iluminacja

[Iza Smolarek]

dawaj mała zrobimy to wreszcie bo ile możesz
patrzeć jedynie w chorobliwie wczepione obrazy
przez pryzmat rozwiązłych związków z mocnym postanowieniem
wody w ustach

gdziekolwiek właściwie jest mi obojętnie byle
daleko od ludzi najlepiej gdzieś za miastem w lesie
mistycyzm i romantyczne ujęcia i tak dorobią później
specjaliści od rechotu żab i codziennego porządku

(to to najbardziej podnieca w cywilizacji: niezła okazja ucieczki)
nie kłam że nie chcesz tego powiedzmy będzie jak na pikniku
bez rozdzierania traw na czworo za to z miękką wódką w środku
ok jesli potrzebujesz rozmowy pogadamy trochę

* * *

nie unikam go już
przeciwnie kołysząc miękko biodrami
daję się skusić odgarniam włosy
podchodzę mrucząc jak kotta
uśmiecham zalotnie
obłęd nie odstępuje zmysłowo
powoli rozpina mi płaszcz zakłada sznur

[Roman Bezet]

Jak już zauważono: ludzkie pomimo, iż kobiece ;)
Gdy się pisze, to mimowolnie zakładamy jakiegoś odbiorcę (wirtualnego?) - takie jak w wierszu użycie "masek" biegnie w kierunku oddziaływania, a więc marketingu lub polityki.
Wypada zatem zagłosować, tylko nie wiem dlaczego coś się we mnie pręży, i choć trudno to wymacać, mam pewność, że to moja podeptana męska duma: ja? takimi tekstami? w ten sposób?
Gdzie są Ci prawdziwi mężczyźni? (no i te 'prawdziwe' podniety ;)
Chyba trzeba będzie iść na kurs dla drwali.
pzdr. b