Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

 

 

moja mama, mama tula
dała mi na imię Ula
i oddała do bidula

teraz wolna, a więc hula
oczy, włoski, uśmiech, skóra
jestem w kropkę mama tula
niepotrzebna taka córa
niekompletna i brzydula
nikt do snu mnie nie otula
chociaż zdarta cała skóra
moja mama, mama tula
nie polula mnie, nie lula
chociaż słowo zna - kultura
na jej głowie koafiura
co dzień musi iść do biura
moja mama, mama tula
taka dobra, lecz biedula
nie ma rączek mała Ula
wielka klęska taka córa



 

 

 

Edytowane przez AOU (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Grynszpani  Wg Twojej sugestii przerzuciłam 6 wers.

Proces adopcyjny jest długotrwały, to raz, a dwa, że nie ma popytu na "uszkodzone" dzieci.

W idealnych domach z idealnymi rodzicami mogą mieszkać tylko idealne dzieci...

Bardzo dziękuję za przeczytanie i sugestię.

Pozdrawiam! 

Gość Franek K
Opublikowano

Do bidula, co dzień.

Ważki to temat i niełatwy. Moja koleżanka pracuje z takimi różnymi dzieciakami. Rodzice jednego tak się rozhulali, że nie kupili dziecku nowych butów, bo nie było za co. Dziewczynka podkurczała zatem palce, by się zmieścić w starych. W efekcie (oprócz innych dolegliwości) potrzebuje bardzo skomplikowanej operacji stóp.

Gość Franek K
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Chyba tylko człowiek potrafi być taki bez... (tu wstawić odpowiedni epitet).

  • ais zablokował(a) ten utwór
Gość
Ten temat został zamknięty. Brak możliwości dodania odpowiedzi.


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...