Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ma kogoś

Lidia Maria Concertina
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Lidia Maria Concertina

Lidia Maria Concertina

Opublikowano
Opublikowano

Chcesz kupić mi psikawkę i dwa niesforne teriery,
Chcesz sprawić mi skakankę - w Paryżu - ateliery
A ja ci kupię kredkę.
I notes z papeterią
I wezmę cię na tańce - z mieszczańską kokieterią


Pójdziemy pod fontannę - dzień się nie będzie dłużył,
ja w lipcu urządzam sannę - samotny Dziadzio Mróz też w końcu na coś zasłużył


Meteor twoich myśli dziarsko przeszyje niebiosa
Podmokłych nieodgadnień, gdzie często buszuje rosa, a jeszcze częściej brzytwy - diabelskich nie-poruszeń


Oszczędzę ci opisu moich tandetnych wzruszeń ...- tak bawię się na swym podwórku w kolejne urodziny:
Śmigłowce puszczam na sznurku i ekspres - na zakochania szyny


Pistolet i ostrogi, twarożek na talerzu
Na tron się wgramolimy - za dwa ostatnie dwa halerze


Berło - to w przyszłym roku, na razie może poczekać
Bo fosą mych wyobrażeń markotnie drepce - rzeka


I kupisz mi watę cukrową i na patyku loda i los na loterii z wygraną o treści: ''na świecie -  zgoda''
Przewietrzysz mój duszny pokój, wyrzucisz przegniłe trzciny,
podepczesz chorych myśli - niezdrowe podwaliny


I kupisz mi samochód
W kolorze cynamonu
I bajki na adapter
I samo serce dzwonu


Zabierzesz mnie na tango
I szybką karuzelę, pójdziemy do remizy - czas chyba na wesele - po dniu spędzonym w barze przy włościach markiza von Thiele
Czas w końcu pokaże - gdzie spokój nam zaściele - wygodne łoże w darze -
Kochany Zbawicielu ...

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

@Lidia Maria Concertina no i co?! no i znów wachlarz słów, pióropusz znaczeń, kalejdoskop wspomnień... pobudzasz wyobraźnię i prowadzisz poprzez wyobrażenia... a ja bardzo lubię takie wędrowanie.

 

pzdr

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...