Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

czy mogę się przysiąść

czemu nie - zapraszam

odpowiada krótko

uśmiechnięty starzec

 

brodę ma jak Noe

pomarszczone czoło

wiek nieokreślony

być może stulatek

 

zamówienie składam

poganiam kelnera

szybkich dań nie mają

niech jasna cholera

 

biorę tylko zupę

i mrożoną kawę

bo więcej nie zdążę

za chwilę spotkanie

 

mój towarzysz stołu

wciąż mi się  przygląda

pośpiech nie jest dobry

długo nie pociągniesz

 

nie dociera do mnie

rada geriatryka

i bez do widzenia

wstaję od stolika

 

niestety na przejściu

gra czerwone światło

zaryzykowałem

teraz nie mam łatwo

 

reanimacyjna

sala na OIOM - mie

dzięki Bogu żyję

lecz raczej  nie zdążę

 

najbliższe spotkanie

na pewno opuszczę

ale widzę plusy

uwag  starszych ludzi

Edytowane przez Andrzej_Wojnowski (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Tez się kiedyś spieszyłem, wybiegłem zza autobusu, pech chciał, że jechał samochód. Obudziłem się w szpitalu Praskim z różnorakimi przypadłościami.  Myślisz, że zaprzestałem? Oczywiście nie:).  Charakter jest niezmienny. 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ale może warto spróbować.

" Powolne ruchy 

cechują mistrza"

Tak mnie uczył arcymistrz brydża sportowego - Leszek Wesołowski"

 

Pozdrawiam.

 

Takim to ewentualnie pomagamy.

Słuchamy tylko tych co się uśmiechają.

 

Pozdrawiam i dziękuję.

Opublikowano

Tu i ówdzie można by rym dopicować, bo tekst wartko płynie, by po chwili w zakolu nieco się zamulić. 

Ale przesłanie warte uwagi, do podjęcia. A nuż ktoś też na pamięć tekstu się nauczy i pójdzie z nim w świat dalej...?

bb 

Gość Franek K
Opublikowano (edytowane)

Fajny, ciepły tekst. Kiedyś się do mnie taka starsza pani przysiadła, gdy konsumowałem w barze pomidorową. W ręce miała pustą łyżkę. Poprosiła, żebym się z nią podzielił, bo jest... sierotą. Zostawiłem jej połowę talerza, choć byłem bardzo głodny, a na drugą zupę kasy nie było

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez Franek K (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Franek K

 

W latach osiemdziesiątych jako biedny student często dożywiałem się w barze mlecznym " Syrenka"  - istnieje do dziś Gdańsk Wrzeszcz .

Częstym klientem był tam jednooki menel. Miał metodę na całą pomidorową. Podchodził do stołu, wyjmował szklane oko i wrzucał do zupy. Generalnie wszyscy odchodzili. 

Mój kolega miał sposób. Wyjmował, oblizywał, odkładał na serwetkę i dalej konsumował. 

Ja tak nie potrafiłem - zamawiałem pierogi.

Mój kumpel aktualnie jest menelem. 

Wniosek - alkoholizmem można się zarazić.

 

Pozdrawiam

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Przed laty złodziej oddzielił część złotą od brązowej. Drugą zniszczył,                   była bezwartościowa? Dziś złożono klejnoty. Braknie elementu „historycznego”;                                dlatego nie można zbudować teorii.    
    • @Magdalena   to chyba się zrozumieliśmy !!!!   oczywiście, że umysły nie mają wieku.   poezja nie zna peselu.   gdyby dziś pisał 80-letni baudelaire, nikt rozsądny nie patrzyłby na metrykę, tylko na jakosć   wiersza. mój tekst nie jest o starości  !!!!!   jest o teatralnosci.   o sytuacji, w której deklaracja zastępuje prawdę, a filtr zastępuje lustro. to nie wiek jest tu tematem, lecz iluzja !!! poezja jest przestrzenią wolności.   ale wolnosć nie polega na udawaniu, że czas nie istnieje.   bo prawda......to jednak zawsze prawda.    
    • @Migrena     Nie wiem czy współuczestniczę umysły to umysły, po to się przychodzi pisać poezję, gdyby stanął przede mną 80 Charles Baudelaire to bym mu herbatkę robiła i obsypała go laurkami, druga rzecz że nie dożył.  
    • @Magdalena   rozumiem, że możesz odbierać tekst jako „żółciowy”, ale satyra z definicji operuje przerysowaniem.   inaczej nie miałaby siły wyrwania się z orbity rzeczywistosci .   to nie jest reportaż ani liryczne współczucie. to jest świadoma groteska  . jeśli najmocniej wybrzmiewa dla ciebie zdanie o "plastikowych kościach słów”, to znaczy że właśnie ono odsłania   sedno czyli  mechanizm pustych deklaracji w sieci .   cała reszta jest konsekwencją tej diagnozy. to nie jest tekst o wieku biologicznym.   to jest tekst o teatralnosci tożsamosci w internecie.   o filtrze, który zastępuje lustro. prawda bywa   niekomfortowa.   zwłaszcza gdy dotyka iluzji, które sami współtworzymy !!!!           @Alicja_Wysocka   Alu droga.   wiesz przecież tak samo jak ja, jaka jest rzeczywistość.   a jest krzykliwa i bardzo zasnuta mgłami fałszu.   ale ja nie mam nic przeciwko bawiącym się ludziom.   jestem duchem z nimi.   szczęście mozna znaleźć również w złudzeniach.   dziękuję Alu.  
    • @Migrena Jacku, poobdzierałeś niektórych ze złudzeń, a one też potrafią być ludziom potrzebne.  Czasem to jedyne miękkie miejsce, jakie im zostało. Nie mówię tego przeciwko Twojemu wierszowi bo piszesz odważnie i celnie, i nie boisz się powiedzieć za dużo. Tylko gdzieś między wersami zrobiło mi się trochę żal tych wszystkich wilków i bogiń z sekcji komentarzy. Ale może właśnie o to chodziło.     
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...