Złota ikona

[Gość]

Walczył ze złotem poświaty,
tworząc smutku ikonę,
w pośpiechu układając każdy blask.
Realizm nie był natchnieniem,
a nadzieją niewprawionego artysty,
by stać się potem wrogiem radości oglądania
i tej jednej myśli podziwiającego.
Ten, oślepiony blaskiem i złota szlachetnością
nie ujrzał niemych oczu
i naiwności prostych smug.
Wtedy przebudził się krytyk.
Złoto zmienił w kicz,
artystę skuł w kajdany,
a myśli zmienił w szum.
Potem kazał zachwycać się słońcem
- nie złotem,
piękna szukać w inspiracji
- nie ikonie.

[Archie_J]

Wspaniała puenta. Wiersz napisany interesująco, ciekawi. Tytuł zbyt oczywisty.
pozdr
Ariel

[Amphe-tamina]

coś się tu nie klei
jeszcze nie wiem co
dojdę do tego

pozdr.

[Ania D.]

Jestem zachwycona Twoim wierszem,bardzo lubię tego typu poezję. Ps.Mam małą prośbę,czy nie można by zmienić szyku na ,,prostych słów naiwności",ten wers by mi się wtedy bardziej podobał. Pozdrawiam!

[Gość]

Dziękuję za komentarze. Co do zmiany wersu na ,,prostych słów naiwności" to rzeczywiście lepiej brzmi, ale troche nie pasuje mi tematycznie, więc cofnąłem zmiany.
Teraz pytanie socjologiczne: "Kto zinterpretował wiersz jako utwór o trzech etapach miłości?"
Byłbym wdzieczny za szczere odpowiedzi. Wśród ludzi, którzy znają tło powstawania wiersza narazie wszyscy odpowiedzieli właśnie tak. Ciekawe jak odpowiedzą ludzie którzy go nie znają. Z góry dziękuję.

Pozdrawiam

[Archie_J]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przyznaję, że moja interpretacja była nieco inna. Teraz widzę, że jednak widoczne są "etapy miłości", ale wychodzę z założenia, iż każdy wiersz ma wiele interpretacji. Każdy człowiek tworzy własną indywidualność i w analizie znajduje to co chce znaleźć.
pozdr
Ariel