Historia edycji

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  @Poet Ka :) Dzięki        @LessLove właśnie, tak. Dziękuję:)    

na placu po dawnym targu został tylko kamień który pamięta ciężar jabłek i dłonie kobiet liczących drobne urzędnik miasta powiedział że przestrzeń odzyskała funkcję dzieci jeżdżą tam teraz na hulajnogach z aluminium kamień milczy jak milczą świadkowie którzy przeżyli zbyt wiele aby ufać językowi wieczorem sprzątaczka z banku karmi gołębie resztką bułki ptaki schodzą się powoli jak myśli do starego człowieka i tylko wiatr ten wieczny donosiciel historii próbuje jeszcze odczytać nazwiska starte podeszwą czasu lecz może nie trzeba już pomników ani spiżu odpornego na deszcz wystarczy czasem że ktoś poprawi przewrócone krzesło zgasi światło w pustym pokoju i wyjdzie cicho nie domagając się pamięci.

powiedzieć prawdę która może swą siłą zawalić jedyny most łączący dwa brzegi czy poczekać aż sam się zawali pod ciężarem zebranych kłamstw i dalej udawać że nic się nie stało pomimo tego iż coraz bardziej zaczyna boleć sumienie

@Berenika97 Ogromnie mnie porusza taka interpretacja. Zwłaszcza że wierzę, iż poezja zaczyna się tam, gdzie kończy się krzyk

@finch każda strofa jest dla mnie takim osobnym formatem myśli. W całości natomiast punktem stycznym jest moim zdaniem prośba o bycie tą jedyną, która daje poczucie bezbieczeństwa, bez jakichkolwiek obietnic typu tworzenia wspólnego domu...Podoba mi się fraza  " zdmuchania pyłu z ramion"- jest to dla mnie metafora otoczenia kogoś miłością i ochroną.