Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Okruchy

Norbert Serniczek
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Norbert Serniczek

Norbert Serniczek

Opublikowano
Opublikowano

Dlaczego płacimy
Tak wysoką cenę łez
Za okruchy szczęścia
Pozbierane pośpiesznie

 

Każdy jeden cieszy
Wrasta w duszę
A potem boli strasznie
Gdy zostaje wyrwany

 

Czy można
Nazwać to wszystko
Miłosierdziem Bożym
Gdy musi tak boleć

 

Przeglądamy się
W odłamkach życia
Tylko po to
By je zaraz stracić

 

Co zebraliśmy

Do rąk naszych

Trzeba oddać

I z nawiązką zapłacić

 

Ciężko mi bardzo
Pogodzić się 
Z obecnym stanem rzeczy
Bezsilna złość mnie toczy

1
Somalija

Somalija

Opublikowano
Opublikowano

Nic nie posiadamy na stałe, a pękają nawet najtwardsi. 

 

Jesteśmy pielgrzymami, nie warto się do niczego przyzwyczajać, tylko starać i godzić z tym, że wszystko przemija.

Podoba mi się Twój tok rozmyślań, wiersze nie zawsze. Ale staraj się być tam, gdzie człowiek żadko bywa. To nas inspiruje...

 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Kronika rozkwitu cz.3

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @lena2_   Bardzo dziękuję!    Cieszę się, że dostrzegłaś tę subtelność. :))  Sedecznie pozdrawiam. :)
    • Berenika97
      Szczelina

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Lenore Grey @.KOBIETA. @Posem @Simon Tracy   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.         
    • Manek
      Zahukany

      Przez Manek · Opublikowano

      Zahukany   Niepewnością zahukany, Dookoła oczy patrzą. Jak wychylić się zza ściany? Przecież oni nic nie znaczą.   Uczepieni w błogi szaniec, Każdy własnym wałem milczy. Czy zaczynać szczodry taniec Lub w odwecie im powilczyć?   Ileż szlaków nieprzetartych, Prostych też do celu dróg? Na rozstaju stać rozdartym? Ile strachu można zmóc?   Iść na przełaj? Nie po trupach? Zamrzeć w miejscu, w zimny głaz? Biec samotnie czy też kupą, Głowę wetknąć w sypki piach?   A u celu który z kluczy Użyć do otwarcia bramy? Można tego się nauczyć? Pytam się – ja zahukany!       Marek Thomanek Kwiecień 2026      
    • Berenika97
      Szczelina

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.    Zawsze utwierdzasz mnie w przekonaniu, że pisanie jest rozmową, nawet gdy wydaje się monologiem. :))) Ból jest wspólnym językiem. Przez szczeliny wpada światło - dziękuję, że też czujesz. @Jacek_Suchowicz   Bardzo dziekuję! Serdecznie pozdrawiam.    Być, znaczy cierpieć i chłonąć zachwyty, W pierwszym oddechu los jest ukryty. @Annna2   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.    Człowiecze - właśnie to słowo! Nosimy je razem w skórze, każdy w swojej, każdy sam.   @Alicja_Wysocka   Bardzo dziękuję!  Rzadko zdarza się komentarz, który jest jednocześnie i interpretacją i osobnym tekstem literackim. Twój jest właśnie taki. Trafiłaś w sedno tego, co chciałam powiedzieć - że ból na początku nie przekreśla życia, tylko je funduje. Bardzo dziękuję za te piękne i mądre słowa.   Serdecznie pozdrawiam.  @Poet Ka   Bardzo dziękuję!    Ale potem przychodzi la joie de vivre. :) Serdecznie pozdrawiam.  @andrew   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.    Szkoła bez końca - każdy ból nową lekcją - zdajemy trwając. @Nata_Kruk   Bardzo dziękuję! Zgadza się - życie się czuje, i to jeszcze jak!    Serdecznie pozdrawiam.     
    • Nata_Kruk
      Stare wersje siebie

      Przez Nata_Kruk · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Bardzo dobra treść.. i.. budujące zakończenie. Tego budowania peelce życzę.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...