Stacje męczeństwa XXIw.

[Dawid Rzeszutek]

Stacje męczeństwa XXIw.

 

Zakaszlał kasownik w autobusie

aż ptaki przez szybę spojrzały przerażone,

chowające jaja w szmacianych reklamówkach.

Sąsiad już nie siedział obok sąsiada

Dzielił ich już nie tylko mur polityki.

Zszedłem z piedestału tylko na moment,

by spojrzeć na świat strachem przeszyty,

po czym się okazało, że piedestał

to tylko kawałek szlifowanego drewna,

bezwartość fizyczna z wartością ów symboliczną.

Było to pierwsza stacja męczeństwa.

 

Zdając sobie rzetelnie sprawę, że to początek

zachciałem i koniec zobaczyć prędko

Koniec, lecz czy nie może być on lepszym początkiem ?

 

Wychodząc z autobusu, wpadła na mnie kałuża,

niosąc białą laskę w lewej dłoni, lecz to ja jej

nie zauważyłem!

Z piedestału zszedł też Prezydent i jego kaczy pilot,

cała armia belzebubów i niedożywiona finansowo TVP.

Wszak informacje filtrują przez marsjańską atmosferę,

potem spadają, lecz na cztery lewe łapy, kulejąc mocno.

Zapatrzony w oślepiające słońce niemal jak narodów,

stwierdziłem, że to druga stacja męczeństwa.

 

Koniec podobno ambulansem z Kronospanu

przybywał jak w delegacje, jednak mapa spłonęła,

a język niemiecki to tutaj mało kto rozumie.

 

Byłem jakby oszołomiony dzwonami w kościele,

a biły nie tylko pianę, nie tylko marną propagandę.

Dzieci podobno przestały lubić księży, płacą za mszę - bezdotykowo.

No! Powoli doczołgałem się do okopu,

bo przecież woja trwa w duszy, w sercach, czasem też

na ulicy, gdzie cichosza straciła prawa wyborcze i wizę.

Dziś przez ukoronowanego wirusa odchodzą szare ludu

eksponaty, jedne mniej, a drugie więcej pamiętne.

Tak, to do cholery trzecia stacja męczeństwa!

 

Koniec zapomniał maseczki i uczestniczył w nielegalnym

zgromadzeniu, więc musiał zapłacić mandat.

Zabrakło kasy na paliwo, ambulans założył zrzutkę w necie.

 

Kupiłem w pośpiechu kilka map w kiosku,

w trzech językach. Na wypadek utraty któregoś z nich.

Szukałem dróg, zagubiony w tej powrotnej.

Podobno wszystkie drogi prowadzą na piedestał!

Lecz ślepnąc od świateł świętych aureoli i krzyży,

kręcąc się jak bąk, wirując wokół orbity szlachetnej wódki,

ciemność dławiła mnie razem z pogryzionymi gwiazdami.

Chciałem tylko znów stanąć na piedestale, chwilę zażyć,

jak tabletkę pokuty, by uniknąć świadomości stacji czwartej.

 

Autor: Dawid Rzeszutek

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - bez urazy Dawidzie ale gdzie tu wiersz - to racze coś innego

No ale skoro tak musisz to mówi się trudno.

Nie wykorzystujmy tej chorej sytuacji do reklamowanie się.

                                                                                                                      Pozd.

[Dawid Rzeszutek]

@Waldemar_Talar_Talar  Wiersz nie ma określonych ram, wierszem można zarówno słowo nazwać, jak i zdanie. 

Są przecież różne formy, ale szczerze mówiąc, ja również się wahałem pomiędzy prozą literacką a wierszem. 

Być może powinienem ten tekst wrzucić do działu proza, pomyślę nad tym później. 

Nie wiem, czy wiesz, ale prawdziwy artysta nie pisze dla sławy, czy jak to ująłeś - reklamowania się, a dla pasji i dzielenia się 

własnymi przemyśleniami oraz też dla pobudzania myślenia i wyobraźni.

Ja w stu procentach nie uważam się za idealnego artystę, ale twoje słowa nie są wcale miłe, a przecież nic złego nie uczyniłem. 
 Refleksje dotyczą różnych aspektów ludzkiego życia i są to również te oparte o wydarzenia dnia codziennego.
Wolę pisać tak, niż o pierdołach jak o pszczółce latającej ponad kwiatkiem w słoneczny dzień :) - tak uważam, a twoje zdanie, jest oczywiście twoje - lecz nie widze w nim aktualnej mądrości.
 

Pozdrawiam!!

 

 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam  ponownie  - a czym niby co niemiłego napisałem.

Jak czuje tak komentuje - nic nowego - po co te fochy.

Ale skoro uważasz się za obrażonego to więc że już

nie będę komentował twojej twórczości...

                                                                                                     Pozd.