Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

O Rzeczy Pewnej

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Zabiorę wszystkich was
w pewne i ciche miejsce
I skończy się wasz trud
I skończy się on wreszcie
Zgromadzony złoty proch
Rozwieje wieczny wiatr
Pozostanie tylko myśl
Tą myślą będę ja

Dostrzegasz nagie ciało
Czy widzisz coś jeszcze?
Przegapiony duszy blask
Niweczy ludzkie szczęście
Śledząc cudze mapy

Gubisz własną drogę
Pędząc ku gorącym gwiazdom
W obcym świetle spłoniesz

Zabiorę wszystkich was
W pewne i ciche miejsce
I skończy się wasz trud
I skończy się on wreszcie
Zgromadzony złoty proch
Rozwieje wieczny wiatr
Pozostanie tylko myśl
Tą myślą będę ja

Niczego ci nie życzę
Obraz twój własną ręką kreślony
Nie masz więcej tajemnicy
Kurtyna opada odsłania granicę
Czemu się dziwisz?
Nie tego szukałeś?
Tak! to ty!
A ja jestem tobą i tym co zastałeś

Zabiorę wszystkich was
W pewne i ciche miejsce
I skończy się wasz trud
I skończy się on wreszcie
Zgromadzony złoty proch
Rozwieje wieczny wiatr
Pozostanie tylko myśl
Tą myślą będę ja

 

Obraz: "Eternal Wind" Rita K.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez Lupo Bright (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @wierszyki   dziękuję pięknie za spojrzenie spoza horyzontu :)   świetni są ludzie co poezji nie biorą dosłownie.   Ty to potrafisz :)   i milo mi bardzo.   przez Twój kapitalny komentarz :)  
    • "Wysokie ego topoli"   Potężna, wzniosła, pod samo niebo, wyrosła wieżą ponad osiedle. Wiatrem smagana, pusta w swym biegu, w chmurach szukała sensu – bezwiednie.   Pędziła w górę, w wyścigu obłędu, w kursie idiotki, w ślepym uporze. Chciała być większą; w szaleństwie popędu teraz już nic jej nie pomoże.   Bo gniewny podmuch z matecznej ziemi wyrwał jej dumę wraz z korzeniami. Dziś martwym cieniem światła nie zmieni, leżąc bezwładnie między blokami.   Chciała być wielką, orężną w zieleń, lecz o podstawy sił nie zadbała. I choć mierzyła w niebios sklepienie, długością klęski przy ziemi została.   -Leszek Piotr Laskowski 
    • @Migrena     Czy to jest oddział geriatryczny? ;))) żartuję oczywiście:)    Bardzo łatwo kreować iluzję siebie na portalach, to prawda.! Na szczęście nie wszyscy tak robią o czym można się przekonać zderzając wyobrażenia z rzeczywistością :) jeszcze nie przeżyłam zawodu ale zawsze może być ten pierwszy raz;) jednak nie będzie.! Naturalna selekcja i zdroworozsądkowe podejście:)    Tak naprawdę to bardzo smutne…wyrzec się samego siebie ( udawać kogoś innego) dla kilku, marnych lśnień :(    a komentarze…cóż … bywają formą iluzji i gry :) lub tak są odczytywane, bez obrazu całości:)    pozdrawiam Migrenko :)     
    • @Leszczym   Michał.   moge napisać wiersz, ze jesteśmy "piękni dwudziestoletni" (za Markiem Hłasko) ale czy staniemy się znowu młodzi i piękni ?   jesteśmy sobą i w tym jest nasza siła !!!   to tylko zabawy słowem !!!   dzięki za Twój humor.   dzięki za Ciebie :)  
    • @bazyl_prost Myślę, że niebieski koc jest łącznikiem między kwantówką i kosmologią. Brakująca zmienna u Einsteina.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...