Poznałem

Zarejestruj się. To bardzo proste!

Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
- Zaloguj się
- lub
- Zarejestruj się
Ostatnio dodane
- 0
  
  Przez miłość, do siebie
  
  FaLcorN · Rozpoczęto 34 minuty temu
- 0
  
  nicnierobienie nieplanowane
  
  EsKalisia · Rozpoczęto 37 minut temu
- 0
  
  Ryzykowna granica
  
  Waldemar_Talar_Talar · Rozpoczęto 1 godzinę temu
- 2
  
  Całą duszą po papierze
  
  Manek · Rozpoczęto 2 godziny temu
- 5
  
  Gdzie rdzewieją miecze: 56. Proporcje szaleństwa
  
  Łukasz Jurczyk · Rozpoczęto 2 godziny temu
- 5
  
  Wiesz
  
  viola arvensis · Rozpoczęto 2 godziny temu
- 1
  
  Galaktyczna układanka
  
  Zawierucha7 · Rozpoczęto 3 godziny temu
- 4
  
  Myśli z brzegu
  
  Nata_Kruk · Rozpoczęto 3 godziny temu
Ostatnie komentarze
- Wiesz
  
  Przez Berenika97 · Opublikowano 2 minuty temu
  
  @viola arvensis Mocne i bardzo bolesne. Czuć w każdym wersie ten ciężar rezygnacji. To zakończenie o byciu "wykreśloną jak słowo niemodne" po prostu łamie serce. To nie jest zwykły wiersz. Przepiękna i smutna liryka. Serdecznie pozdrawiam.
- Ona i on
  
  Przez Berenika97 · Opublikowano 13 minut temu
  
  @Proszalny Ciekawość mnie tu przygnała.:) Ten tekst jest liryczny - na pograniczu prozy poetyckiej. Ma melancholijną atmosferę miejsca zawieszonego poza czasem - opuszczone wybrzeże, ruina domu nad klifem, noc pełna świerszczy. To świat oniryczny, niemal filmowy. Mitologiczne odniesienie (Orfeusz i Eurydyka) wprowadza temat ucieczki z „piekła dawnego życia", nowej szansy, ale też niepewności. Dom chylący się ku upadkowi to doskonała metafora kruchości ich sytuacji. Końcowe zdanie „Drobiazgów, z których składa się każdy dzień" urwane po przecinku sprawia wrażenie niedopowiedzenia. Czy narrator-widz jest naprawdę potrzebny? To bardzo ładny tekst. Podziwiam osoby, które w taki naturalny sposób łączą prozę z poezją. Moje opowiadania są epiką "z krwi i kości", a że sama lubię powieści z dialogami .... To sam rozumiesz.
- NIEWINNY
  
  Przez LessLove · Opublikowano 15 minut temu
  
  @violetta Już posyłam Ci ciepło. A Wiosnę przekonam, żeby Ci nachuchała ciepła, tak po znajomości :-)
- NIEWINNY
  
  Przez violetta · Opublikowano 28 minut temu
  
  @LessLove cieszę się, że będę miała ciepłe dni :)
- Gdzie rdzewieją miecze: 56. Proporcje szaleństwa
  
  Przez Berenika97 · Opublikowano 31 minut temu
  
  @Łukasz Jurczyk Diades patrzy na wojnę jak technik, a z jego słów bije brutalny pragmatyzm człowieka, którego zadaniem jest optymalizacja zniszczenia. Dla inżyniera świat pozbawiony jest mistycyzmu. Składa się z „gliny” i „trybów”. W strofie piątej narrator twierdzi, że „Świat nie ma serca”. Jesteśmy tylko elementami w wielkiej maszynie historii. Z kolei strofa szósta to genialne ujęcie fizyki i balistyki - to nie emocje wygrywają wojny, lecz chłodne kalkulacje i prawa fizyki. Maszyna działa najlepiej, bo jest obojętna. Diades jest pogodzony z podziałem ról i swoją - niszczyciela. Zauważa też daremność ludzkich wysiłków. Jako konstruktor wie, że każde dzieło rąk ludzkich ma swój kres, a jedyną trwałą nauką płynącą z historii są ruiny. Ostatnia strofa to świetna puenta, która spina całość. Wojna, podboje i niszczenie całych miast to w swej istocie szaleństwo. W szaleństwie nie ma sensu, są proporcje jak w matematyce. wysokie mury to tylko cierpliwa obietnica gruzu. zwycięstwo i klęska ważą tyle samo na szalach katapulty kąt uderzenia nie pyta o winę obrońców.
Najczęściej komentowane
- 29
  
  Na Nowym Świecie
  
  Poet Ka · Rozpoczęto Wczoraj o 15:05
- 14
  
  Świadectwo jednego brzegu
  
  Jacek_Suchowicz · Rozpoczęto 8 godzin temu
- 12
  
  zaułek
  
  Migrena · Rozpoczęto Wczoraj o 10:01
- 10
  
  Muli
  
  Leszczym · Rozpoczęto Wczoraj o 09:02
- 9
  
  Mrucząc o piątej
  
  Proszalny · Rozpoczęto 20 godzin temu
- 8
  
  NIEWINNY
  
  LessLove · Rozpoczęto 3 godziny temu