cisza ( przedpołudniowa teraz i w zmarszczkach jeśli )

[vice]

mechanizmy podnoszenia się od dawna zaczęły parować.
próby prób zrzuconych na płaszczyznę; idę po nich czuję
w sobie tłok do robienia masła i wiem wszystko o drzewie
z którego się zrobiłem. na kantach jestem rozprostowany
choć zagięte kanty mówią za chwilę i już wiesz więcej.
a chwilami żywisz się wzmacniasz kolana odchódzasz stopy
z ich płaskości braku zdrowego odbicia w miękkim podłożu.

zawsze tu wysiadam. rynek dębnicki zza rysów chust
reklamówek i kształtów twarzy marszczących przestrzeń.
czas dogania wszystkich nawet szybciej - stojących
w kolejkach. wydostaję sie ze zgiełku odrywając ramiona
od ciał naprężonych rachunkiem. wchodzę za róg zahaczając
o zmianę wiatru kierunek zachodzenia słońca; gwiazd
z drugiej strony blasku nie widać; jakby tak wiedzieć
że nadejdzie południe w którym znów mnie nie będzie.

[Agnes]

ciekawy tekst, zmuszający do zastanowienia i namalowania sobie sytuacji...wyobraźnia musi się uruchomić, nie ma wyjścia:) co do zapisu, to nie lubię takiego. trudno mi się to czyta, ale nie powiem żeby tragicznie:) w pierszej storofie odczuwam przesyt uwewnętrzniającym się podmiotem lirycznym (za dużo taki wyrażnień: w sobie, się zrobiłem ), nie potrzebne dla mnie też jest powtórzenie : kantach-kanty. brakuje mi w niektórych miejscach przecinków, przydałyby się sugerując oddech w czytaniu:)

oprócz tego nie mam zadnych zastrzeżeń:))

pozdrawiam
Agnes