Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Odwilż

Ruth Mallory
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ruth Mallory

Ruth Mallory

Opublikowano
Opublikowano

Kropla po kropli roztapiam się po bezśnieżnej zimie,
Przyszła odwilż.
Zakamarki mego ciała chciwie łapią każdy promień.
Odtajam
Pierwsza wiosenna burza w mej głowie.
Pierwszy deszcz po policzkach spływający
Tylko śpiew w uszach melodii twych słów
Zieleń budząca zaspane oczy...

6
ais

ais

Opublikowano
Opublikowano

Podoba mi się Twój nick pasujący do fotografii, szukałam odniesień w necie, ale niczego nie znalazłam. Nie potrafię szukać. I nie jestem wścibska.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Deszcz? Sztabka złota za nocne opady deszczu.

*

 

kropla po kropli roztapiam się

po bezśnieżnej zimie przyszła odwilż
zakamarki mego ciała chciwie łapią każdy promień
odtajam
pierwsza wiosenna burza w głowie
pierwszy deszcz po policzkach spływający
tylko śpiew w uszach melodii twych słów
zieleń budząca zaspane oczy...

 

Tak czytam.

Nostalgiczny, romantyczny utwór. Uwagę przykuł deszcz.

Pozdrawiam.

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

@Ruth Mallory tak wiem :-) do tego Ruth miała bardzo odważnego męża :-) który nie wypuszczał Jej z rąk :-) mam tu na myśli fotografię którą zniósł na Ewerest :-)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Czarek Płatak
      fosfeny

      Przez Czarek Płatak · Opublikowano

      fosfeny    przejdzie świt na który czekałem  przejdzie ta która będzie wiedzieć  przeminą wieczory deszcz skreślać  przestanie  kręgi światła latarń drży pole przy polu  w sadach ponad miastem wstanie dzień  w który się nie wsunę przetoczy się sen za którym pofrunę                                                 będzie lato    kwiaty wzbiorą pod językiem  kiedy cię usłyszą  pachnie jak petrichor    zmierzch spadnie choć będę  odginał mu palce znikną ślady  ale palić nie przestaną pręgi  oczy zgasną z oknami kamienic  wybije mi północ choć                                        minie południe                      
    • Czarek Płatak
      Gość

      Przez Czarek Płatak · Opublikowano

      Świetnie zbudowane napięcie - ten tekst wchodzi bardzo cicho, a kończy się jak psychologiczne pęknięcie pod żebrami. Najmocniejsze jest dla mnie to lustro zamiast twarzy: nagle cały'gość' okazuje się może nie kimś obcym, tylko formą samotności, projekcji albo własnego głodu bliskości.    
    • Czarek Płatak
      Mój dom

      Przez Czarek Płatak · Opublikowano

      Masz tu bardzo gęstą, niemal gotycko-senną wyobraźnię - jakby ktoś wrzucił Leśmiana do snu po deszczu i zostawił mu internetowe echo 'mine the mine'. Najmocniejsze jest to, że ten dom nie stoi w geografii, tylko w pamięci i języku; końcówka z Mamą rozbraja cały wcześniejszy labirynt obrazów jednym ciepłym światłem.  
    • Whisper of loves rain
      Kłamstwo horyzontu

      Przez Whisper of loves rain · Opublikowano

      „Co to jest miłość?” – pytasz z lękiem. To słowo zbyt ciasne, zbyt wąskie. To tak, jakbyś rzekł, patrząc w dal, że tam, za horyzontem, kończy się fala.   Oko widzi kres, ostrą linię, gdzie błękit z granatem cicho się splata. Lecz statek płynie dalej, w ciemność, w mrok, bo horyzont to tylko złudzenie — oszustwo wzroku.   Miłość to morze bez drugiego brzegu, wieczny ruch fal w nieskończonym biegu. Myślisz, że znasz już cały jej ląd, a ona znów rzuca cię w głęboki prąd.   To, co widzialne, to ledwie wstęp, płytka zatoka, bezpieczny brzeg. Prawdziwa głębia czai się tam, gdzie horyzont pęka i zostajesz sam.   Niezmierzona, dzika, bez końca i miar, to nie jest chwila, lecz potężny dar. Nie pytaj więc o kres, nie szukaj ram, gdy stoisz na brzegu — gdy stoisz sam.
    • Łukasz Jurczyk
      Marta

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Poet Ka Śmierć w Monte Carlo ... Wojna przyniosła innym cięższe rachunki.    Fajnie, że w Twoich utworach odżywają trochę zapomniani bohaterowie historii.     Kula się toczy. Czerwone czy czarne dziś? Śmierć bierze wszystko.   Pozdrawiam

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...