Drzwi których pilnujemy

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Coś mnie tutaj uczula, woń kwiatów w ogrodzie

albo las na odgłosy gdy cicho gałęzie

zwiesza nad ogrodzeniem z drutu, sosny młode

głucho szyszki zrzucają pod bosą podeszwę

 

i ciche podchodzą aż do schodków drewnianych

na spokojną werandę, która swój ciąg dalszy

drewniany w podłodze za przeszklonymi drzwiami

znajduje, wyprowadza wzrok i słuch na nasyp

 

kolejowy, żwirową drogę, skąd zawracam

i kładę na kanapie, dom ucho wyczula

na dziwny śmiech za oknem, który milknie zaraz

gdy tylko otwieram i w ciemno patrzę, ucha

 

nadstawiam na las, gdzie trzask łamanych gałązek

przybiera pod włochatą stopą i zwierzęcy

ryk nabiera konturów kudłatych, dwunożnie

wywiedzionych z drzew, wściekły jest i chce się prześnić

 

do nas przez sito z drutu, za chwilę zobaczę.

Twoje – chodźmy na górę – brzmi jak uciekajmy,

jeszcze długo w nocy po przebudzeniu, nawet

widmowy jest poczciwy i na cztery łapy

 

biały labrador.

[violetta]

fajnie, możesz nasłuchiwać odgłosów lasów, drzew i patrzeć w gwiazdy.

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@valeria No mogę, ale to nie jest mój dom, my go tylko pilnowaliśmy, bo znajomy wyjechał z rodziną na urlop. Dzięki.

[violetta]

jak ciekawy dom, to fajnie w takim spędzić noc:)