Jakie imię na uczcie ci dano

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Spotkałem Pana we śnie Walcie Whitmanie,

kolorowym jak Pana biała poezja.

Tak niewiele w gruncie rzeczy przeczytałem,

chociaż może akurat to co potrzeba

 

żeby móc w liście opisać jak pamiętam

senną stację kolejową, jej przedziwne

konstrukcje. - Panie Whitman, niech Pan poczeka -

- zawołałem, a mój sen trefniś dowcipnie

 

dał Panu twarz Eliota, może Brodskiego?

Nieważne, logika snu. Pytałem o wiersz

„Astronom” - Niech mi Pan wytłumaczy jego

tajemnicę, ja naprawdę i bardzo chcę

 

pojąć. Uśmiechnął się Pan zza okularów,

w korytarzu szpitala psychiatrycznego,

dotknięciem surrealistycznego czaru

zmienił w małą dziewczynkę, powiedział – Tego

 

dnia i nocy spadł meteor i wyżłobił

drogę w polu żółtych kwiatów. - narysował

mi na kartce, z atramentu się wytrącił

granat i fosforyczna żółcień Van Gogha,

 

przez którą żarzący jak węgiel z ogniska,

łagodny i cichy przetoczył się kamień,

jak Pana uśmiech błękitny, który błyskał

zza okularów – prosto, tędy, naprawdę.

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Paweł, słów mi brakuje. Cokolwiek nie napiszę tylko uprości i zbagatelizuje ten wiersz. OMG, zaznaczony fragment przyszedł do mnie w idealnej chwili. Jestem pod ogromnym wrażeniem. 

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@Dag Bardzo mi w takim razie miło. Dziękuję :)