Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Gotuje diabeł w kotle grzesznika...

Dekaos Dondi

Przez Dekaos Dondi
w Fraszki i miniatury poetyckie

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Dekaos Dondi

Dekaos Dondi

Opublikowano
Opublikowano

 

gotuje diabeł

w kotle grzesznika

ten wciąż się wierci

pływa i bryka

 

bies narzeka co jest mi dane

ja przez ciebie mam przechlapane

dodaje spocony tyś jasna cholera

jesteś gorszy od lucyfera

 

na to grzesznik wyskoczył z kotła

diabła przytulił

chwaścik uczesał

gdyż wyglądał jak stara miotła

 

wyczyścił kopytka po rogach pogłaskał

wtem zagrzmiały gdzieś słowa z nieba

dawać go do nas tego golaska

takiej miłości zawsze nam trzeba

 

@

poszła igła do doktora

taka jestem strasznie chora

mogę leżeć lub się wić

nie chce wleźć

do dziurki nić

 

@

chciał skoczyć człowiek tak prosto z dachu

choć pełne gacie miał całe strachu

dach się przechylił nie tak jak trzeba

człowiek nie trafił do piekła lub nieba

przechył w antenę go nadział bo rzucił

oglądającym obraz zakłócił

 

@

krasnal siedzi w swoim grzybie

atakują go robale

musi wybrać walczyć z nimi

albo domku nie mieć wcale

 

@

dzisiaj misio był zachłanny

wsadził rękę w beczkę miodu

lecz za chwilę wypluł wszystko

piołun nabrał gdzieś od spodu

 

@

dwie biedronki się kłóciły

która więcej ma kropeczek

ktoś paluchem je rozpłaszczył

konwersacja zagłuszyła

moment startu by odlecieć

 

@

mały Jasio bardzo chętnie

po policzkach twarze głaska

kiedyś trochę się pomylił

skóry szukał i nie znalazł

bo na ziemi była czaszka

 

@

lepiej w palec dostać młotkiem

takim twardym jak z tytanu

niż przyjaciel miałby walnąć

zwiewnym lekkim i bielutkim

takim no… ze styropianu

 

@

kiedyś zając miał apetyt

na kapusty wielkie głowy

innym jednak nie powiedział

gdzie te cuda można znaleźć

biegł po jadło był jedynym

dostał kulką nie zjadł wcale

 

@

jeden fruwać chciał się uczyć

nie jadł wiele się nie tuczył

wszedł na górę spadł jak kłoda

skrzydeł swych nie zamocował

 

@

tak bardzo dbał o uśmiech swój

aż kiedyś zęby wypadły w gnój

nie podniósł szczęki złożył w ofierze

dzięki temu uśmiecha się szczerzej

 

@

stary wampir leży w trumience

nie marudzi nawet nie stęknie

młody obok ciągle narzeka

że dziurawy krew mu ucieka

 

a że staruszek to był wesołek

wbił młodemu niebawem kołek

teraz młodzieniec leży cichutko

a stary z niego

krew spija zimniutką

 

@

na kibelku cały dzień

siedzi mały tłusty leń

mruczy jęczy i narzeka

chociaż sprawnie jemu ścieka

mimo wszystko jest kochany

w śpiew skowronka zasłuchany

taki wciąż nie nakichany

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Perun

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      To był czas gromu, z niebios uderzony, gdy niebo pękło pod biczem płomieni. Świat stanął nagle, blaskiem oślepiony, w huku uderzeń świt ziemię odmienił. Dąb wyrósł z wiary, porośnięty siłą, na szczytach wzgórz, gdzie srogie wichry gonią. To, co się w lęku przez wieki ukryło, trwa teraz mocno pod Peruna dłonią. Tu nie ma trwogi, co nie jest już męstwem, ani milczenia, co nie brzmi wyrokiem. On karze zdradę i włada zwycięstwem, patrząc na ziemię swym surowym okiem. Niechaj topory lśnią na skraju świata, gdzie sprawiedliwość wykuwa się w huku. On jest tym prawem, co narody splata, cięciwą napiętą na gwiezdnym łuku.   Perun w mitologii słowiańskiej to najwyższy bóg, władca niebios, piorunów, burz, wojny i sprawiedliwości. Jako gromowładca, utożsamiany z siłą i porządkiem, był jednym z najważniejszych bóstw, często przedstawianym z toporem. Jego symbolem był dąb (męskie drzewo życia). Obraz wygenerowany AI  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Myszolak
      grzecznościowo?

      Przez Myszolak · Opublikowano

      Często się w ogóle nie myśli o tym że jedno słowo może komuś zrobić dzień :) Tyle razy zdarzyło mi się chcieć powiedzieć komuś coś miłego ale powstrzymywała mnie myśl że przecież to drobnostka, wypowiedzenie słowa nic nie kosztuje, nie sprawia żadnego wysiłku więc dlaczego miałoby być wartościowe? Ten wiersz będzie dla mnie przypomnieniem żeby jednak mówić :)
    • Wędrowiec.1984
      Kusaki

      Przez Wędrowiec.1984 · Opublikowano

      @Gosława Dawno u Ciebie nie byłem. Przepraszam, ale nie mam po prostu kiedy czytać każdego z moich ulubionych autorów. Powiem zaś jedno: ludowości można się od Ciebie uczyć bez końca. Nie znalem legendy, opisanej w wierszu.
    • Radosław
      W chmurach…

      Przez Radosław · Opublikowano

      Bardzo surowy werdykt. 
    • Mroki
      Przeszłość

      Przez Mroki · Opublikowano

      Dorosłem przed innymi. W zbyt młodym wieku osiągnąłem zbyt wielką odpowiedzialność, którą później próbowałem od siebie odrzucić. Moje dzieciństwo wyglądało jak odwrotny schemat. Zbyt duża presja w młodym wieku sprawiła że chciałem całą ją od siebie odrzucić po zaznaniu wolności. Jestem inny, rozwinąłem się inaczej , a teraz konsekwencje są nieodwracalne. Tym razem muszę mierzyć się z nimi sam, chociaż nie są to skutki moich własnych wyborów.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...