Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

nagle do gniazda bardzo daleko

na lot ostatni jest już za późno

niczym sęp stary samotny w stadzie

nie wiem czy zdechnę czy też dam radę

 

nawet nie mogę uścisnąć dłoni

na drzewa suchej siedząc  koronie

nie po raz pierwszy patrzę jak w dole

najmniejszy z małych umiera człowiek

 

nikt z wielkich nad nim się nie użali

nikt z możnych którzy tu go zesłali

nikłej łzy śladu po nim nie otrze

nie dbając wcale o to jak odszedł

 

na pewno nie chcę być takim sępem

naprzeciw idę słowa ostępem

na którym może oprę odpowiedź

na czyjej ziemi ostał się człowiek

 

 

 

 

Edytowane przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Sylwester_Lasota ta bariera poskramia nasze wszystkie instynkty. Echo naszych obaw w ciemnej jaskini, nie udziela nam takiej odpowiedzi, której oczekujemy. Kontrola tłumów dzierży berło, poskramiania złośnicę w koronie. Dobry wiersz. Pzdr

Opublikowano

teraz jak rozwinąłeś to mogę dać plusa

 

ostatnia bardzo dobrze a jak znasz mnie to wiesz, że bym pokombinował - może skorzystasz

 

nagle do gniazda jest za daleko

ostatni lot zamknęło echo

jestem jak sęp samotny w stadzie

nie wiem czy zdechnę czy też dam radę

 

nawet nie mogę uścisnąć dłoni

siedząc na drzewa suchej koronie

nie po raz pierwszy patrzę jak w dole

najmniejszy z małych umiera człowiek

 

nikt z wielkich nad nim się nie użali

i z możnych nikt co go wysłali

samotnej łzy po nim nie otrze

nie dbając o to by godnie odszedł

 

pozdrawiiam

Opublikowano

też mi się tak wydaje i jeszcze Ci dopiszę:

 

czy ostał człowiek czy po nim truchło

które robaki zawzięcie chrupią

że tylko szkielet w ziemi tkwi po nim

by powróciły w obieg atomy

 

od wszelkich trosk już wolny człowiek

co będzie robił – Ci nie odpowiem

lecz nie przepadnie w czasoprzestrzeni

byt nieskończony jeszcze  go zmieni

 

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Bardzo dziękuję!!!   Kolejne uciążliwe oblężenie po Tyrze, tym razem Gazy trwające zdaje się 3 miesiące mocno nadwyrężyło cierpliwość Macedończyków. Efekty tego poznamy :)   Bestia na łańcuchu. Pod Gazą daliśmy jej pić, teraz nie chce zasnąć.   Pozdrawiam
    • @Alicja_Wysocka   Dziś jakiś smuteczek zagościł w pięknych wierszach.   W Twoim najpierw jest błękit "Niebieskiej Karty" - potem granat "fochów". To zestawienie z emocjonalnym ciężarem siniaków robi ogromne wrażenie. Metafora przemokniętej łódeczki idealnie oddaje poczucie bezsilności i ciężaru niewypowiedzianych słów. Świetna puenta - pozbawienie kogoś statusu "schronienia" to mocne wyznanie zawodu drugą osobą. Ten wiersz boli podczas czytania, ale bije z niego też siła - siła kogoś, kto przestał pytać.   Poruszający i piękny tekst.
    • W sklepie spożywczym w miejscowości Biała jedna musztarda z miodem się zmieszała. Keczup aż oniemiał, raz bladł, raz czerwieniał, a Sarepska z zazdrości zzieleniała.
    • @Kapirinia A zagadką pozostaje dlaczego, z reguły, po skręceniu całości "przedmiotu", jedna zostaje.
    • @Migrena   Ten utwór to niemal kliniczny zapis rozpadu tożsamości po stracie. Dokumentujesz to , co dzieje się z Tobą, gdy nagle znika druga osoba. Używasz języka surowego, technicznego, jakby to była awaria. Organ bez ciała - uczucie zbędności, materac - jak drukarka 3D, myśli - błędy w systemie - to świetne metafory.   A natura nieobecności jest żywa, ma temperaturę i siada naprzeciwko - jest jak pasożyt.   Słowa stają się „cudzym nagraniem” - poczucie wyobcowania, bez relacji z drugą osobą, komunikacja traci fundament. Pozostaje tylko „szum”. "Czas nie płynie, czas naciska" - to metafora o depresyjnym działaniu czasu, który staje się ciężarem. Wiersz jest wyjątkowo smutny, o byciu „przesuniętym poza siebie” . Człowiek fizycznie jest obecny, ale psychicznie czuje się jak błąd w nieczułym świecie.   Wiersz jest gęsty od niesamowitych metafor - tak, jak u Ciebie, a z każdym słowem czuć szczerość.   Świetny tekst!  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...