monolog wewnętrzny ojca

[Sylwek Ziegler]

mam was życie moje
moja egzystencjo
grobie mój
zmartwychwstanie i wniebowstąpienie moje
zmarszczone przez was czolo
siwe wlosy na mnie
martwe wzruszenie
w myślach przytulenie
niczym jaszczurka
ślepkami spoglądam z nadzieją w przyszlość
czekam i myślę
myślę i dumam
ale czy wystarczy czasu...

[bbbecia]

Niezbyt ujmujący. Czegoś mi brakuje. Pewnego ładu.
Myślę, że lepiej by było, gdybyś na początku zrobiła tak :

mam was
życie moje
moja egzystencjo

[Sylwek Ziegler]

a wiesz że tak wlaśnie bylo na początku nie wiem czemu to zmienilam(dzięki)

[Piotr Sanocki]

Nie widać żadnego celu utworu. Piszesz o niczym. To może wydawać się absurdalne, ale takie "uzewnętrznianie" się, nie musi koniecznie do czegoś dążyć. A zakończenie tym bardziej utwierdza mnie w tym przekonaniu:

"czekam i myślę
myślę i dumam
ale czy wystarczy czasu...". - takie kręcenie się w kółko to dobry scenariusz pamiętnikopisarzy.

Proponuję poszukać jakiejść ciekawej refleksji i zachować ją jako pointę i na jej fundamencie dopiero tworzyć. Bo z tego utworu wszystko się rozmywa jak mulistej rzece tematów.
Życzę powodzenia!

Pozdrawiam serdecznie

[noa noa]

chmm,wydaje mi się że mialo być dramatycznie...i to czuć ...ale wg.mnie zbyt osobisty żeby dotarł do osób postronnych