vidi

[Dusza Pegaza]

przed świtem ubiorę sweter
i wyjdę na pola elizejskie
z niepokojem obejrzę wschód czerwonej nadziei
nikczemnie zjem bułkę
zastanowię się nad dziedzictwem ludzkości
po tamtej stronie ciszy zostawię okruchy
i nagle ktoś bulwersuje mnie swym pięknem
zazdroszczę mu zgniłej pomarańczy w koszyku
na krawężniku zostawiam swoją obecność
by kiedyś stać się kawałkiem cybernetycznej przeszłości

[pan_ktotam]

bardzo bardzo...
tylko jeden wielki szczegół:

momentami wyliczanka powstała :(
a raczej coś w stylu listy czynności, które kiedyś tam się wydarzą....

ale myśl przewodnia bardzo ciekawa...

więce czepiam się tylko technicznie...

pozdr.

/ktotam

[Catalina Acosta]

Po pierwsze - zastanawiam się nad konstrukcją czasu w tym wierszu. Pierwsza część - to czas przyszły, druga - teraźniejszy. Jeżeli tak ma być - to warto to zaznaczyć choćby podziałem na dwie zwrotki.

Końcówka wiersza zupełnie mi nie odpowiada.

"i nagle ktoś bulwersuje mnie swym pięknem
zazdroszczę mu zgniłej pomarańczy w koszyku" - gdyby nie ten fragment, wiersz przeszedłby u mnie bez echa, na zasadzie przeczytane - zapomniane. Ale ja zobaczyłam te pomarańcze - i to o poranku.

Pozdr.

Cat