Astro: Notatnik z zakładu psychiatrycznego

[Ośmiorniczka]

Południe krwawi pod wiatr, na dziedzińcu ktoś złożył wieniec z umarłych kwiatów. Za popiół i pamięć, niech drży na skrzydłach wędrownym ptakom. Już pora, by odleciały: bezpowrotnie, beznamiętnie, bezszelestnie rozdziobią światy. Ten nasz, skrupulatnie dobrany, na okoliczność spraw niecierpiących zwłoki. Ten ich, którego strzegą przed szaleństwem z wewnątrz, kiedy północ gaśnie w studni. Tylko patrzeć, czekać aż utonie, za nasze i z naszej winy, nasiąka, puchnie bladym półksiężycem. W tej ciszy po brzask zatańczą cienie, odwleką na chwilę czas niepogody. Bo przecież jutro... jutro nas już nie dotyczy.

Edytowane 15 Maja 2020 przez Ośmiorniczka (wyświetl historię edycji)

[Domanski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

 

[dmnkgl]

@Ośmiorniczka Elegancko napisane, ale skłoniło mnie do innych przemyśleń. Zastanawia mnie, czy ten utwór podchodzi jeszcze pod wiersz, a nie np. pod prozę poetycką. Jeśli nie, to co tak naprawdę stanowi o tym, że jakiś utwór może być brany za wiersz?

Pozdrawiam

[fregamo]

@Ośmiorniczka co racja to racja

Pozdrawiam

[Andrzej_Wojnowski]

Do przeczytania.

Co prawda nie jest to "Wiwat swoi" Rajcy, ale ?

 

Pozdrawiam

[Ośmiorniczka]

@Andrzej_Wojnowski Nie miałam pojęcia, że ktoś napisał coś o podobnym tytule Dziękuję za uświadomienie.

[Andrzej_Wojnowski]

@Ośmiorniczka

 

Nie wiem czy warto żebyś to przeczytała.

 

Pozdrawiam