u Ainy

[hewka]

Poznalam ja przez przypadek,
znienacka jak z wyroczni.

W srodku lasu ogrod nieogrod,
zamiast furtki grusza pustelnica,
wsrod dalii wskazywala droge
do domu Ainy.

Ona umie sluchac, od natury taka.
Prostolicowa z krotkimi wlosami,
przyslonila oczy kepsem.
Niebieskie jak blekit paryski,
zapraszaja na herbate z cukrem.

Bezglosnie nakrywa do prostego stolu,
jakby dla siebie wyciaga ciasto z pieca.
Nie ploszy glosu.Czeka, z cicha sie usmiecha.

Jutro nowy dzien.Spojrz,
slonce na rozowo zaciaga sie w noc.
Znajdziesz tyle sily w sobie. Przetrwasz,
to tylko wiatr szumi w tobie.





(przepraszam, nie mam polskich znakow)

[Roman Bezet]

Poprawiam z polskimi, proszę sobie przekopiować i w edycji wstawić do wiersza

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Roman Bezet]

Komentarz :)
Teraz można czytać ;)
Serio: ja bym skrócił, a już zakończenie obowiązkowo.
"Mów mów" - to już jest potok słów.

Słońce na różowo zaciąga się w noc.
Przetrwasz
to tylko wiatr szumi w tobie.
tyle bym zostawił z końcówki.

Ogólnie: ciekawa opowieść.
pzdr. b