Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Nauczyciel w podstawówce

prosi, aby teraz dzieci

dały przykład, że nie wszystko

bywa złotem, choć się świeci.

 

Klasa milczy aż tu nagle

z ławki powstał Jaś Dziobaty

proszę pana wiem i powiem

to łysina mego taty.

 

Mogę podać inny przykład

także z mego domu wzięty

tata zwraca się do mamy

żono, po co ci diamenty?

 

Nie wystarczy sznur korali

nanizanych na rzemyczek?

Może nie są drogocenne

lecz lśnią bardziej niż kamyczek.

 

Choć to tylko są paciorki

lecz gdy słońce na nie świeci..

Jasiu siadaj, stawiam szóstkę

co wy na to drogie dzieci?

Opublikowano

Bardzo mi się podoba :). Myślę, że to bardzo mądry wiersz :).

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Podstawówka, dzieci, czyli uczymy się podstaw wiedzy o świecie, czegoś co powinni znać WSZYSCY.

Tymczasem pytanie jest podchwytliwe bo o stare przysłowie "Nie wszystko złoto co się świeci". Czyli pozory mylą. O czym zapomina mnóstwo dorosłych.

 

 

 

Łysina, czyli przykład klasyczny. Coś co się świeci może być naprawdę szpetne. Dosłowne przetłumaczenie przysłowia.

 

 

Tu się zaczyna robić ciekawie, bo mamy diamenty :). One są cenne tak jak złoto. Nie wszyscy zauważą, że te przysłowie może mówić są rzeczy, które świecą, ale nie są złotem. Ale są równie cenne. Można to odczytywać: Są w świecie inne wartości, które są równie ważne jak złoto.

 

 

I w końcu mamy korale, które świecą BARDZIEJ niż kamyczek. Dla mnie korale to przykłady tych wartości, które może nie są wymienialne na pieniądze (nie są drogocenne), ale świecą bardziej, są ważniejsze. Skromność, dobro, życzliwość, humor, twórczość :). Ktoś może wyglądać niepozornie, nie być złotem, ale mieć złote serce :).

 

 

Słońce, coś wysoko. Bóg? Duchowość? Po prostu wartości, które się obijają w człowieku?

Stawianie szóstki - sąd boży? :).

Co wy na to drogie dzieci - zaproszenie do dyskusji z którego chętnie skorzystałem :P.

Opublikowano

@Johny

Podziw nie zna granic, więc ja spoza Polski

mówię, chciałbym pisać tak jak Marcin Wolski

może nieudolnie na nim się wzoruję

lecz jedno jest pewne też jak on rymuję.

 

Podziwiam autora tego komentarza

bowiem po raz pierwszy to mi się przydarza

żeby ktoś rzeczowo i bardzo dokładnie

skomentował zapis pomijając składnię.

 

Przeprowadził własną i to drobiazgowo

analizę wiersza czyniąc to wzorcowo

cóż ja jeszcze dodać mogę ze swej strony

tylko podziękować - dziękuję Ci Johny.

 

pozdrawiam  ;)

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przeczytałem rozbawiony

oba całe, wiersz i koment.

Wiersz mnie nieco rozbananił,

koment bardzo mnie ubawił.

 

I że z niego tu wynika,

zaskoczenie u Henryka.

Nigdy nie bądź zaskoczony,

gdy Ci pisze koment Johny!

 

Skrupulatnie i rzeczowo

powykłada to i owo,

a gdy w trans analiz wpadnie,

to wyłoży Ci dokładnie,

 

to co Autor chciał powiedzieć,

ale czasem też gdzieniegdzie,

takie rzeczy powymyśla,

że byś nawet nie pomyślał. :))))))))))))))))))))))))

 

Pozdrawiam serdecznie obu Panów ;)

 

 

 

Edytowane przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Sylwester_Lasota

Przypominam swego tatę

choć nade mną nie stał z batem

jego głos i wzrok ponury

obdzierały mnie ze skóry

 

a pod oknem kumpli zgraja

pogrywała w cymbergaja

ja zaś wściekły jak cholera

dodawałem czwórki, zera

 

lub stawiałem szkolne byki

bo mi było brak praktyki

dla mnie było bez znaczenia

to, że czasem się odmienia

 

przez przypadki i osoby

i wkurzały mnie sposoby

jakie zastosował tata

wobec swego małolata

 

dzisiaj też przyjmuję rady

nie dosłownie, bez przesady

lecz mam dzisiaj własne zdanie

więc odpada mózgu pranie.

 

Pozdrawiam ;)

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Waldemar_Talar_Talar Nasze życie jest wszystkim, co mamy, a nie jest tylko nasze. Nikt z nas nie zdoła się go dokładnie nauczyć - skoro żyjemy pierwszy raz. Wszystko co nas w nim spotyka jest "przyprawą istnienia", darem - tak cierpienie, jak szczęście. Cieszmy się, że zostaliśmy zaproszeni na tę ucztę... przez Kogoś. Pozdrawiam Serdecznie :-)
    • Molo było niewielkie. Pełne gnilnych glonów,  rozprutych desek  i wymytych przez fale kłód, mających utrzymywać konstrukcję w całości. Czuć było pod gołą stopą  każdą zmianę natężenia wody, każdy silniejszy podmuch wiatru, każdy ruch piasku na dnie. Było mi tu swojsko. Niestabilnie i wrogo. Nawet balustrada była cała we rdzy. Siedziała na niej grupka rybitw. Rozmawiały w ptasim języku, przekrzykując się nawzajem, niczym emerytki osiadłe przez cały dzień na parkowej ławce. Gdy tylko się zbliżyłem ucichły, obrzucając mnie nienawistnym spojrzeniem. Zerwały się do lotu skrzecząc dziko. Rozpostarły swe skrzydła  nad samym lustrem tafli. Dopiero w połowie toni, wzbiły się w nisko osadzone chmury. Zniknęły mi z oczu. Moim żywiołem nie jest woda ani powietrze. Jest nim ogień rozpalający pokłady nieskończonej samotności i odseparowania. Jest nim ziemia. Doskonale zimna i wilgotna. Pokryta mchem, koniczyną i robactwem. Mam nadzieję, że kiedyś mnie przyjmie. Moje zastygłe w śmierci ciało  i bladą, sosnową trumnę. Żaby wesoło rechotały  w przybrzeżnych szuwarach. Czasami ryba wzburzyła wodę, łaknąc w swe skrzela,  dawki ożywczego tlenu. To znów liść zniesiony tu  przez północne podmuchy  osunął się z gracją na falę. Był suchy i martwy a jednak mimo wszystko drwił sobie z tego. Nie zamierzał tonąć. Przeciwnie. Tańczył w tę i z powrotem, próbując się przystosować  do energii i klimatu nowego miejsca. Ważki obsiadły wodne pałki i lilie. Drzemały w cieple sierpniowego upału. Nawet drapieżnikom należał się wolny dzień. Urlop od instynktu zabójcy. Rodzina kaczek podpłynęła bezgłośnie. Zadzierały łepki ku mnie, czekając na porcję suchego chleba. Dla nich to trucizna. A ja nie jestem mordercą. Wyobraziłem sobie siebie w wodzie, patrzącego na Ciebie jak te kaczki. Prosiłbym o koło ratunkowe. Ale dla mnie ratunek to trucizna. Nie potrafię pływać w tej mętnej zupie, którą nazywa się życiem. Utonąłbym na Twoich oczach. Z korzyścią dla obojga. Na plaży opodal zebrał się już mały tłum. Byłaś tam i Ty. Leżałaś na niebieskim kocu, ubrana w piękny dwuczęściowy, biały kostium. Uwielbiasz lato, wodę i słońce. Kochasz życie. Opalanie swych doskonałych krągłości. Błogość zatrzymania chwili relaksu. Kochasz być dopieszczona naturą. Całowana promykami. Muskana letnią bryzą. A mnie dzień boli, nęka, zabija. Wygania mnie w cień, noc  w niespokojny, koszmarny sen. Słońce mnie rani.  Oślepia. Wiatr przynosi podszepty o rychłym końcu. Jak można nie lubić lata? Jak widać. Trupy wolą mgły listopadowe. Przenikliwe, wilgotne zimno. Zamiecie, zawieje i dobrotliwe,  szczere łzy deszczu. Dłonie i stopy kostnieją wtedy na dobre a serce zamiera w piersi. Obiecałem Ci  wieczorny spacer po promenadzie. Kolację, lody i kwiaty. Dla Ciebie te najpiękniejsze. Dla mnie te złe. Są moją obsesją i inspiracją. Piękno które gnije na moich oczach. Wszystko wokół wspaniale gnije, bo życie jest jedynie  skuteczną do bólu trucizną.  
    • Zabrali Ci parasol chociaż pada deszcz potykasz się o krople  które są jak kamienie.    Nie masz siły iść dalej wszystko jest przeciwko  nawet niebo nie pomaga.   Na prawo i lewo rozrzucasz myśli wszędzie ich pełno zaznaczasz nimi swój teren.   Nie będą Cię widzieć i nie usłyszą krzyczysz głośno Twój głos  znika gdzieś w zaroślach.   Tam gdzie kwitną kwiaty podsycasz rośliny swoimi łzami  jesteś jak lód który topnieje.   Czas zatacza koło idziesz razem z nim dlaczego tak daleko i dlaczego nie wracasz.   Krople rosy zamienione w deszcz ogromne jak głazy i twarde jak lód kiedyś stopnieją Ty razem z nimi.
    • co można jeszcze kupić gdy ma się już wszystko zapytał biedak bogatego który monetę mu rzucił ten bardzo zdziwiony niby prostym pytaniem rzekł a o co ci chodzi bo chciałbym ci drogo sprzedać swe marzenia a potem je za to odkupić coś wrzucił do kapelusza
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...