżim żyłby z pracy podbitych helotów prawdopodobnie i ideologicznie był niedookreślony,  bo wódz stałby za jej bieżącym kształtem. To wszystko i tak domysły, ale można by powiedzieć, że nazizm inspirował się  myśleniem "pogańskim", tak jak marksizm na swą rzekomą naukowość.  

Opublikowano

@huzarc

Wybacz, ale ja jestem tylko prostym górnikiem bez wykształcenia i chyba nie całkiem Cię rozumiem. Na moje oko sam jesteś zmanipulowany "prawicową" ideologią. Dla mnie w Polsce nie istniał by problem LGBT gdyby rząd nimi nie straszył ludzi. Działacze "tęczowych" ruchów nie mają żadnego poparcia wśród prawdziwych gejów i lesbijek. Wynieśli ich na piedestał dla promocji Dudy i nagle wielu karierowiczów zakłada tęczowe szmaty na pomniki żeby zaistnieć. I zaistnieli, bo są media, którym zależy na walce z obecnym rządem. To nie ma nic wspólnego z ideologią, to polityka. Sam jestem twardym katolikiem. Jednak nie zamierzam pałac nienawiścią do ludzi, którzy są gejami, lesbijkami lub ateistami. Nasz kraj jest teraz ciekawy na ten sposób, że zwyczajni homoseksualiści są antypolityczni. Wstydzą się za "tęczowych", a jednak są źli na agresję ze strony wrogów mniejszości. To jak z komuną. Rząd walczył z byłymi komuchami, ale tylko tymi co nie zaczęli całować proporczyka z logiem czołowej partii ;) Pozdro 

Opublikowano (edytowane)

LBGT to przede wszystkim brukselska transmisja. Ta biurokracja, żyję ze stopniowego przywłaszczania i powiększania swej władzy. Szuka pól, gdzie może zaistnieć i ukonstytuować swoją pozycję wokół haseł, które pozwolą jej zdominować poszczególne państwa. Ona dąży do przeprowadzenia odgórnej rewolucji, szuka więc owych uciśnionych wokół mit rewolucji może narosnąć i tak przebudować rzeczywistość, aby zagwarantować swoją supremację. LGBT to skutek stacia światopoglądowego wokół walki o wpływy polityczne o dalszy kształt unii. Po wyjściu WB zyska ona nowy wymiar, a Polska urasta do rangi czołowego państwa bloku który staje w naturalnej opozycji wobec dalszego rozrostu brukselskiej wizji integracji, bo w niej peryferie, czyli my, mają znaczenie przedmiotowe. A trzeba pamiętać, że walka rewolucyjna zaostrza się wraz z jej rozwojem, receptą na błędy postępu, jest więcej postępu, rewolucji, więcej jej, absurdy równości wymagają ordynowania jej więcej. i dobrze zrozumiem, że normalnie myślący homoseksualiści mogą czuć niepokój, że ich prywatność jest w ten sposób jest prymitywnie upubliczniana i  są wciągani do dyskusji, która ich naraża. Z tym, że sam homoseksualizm to tylko jeden pasek na kolorowej flagi, problem jest inny, tu chodzi o rewolucyjny anarchizm, który ma rozsądzić stary świat i dać okazje do realizacji  kolejnego utopijnego  projektu. I o zgrozo, do typowej prawicy mam letni stosunek, zresztą przejmowanie takiej typowej optyki polaryzacyjnej w pojmowaniu faktów politycznych jest bardzo złudne. Podobnie moje związki z religią są żadne i nic z mojej oceny LGBT nie pochodzi z religijnych motywacji. 

A ideologia dostarcza polityce pomysłów. Obie współdziałają, a ten polityk co gada, że nie kieruję się ideologią, bo to słowo się kojarzy, kłamię, bo zawsze coś go przeciez motywuje, określa jego cele, nawet jeśli podnieca go jedynie przyziemny zysk.

Również pozdrawiam. 

Edytowane przez huzarc (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@huzarc @Gaźnik @iwonaroma Dziękuję za serca i za komentarze oraz Panowie za tą dysputę.

Ja mam serce i umysł wbrew pozorom otwarte - jestem za niezwłocznym referendum w sprawie usankcjonowania związków partnerskich. I głosowałbym za.

Niestety myślę, że naród na to jeszcze nie jest gotowy - zwłaszcza po i przy tej całej hucpie, której najlepszy dramaturg by nie wymyślił.

Bierze mnie na retorsje i wymioty jak widzę i słyszę jakąś pseudocelebrytkę, która udzielając wywiadu jedyne co ma do zakomunikowania światu to fakt, że jej córka jest lesbijką. Komu ona tym newsem robi dobrze? - sobie robi dobrze! :DDD

Od razu mówię, że nie kocentrowałem się tylko na Polsce popełniając ten tekst a ogólnie na całym świecie, który moim skromnym zdaniem zaczął walczyć i zajmować się takimi dyrdymałami, że na Wall Street codziennie strzelają szampany. I co najgorsze to ciągle jest podczepiane do sztandaru wolność i prawa obywatelskie. Przykład w Kanadzie mimo ekspertyzy i zdecydowanego sprzeciwu środowisla uczonych i akademików, wszedł w życie rozporządzenie C-16 na mocy którego możesz przyjąć praktycznie dowolny zaimek osobowy. Co wygląda na fajną zabawę. Sam się w ten sposób z TuTam zabawiłem. To gdzie zaczynają się schody??? Jeżeli Ty nie dostojusz się do mojego odczucia mnie samego i zaczniesz wołać do mnie Pan, Ty bądź On mam pełne prawo na mocy tej resorukcji pozwać Ciebie o dyskryminację. :DDD

Dopóki będziemy walczyć o takie powtórzę raz jeszcze dyrdymały i poszerzając czyjeś prawa jednocześnie czyjeś zmniejszając(o zgrozo większości) dopóty będą strzelały szampany na Wall Street.

 

Ps. Przykładowa rozmowa w Kanadzie według mego wyobrażenia :D

 

- Przepraszam  z kim mam do czynienia?

- Ze mną!

- No tak to widzę, ale w sensie kim czujesz się w środku i jak mam do Ciebie się zwracać?

- Ciebie?! o Ty pieprzony faszysto! 

 

:DDD

 

Pozdrawiam

Pan Ropuch (dzisiaj już wracam do Pana) to była tylko próba zwrócenia uwagi na pewien fakt ;)

 

 

 

Edytowane przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Ważny przekaz, ujęty w ciekawy sposób. Podoba mi się klamra w jaką spiąłeś widokówkę z Polski. Również wzmianka o 'życiu" informacji. Wyzwaniem jest przekazać dużo w krótkiej formie. Tobie  udało się zwrócić uwagę na skrajności i na tło. Pozdrawiam. 

 

ps. ciekawa dyskusja pod  wierszem. 

 

 

Opublikowano

Język od zawsze był przede wszystkim sposobem komunikacji. Zmieniał się, transformował, aby dostosować do zmian ludzkich potrzeb..Generalnie miał służyć komunikacji, przekazowi, sprawnie go organizować. Ktoś sobie jednak ubzdurał, że jest on przede wszystkim nośnikiem opresji, sankcjonującym przemoc a przed wszystkim pogląd, które pewną postępowość uznała. Trzeba zatem język zmienić, albo go ludziom wyrwać, zrobić ich na tyle niemymi, że nie wyrażą swej opinii, bo no i jak. Dyskusja nie jest potrzebna, bo przecież kaszy nowy i doskonały świat opiera się na przeświadczeniu o swej doskonałości, i trzeba jej robić dobrze, a nie obnażać mankamenty. Obecnie trwa szał równościowy, gdzie idę tą pociągnięto na granice absurdu i powstałe przez to paradoksy usiłuje się rozwiązać na poziomie języka.  Jak je wyłapiesz, skoro od górnie, w skutek było nie było zastosowania środku przemocy masz przyswoić aparat językowy, który uniemożliwi jego odczytanie, nie da powoli szans na sformułowanie myśli. Rowokuvja marząc o lepszym świecie usuwała różne rzekome przeszkody, które to niweczyły. Teraz skupiła się na seksualności właśnie, jako pewnej naturalnie różnicującym ludzi  hierarchii oraz języku, jako nośniku. Propaganda i semantyka, praktyka i teoria języka, to przecież również rewolucyjne żerowisko, gdzie szukała ona owej postępowej dla siebie mocy. 

Opublikowano (edytowane)

@8fun Co do pisowni masz rację, poprawiłem zgodnie z oryginałem(dzięks). Co do tautologii - niekoniecznie się zgodzę, bo to nie tylko nazwa szampana, ale i imię i nazwisko ów benedykta. Samo określenie szampan zaś tyczy się tylko kilku wybranych trunków, które pochodzą z tego regionu Francji (champagne) reszta na mocy prawa patentowego to nie szampany, a wina musujące. Temu mówiąc szampan Dom Pérignon nie tylko podkreślasz jego nazwę, ale i rodzaj do którego należy i wyróżniasz go z całej masy win musujących. 

 

Pozdrawiam

Pan Ropuch

Edytowane przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@huzarc Język to tylko jedna mała składowa gdzie te zmiany zaczynają wchodzić w życie i zamiast upraszczać i unifikować czy standaryzować podziały moim skromnym zdaniem jeszcze bardziej to skomplikują. Powodem, dla którego tak się stało we wspomnianej Kanadzie był fakt, że wśród osób młodocianych było dużo samobójstw @[email protected] w tym dość sporo u osób transpłciowych (w swoim odczuciu byli przez to rzekomo dyskryminowani) z racji braku odopowiedniego zaimka osobowego. I tak teraz masz pełną dowolność i swobodę i możesz sam to określić. Reszta musi nie tylko to uszanować, ale i do tego się dostosować, zgodnie z literą i na mocy prawa.

Te zmiany robione na chybcika budzą coraz więcej moich obaw. Nie tylko, że są wprowadzane mimo i wbrew naukowej ekspertyzie akademików i psychologów, ale, że następuje zrównywanie światopoglądu mimo i wbrew woli większości (podstawy demokracji) Jest to niesłychany i niebezpieczny precedens. I teraz fundamentalne i otwarte pytanie czy te zmiany mają na celu rozszerzyć i zunifikować obowiązujące prawo czy zrównać i je ograniczyć?? Odpowiedź wbrew pozorom nie jest taka oczywista i jeszcze jedno czy ta zmiana wpłynie pozytywnie na liczbę samobójstw wśród osób młodocianych w Kanadzie czy wręcz odwrotnie?

 

Odnoszę coraz częściej wrażenie, że nikt nie zadaje sobie trudu przed wprowadzeniem takich zmian z postawieniem jednego kluczowego i niezbędnego pytania - jakie mogą być najgorsze następstwa i skutki jeśli wszystko to co sobie założyliśmy pójdzie w zupełnie inną stronę? Jednym słowem zawsze, ale to zawsze trzeba zadać i odpowiedzieć sobie przed takimi zmianami na to pytanie przyjmujące wariant najbardziej pesymistyczny. Mam coraz większe i coraz bardziej dogłębne przeświadczenie, że nikt tego dzisiaj już nie robi.

 

Pozdrawiam

Pan Ropuch

@Radosław Dzięki za obecność, komentarz i świetną nutę! 

 

Pozdrawiam

Pan Ropuch

Edytowane przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Paradoksalnie, rozmycie istoty tożsamości, czyli czegoś co mody człowiek intensywnie poszukuje, może jedynie zmóc alienacji i zagubienie ludzi, którym zaserwowano podobną grę językową z jakiej wynika, że w zasady nie wiadomo kim są. Może miał to rozwiązać problemy, tylko że namartwi je i spotęguję.Czy młody jest człowiek postawiony w sytuacji płynnego ego, nauczony przypadkowości i tymczasowości, będzie zdrowszy i stabilniejszy psychicznie, czy odporniejszy na manipulacje, czy będzie wstanie posiadać poglądy? Jakie wówczas środki  zostaną uruchomione, aby  wyprostować błędy i wybaczenia, bo przecież dogmat i problem są słuszne. Najwyżej człowiek nie dorósł do ich miary. Jest w tym też jakiś zadziwiający impet ku upublicznianiu intymności i prywatności, przy prywatyzowaniu i zawłaszczaniu tych sfer życia, które ludzie i realia kiedyś postanowili uczyć elementem życia wspólnego.

A może chodzi właśnie o to, o jakąś wizje człowieka orwellowskiego. Gdzie przecież ma on teoretycznie cieszyć pełną wolnością i równością, co właśnie inżynieria językowa to zapewnia, ona buduję ową oś utopijnego założenia całego systemu, podczas gdy faktycznie mamy do czynienia, z czymś zupełnie odwrotnym. 

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

"strzelił szampanem Dom Pérignon"  wiadome — nie strzelał mnichem.

 

Dom Pérignon jest jednym z nich. Nadmiarem tu jest "szampan", wystarczy "strzelił Dom Pérignon ulubiony apeiteizer"  

 

Pozdrawiam :)

 

Edytowane przez 8fun (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@huzarc I tu dotykasz istoty problemu. To są dokładnie te same zastrzeżenia jakie stawiali przeciwko temu rozporządzeniu Ci akademicy. To nie rozwiązuje nawet w 1% problemu, który jest a tylko stwarza pole dla wielu innych.

Zauważam jeszcze jedną prawidłowość i zjawisko, kiedy widzisz takie, a nie inne propozycje, które o dziwo trafiają na podatny grunt politykierów, nie możesz powiedzieć na głos, że to totalny bubel, idiotyzm i pseudonaukowy bełkot gdyż momentalnie zostajesz wciągnięty w tą machinę poprawności politycznej i z góry masz przyklejoną łatkę ksenofoba, rasisty czy dyskryminatora. :D

 

Podam z przybliżeniem do jednego (zabawię się w Kasandra, w Kasandrę a nawet w Kasandro) jaki będzie kolejny wniosek do ustawodastwa w Anglii albo w Kanadzie, a może we Szwecji i wypłynie on od najbardziej progresywnych feministek. A mianowicie usankcjonowanie w języku i rezygnacja z zaimków osobowych Mrs. i Miss i zastąpienie je nowymi (mimo że w kwestionariuszach czy podaniach tylko kobiety mają dwie opcje :D) na mocy i uzurpacji tego prawa, że mają one bardzo złe skojarzenia i historycznie wątpliwe konotacje. Do czego zmierzam? Mrs. tyczy się kobiety zamężnej, a Miss panny czy też panienki. Ewidentnie widać na tej podstawie, że oba pochodzą i wywodzą się z czasów kiedy o kobiecie stanowił jej status matrymonialny (beszczelny hierarchiczny patriarchat) Mechnizm będzie indentyczny, nie mają ich dwa jako szczególny wyraz szacunku wobec nich, a mają je dwa jako szczególny dowód i przejaw dyskryminacji wobec nich. :DDDDD

 

To się dzieje naprawdę to niestety nie s-f.

 

Pozdrawiam

Pan Ropuch

Edytowane przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jak dla mnie zbyt duże uproszczenie, nie do końca rozumiem, ale jak dla mnie ich obecnym problemem jest to, że ich biją... Mi tęczowi nie przeszkadzają. Co do kwestii tożsamości płciowej... nie jestem ekspertem, ale wierzę, że ktoś może nie do końca czuć się w swoim ciele, znam takie osoby, i to żadna moda. Dla mody chyba nikt by tego nie wytrzymał. Dla mnie większym problemem są ci co sztywno rękę podnoszą, od dawna ich nie lubię, zanim to jeszcze było modne, ja włosy inaczej strzygłem. Poza tym dobry wiersz.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Za moimi plecami pojawił się enkawudzista. Był w doskonałym humorze. I nie wiedziałem tylko czy to z powodu tego, że wiedział o tym, że Żerebcow wywołuje  tak wielkie uczucie strachu, czy może z powodu  rozkazów jakie mu przekazano.   Wychodź Żerebcow. Koniec wycieczki. Kota zostaw nie będzie Ci potrzebny,  mały, czarny pluszak. Teraz będziesz co najwyżej tulił się z zimna do ciał kolegów w baraku.   Żerebcow już miał zamiar prostować kolana, gdy enkawudzista poklepał mnie  zuchwale po ramieniu.   Rozkazy się zmieniły lejtnancie. Góra nie chcę już więcej o nim słyszeć  ani przerzucać go z miejsca w miejsce. Dość już jego wątpliwej legendy. Podobno nie można go zabić. Podobno odradza się zawsze po egzekucji. Drugi pieprzony Rasputin. Ale nie ma takiego Diabła,  którego nie potrafiłby zgładzić  ludowy komisariat obrony. Prawdziwy człowiek radziecki  i piekło może zamrozić jeśli tylko chcę. Plan jest taki. Wy lejtnancie jedziecie z nim do lasu. Kierowca zna miejsce. Moi ludzie już wszystko tam przygotowali. Wysiadacie wieczorem. On klęka, wy strzelacie.  Moi dobijają bagnetami. Nawet go nie grzebcie. Wilki i niedźwiedzie  posilą się krwawą padliną. Wracacie w nocy. Spisujemy raport. Wychylamy kilka szklanek  za dobrze wykonaną robotę. W tajemnicy Wam powiem lejtnancie, że za zabicie tego wrzoda  na radzieckim organizmie, dostaniecie order czerwonego sztandaru, sam towarzysz Beria za tym optował. A nie powiecie mi chyba, że nie chcielibyście dostać  przepustki do stolicy. Tu tylko jaja można sobie odmrozić. A tam będziecie towarzysz i gieroj. Bohater naszych czasów. Ta akcja nie może czekać. Jeździe już teraz. Dopilnuję obozu przez te kilka godzin.   Uścisnął mi rękę i prawie siłą  wepchnął na pakę ciężarówki. Chciałem więcej wyjaśnień, omówić plan działania. Zamierzałem się sprzeciwić. Ale co mógł prosty czerwonoarmista  wobec potęgi komisariatu obrony. Wobec całej potężnej maszyny śmierci.    Kierowca rzucił okiem za siebie  i zauważył że usadowiłem się niemrawo prawie dokładnie naprzeciw literata.   Jeśli coś będzie nie tak lejtnancie, krzyczcie a najlepiej  bijcie dłonią w ścianę szoferki. Ja mam tu pistolet. Spojrzałem z niedowierzaniem  na enkawudzistę    Jak mam eskortować więźnia bez broni? Chcę wrócić po pistolet i proszę o eskortę w postaci dwóch dodatkowych ludzi. Moich zaufanych ludzi.   Enkawudzista machnął tylko ręką.   Eskorta do Żerebcowa?! On nigdzie nie ucieknie. Zresztą dokąd? Do najbliższej większej osady przeszło osiemdziesiąt kilometrów. Do miasta trzysta. A na termometrze dziś  prawie minus trzydzieści pięć stopni. Zresztą on nawet nie jest związany. Nie musi. Nie wie na jakim świecie jest. Nie odzywa się słowem od tygodni. Zresztą zobaczcie sami.   I faktycznie Żerebcow stwarzał pozór osoby obłąkanej i zupełnie nieobecnej w rzeczywistości. Nie wiem czy rozumiał o czym rozmawialiśmy. Czy wiedział o tym, że za kilka godzin zginie? Czy rozumiał cokolwiek  z tego co się wokół działo. Siedział i z błogim uśmiechem małego chłopca,  głaskał kota,  który zdążył zasnąć na jego kolanach. Widać literat i kot  byli razem w siódmym niebie. Ciężko było dyskutować o tym  co powinno się zrobić  i jak powinno się teraz postąpić. To był rozkaz,  którego nie mogłem zlekceważyć.   Jechaliśmy już przeszło godzinę. Kilka minut temu, rozpadał się ostry, wirujący dziko na wietrze śnieg. Przesiąkłem odorem paki. Wszystko wokół cuchnęło. Na dodatek opary paliwa  łatwo przechodziły na tył pojazdu i powodowały astmatyczne napady  duszności i kaszlu. Żerebcow nie reagował. Miał zamknięte oczy  i odchyloną delikatnie głowę. Ale nie spał. Wydawało się jakby słuchał tej ciszy. Jak gdyby delektował się podróżą  w swoich własnych myślach. Może pisał w nich kolejny wiersz. List pożegnalny. A może jednak był pewny ocalenia. Kolejnej cudownej ucieczki  i oszukania systemu. Tutaj jednak mógł usłyszeć go jedynie  Bóg i Diabeł. No i ja, gdyby tylko  chciał wreszcie cokolwiek powiedzieć.   Kierowca jechał bardzo ostrożnie  a mimo to ciągle łamaliśmy pod kołami, powalone pnie, korzenie i zbitą zmarzlinę, która była tutaj po prostu drogą do nikąd. Byłem bardzo zdenerwowany a nie miałem przy sobie  nawet grama tytoniu i bibuły. Wódki też nie. A zająłbym chociaż czymkolwiek, ciągle drżące z przejęcia dłonie. Nagle, zupełnie bez zapowiedzi, z rogu paki wypłynęło źródło głosu. Były to słowa wypowiadane  starannie, powoli wręcz sennie. Był to głos cichy lecz mocny. Wychodzący jednak jakby spod ziemi.     Lejtnancie… zaczął cicho Paweł Fiodorowicz, nie odrywając wzroku  od narzuconego brezentu  Mówi Wam coś nazwisko Levenstern?  Był Waszą ostatnią ofiarą, prawda?   Drgnąłem, gdzieś wewnątrz. Serce zakuło mnie w piersi  a w krtani narosła twarda kula. Nie winy. Nie wstydu. A paraliżującego strachu. Jak to możliwe?! To nazwisko powinno leżeć w ciszy tajgi. Nikt o tym nie mógł wiedzieć. Nikt!   Skąd o nim wiecie, Żerebcow?  Wychrypiałem nie patrząc na pasażera. Co wam do niego?   Był szpiegiem niemieckim w czasie wojny...  a raczej tak właśnie sfabrykowano dowody.   Kontynuował literat  z tym samym niepokojącym spokojem,  jakby czytał nekrolog w porannej gazecie.   Zastrzeliliście go dokładnie tam,  dokąd mnie teraz zabieracie.  Widzę go, Lejtnancie.  Stoi tam i czeka na towarzystwo.     Poczułem, jak pot spływa mi po karku,  mimo dojmującego mrozu.  Kim on jest? Świętym? Przeklętym? Carskim upiorem dawnej epoki? A może sumieniem kata? Bo nie literatem. Był mistrzem z piekła rodem.   Nawet jeśli, Żerebcow...  to już niedługo Wy zajmiecie jego miejsce ostatniego w wyliczance.   Uciąłem brutalnie,  odzyskując na moment pewność siebie.    Kierowca o mało co nie wywrócił nas do rowu, którego nie zauważył przed nosem pojazdu. Zawieszenie jęknęło, koła po lewej stronie oderwały się od podłoża i bardzo opornie wracały na swoje pierwotne miejsce. Dopiero teraz Żerebcow  jakby ocknął się z maligny. Wyjrzał do szoferki i radośnie oświadczył w przestrzeń lub do rozmówcy w swoim umyśle.   Był ostatni.  Szepnął radośnie.  Gładząc się po skołtunionych włosach.   Będzie ostatni.  Odpowiedział trzeci głos.   Zamarłem jak panujący wokół mrok i mróz To nie był głos Żerebcowa,  ani tym bardziej, przerażonego kierowcy.  To był dźwięk niski, chropowaty,  wibrujący jak pomruk nienasyconego pieca.  To było absolutne szaleństwo ale zwróciłem powoli wzrok na ostatniego pasażera.   Kocur zdawał się spać,  pogrążony w błogim spokoju,  ale gdy mój wzrok spoczął na jego futrze, zwierzę powoli otworzyło prawe oko.  Było złote, głębokie  i pełne nieludzkiej wiedzy.  Kot nagle puścił do mnie oczko  a na jego pyszczku wykwitł  ten sam podle ludzki uśmiech,  który zwiastował koniec pewnego świata.    Przecież... to tylko kot. Wybełkotał kierowca,  ale jego głos utonął w wyciu silnika,  który nagle wszedł  na nienaturalnie wysokie obroty,  jakby chciał uciec  z tego przeklętego Studebakera. Żerebcow cicho przytaknął a kocur znów zamknął oko,  mrucząc rytmicznie Ostatni... ostatni…   Znów każdy pogrążył się w swoich myślach. Jego milczenie denerwowało mnie. Doskonale już teraz wiedziałem, że on wie dosłownie o wszystkim. Zna moje ofiary, moje troski i problemy, czuje mój strach, widzi całe moje życie. Dlatego jego milczenia nie odbierałem w kategorii spokoju i harmonii  a drwiny z mojej osoby. Żerebcow znów oparł wysoko głowę  i wbił wzrok w sufit paki. Chciałem zasypać go pytaniami. O twórczość, której szczerze nie znałem. O to czy ma jakąś rodzinę albo dzieci. O jego liczne ucieczki i cudowne ocalenia. Przecież mówi się,  że to piekło we wszystkim mu pomaga. I przynajmniej kot,  jest jakąś częścią tego diabelskiego planu. Ale Żerebcow? Tak nie wygląda Diabeł. Nie wiem jak mógłby wyglądać,  lecz z pewnością nie tak. Nie jak człowiek. Znudzony, zmęczony, dziwnie spokojny zupełnie zwyczajny  a zarazem głęboko niezwykły.   Wreszcie ciężarówka wykonała  ostatnie półkole wokół,  wyrwanej z trudem tajdze polany. Silnik zachłysnął się ostatni raz i zgasł. Naprzeciw naszego pojazdu, zaparkowany był Zis z oddziałem żołnierzy. Nasz kierowca wysiadł do nich pierwszy  i z wyraźną ulgą po opuszczeniu szoferki, ściskał im kolejno dłonie. Byli w szampańskim humorze. Srogo pochlali. Krzyczeli, śmiali się, podskakiwali  i oklepywali ciała,  zamaszystymi ruchami ramion, próbując się ogrzać.   Nie musiałem nic robić z więźniem. Żerebcow zrozumiał, że to finalny postój i wygramolił się niezdarnie na zewnątrz. Kot czmychnął jego śladami. Gdy ja wreszcie uwolniłem się  z tej brezentowej klatki. Stanąłem twarzą w twarz z Żerebcowem. Ten w ogóle nie przejmował się  zadymką śnieżną i stał dumnie wyprostowany i zupełnie nieczuły na wszystko. Oczy literata były jednak inne. Wreszcie pytały i one.   To moja mogiła lejtnancie?  Doskonała. Chłopcy spisali się na medal albo nawet order i wakacje w Odessie.   Zadziwił wszystkich gdy zbliżył się do rowu, wykopanego nierównomiernie i na tempo. Padł przy nim na kolana,  nachylił się i zawołał do ciemni.   Levenstern przyjacielu,  za chwilę będziesz miał towarzystwo.   Chciał jeszcze wstać, lecz dwóch strażników doskoczyło do niego  i brutalnie popchnęli go  nad samą krawędź,  skutej lodem czerni grobu. Nie bronił się, nie wołał Boga ani łaski. Poprawił tylko kołnierz palta. Wywinął go z taką formą etykiety, jak gdyby wchodził na przedstawienie leningradzkiego baletu czy teatru. Przygładził jeszcze włosy, dłuższe kosmyki powędrowały za uszy. Odetchnął jedynie głęboko. Nie z ulgą a ze zniecierpliwienia. Widać skoro mu było w objęcia śmierci, lub do jakiś kolejnych magicznych sztuczek. Jeden ze strażników wręczył mi pistolet.   Wasza kolej towarzyszu lejtnancie. Koniec jego ziemskiej wycieczki. Tym razem Diabeł się nie wywinie. Jeden strzał w głowę  a my dokończymy jeśli będzie trzeba.  Spojrzałem jeszcze za siebie na kierowcę. Gdyby mógł to krzyczałby. Ruchy, ruchy lejtnancie. Moskwa czeka. Gdzieś na granicy polany  zaświeciło się coś złotego. Owalne jak moneta lecz bezsprzecznie żywe. Oko czarnego kocura. Patrzył cały czas. Trzeba będzie też go zastrzelić  razem z jego panem. Tak by mieć spokojne sumienie.   Wyciągnąłem pistolet.  Moja dłoń, dotąd tak karna  i posłuszna systemowi,  drżała w sposób haniebny.  Nie z powodu mrozu.  Czułem, jakby tysiące niewidzialnych mrówek chrzęściło pod moją skórą,  paraliżując każdy nerw.  Spojrzałem na Żerebcowa.  Zgarbiony, spokojny,  z tym samym  błogim uśmiechem małego chłopca,  czekał na uderzenie ołowiu.   Podniosłem broń.  Wycelowałem w potylicę studenta.  Świat wokół zamarł.  Czas przestał biec do przodu,  a pętla fatum zacisnęła się na mojej krtani. Pociągnąłem za spust. Huk rozdarł ciszę tajgi,  a ciało poety runęło bezwładnie  w przygotowany rów. Strażnicy rzucili się do mogiły  jak wściekłe psy. Kuli ciało raz za razem, aż do momentu omdlenia ramion.   A potem nastał poranek. Mgła przedświtu,  gęsta i szara jak dym z podłych papierosów, osiadła nisko nad polaną. Nad polaną na której  nie pozostawiono tylko ciała literata  w płytkim grobie. Śnieg wokół był pełny  czarnego brudu lub sadzy. Drzewa miały okopcone pnie. Wszędzie wokół unosił się także,  drażniący smród siarki. Studebaker i Zis nadal stały frontem do siebie. Nie było wokół nikogo. Ani na polanie ani w lesie, ani na pakach czy w szoferkach. Lejtnant i strażnicy  nie wrócili z akcji do obozu. Oficer czekał na ludzi i raport. Nie było gratulacji, obietnicy awansu. Nie było niczego. Poza ciszą.  Martwą i złowrogą. Wysłano więc kolejny oddział na miejsce. W końcu robota  mogła być wykonana wzorowo. Żerebcow nie żył  a oni w drodze powrotnej, mieli wypadek albo zgubili drogę  w śnieżnej zamieci. Drugi oddział strażników  przybył na miejsce egzekucji z opóźnieniem, klucząc Studebakerem  pośród zwalonych pni.  Gdy żołnierze wysiedli z wozu,  nienaturalna cisza lasu  sparaliżowała ich kroki.     Nad otwartą, czarną mogiłą  stały dwie postaci. Paweł Fiodorowicz Żerebcow,  nienagannie młody,  z czujnym i bystrym wzrokiem petersburskiego filozofa,  trzymał na rękach wielkiego, czarnego kocura. Na jego brudnym palcie  nie było śladu krwi,  a czas wydawał się omijać jego oblicze szerokim, lękliwym łukiem. Obaj z kotem trwali w milczącej zadumie, spoglądając w dół,  do wnętrza ziemnego grobu. Tam, na dnie lodowatego rowu,  pośród grud zmarzliny,  spoczywało ciało lejtnanta.  Jego oczy były szeroko otwarte,  wybałuszone w ostatecznym,  pośmiertnym zdziwieniu,  a na ustach zastygał krwawy spazm paranoi. Martwy kat leżał dokładnie tam,  gdzie kilka godzin wcześniej  miał spocząć poeta.   Żołnierze zamarli na linii drzew,  niezdolni do oddania choćby  jednego strzału z pepesz.  Wtedy, pośród arktycznego milczenia Syberii, czarny kocur uniósł poszarpane lewe ucho, spojrzał na Żerebcowa  i przemówił ludzkim, chropowatym głosem, który wibrował jak  pomruk nienasyconego pieca.   Fatalnie… fatalnie tak mój drogi przyjacielu, stracić zupełnie głowę  dla godnej pożałowania sprawy.   A Żerebcow tylko cicho mu przytaknął,  po czym obaj odwrócili się plecami  do armii straceńców  i odeszli wolnym, dystyngowanym krokiem  w gęstniejącą mgłę tajgi.   Nikt za nimi nie pobiegł ani nie strzelał. Zjawa była wolna. I było tylko kwestią czasu, gdy znów ją schwytają  gdzieś w ciemni rozpadającej się komunałki. Z maszynopisem w jednej dłoni A z kartą wiersza w drugiej.      
    • wiosną koniku wio sną niech wstają ptaszki chcą paszki a może jest morze i rosa i maj i rosną watry wiwaty i wiatry i mają się dobrze kwiaty i krople dżdżu wyłażą dżdżownice i rośnie radośnie tak ona i on jak ja i ty w deszczową toń „Jeśli deszcze w maju, wszystko rośnie jak w gaju” 
    • @Stukacz, @Berenika97, @viola arvensis, @violetta, @Poet Ka  dziękuję bardzo
    • @viola arvensis dziękuję
    • @viola arvensis dziękuję
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...