-
Ostatnio w Warsztacie
-
Waldemar_Talar_Talar 19 319
ponoć śmierć to nie koniec
coś tam za nią czeka
ale ile w tym prawdy
tego nikt nie wie
ponoć śmierć tu ulga tym
którzy umarli - się cieszą
tylko my żyjący się smucimy
pytając dlaczego...
śmierć nie jest łatwa - trudno
ją zrozumieć nieobliczalna
jest - często zaskakuje
boli jak cholera
jednak mimo wszystko
chyba warto ją przeżyć
by na końcu móc ujrzeć
to w co nie wierzymy
co tak naprawdę za nią
zobaczymy - czy dalej
będzie obłuda i smutek
czy coś co nas ucieszy
1
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 38 odpowiedzi
- 737 wyświetleń
-
- 34 odpowiedzi
- 763 wyświetleń
-
- 34 odpowiedzi
- 861 wyświetleń
-
- 32 odpowiedzi
- 730 wyświetleń
-
- 30 odpowiedzi
- 678 wyświetleń
-
.thumb.jpg.24ff4d9056d3da47ce3fae75f93e4311.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Proszalny · Opublikowano
Wieczorem ślepną oczy domów i mały tranzystor na nocnej szafce staje się świętym centrum wszechświata, nadaje ewangelię reklam, katastrofę i ciszę, kiedy leżę jak Jonasz w brzuchu wieloryba. Ciemność podchodzi coraz bliżej, pełznie listwą przypodłogową, wchodzi przez szpary pod drzwiami, przykleja do szyb: świetliki w popiele nieba, światła samochodu, lśnienie meteoru z miasta do miasta, niewidzialna dłoń przemyka po ścianach. Wyłączam radio. Biały szum zostaje chwilę, jak mleczna droga dla duchów reklam. Postacie, które wymyśliłem za dnia szewc z ognia, kobieta z betonu, chłopiec z cieniem w kieszeni układają się w moim oddechu, odnajdują spokój, milkną, znika niebo. Zasypiam i jestem po drugiej stronie gdzie jest taki sam dom jak mój, taki sam ja, ta sama lampka nocna, ta sama samotność w brzuchu wieloryba, który połknął Jonasza, bo Jonasz chciał uciec. Uciekam każdego dnia. W tramwaju, w sklepie, w wiadomościach o wojnie, w przeglądaniu internetu, w modlitwie, w kawie, w patrzeniu na ludzi bez imion. Uciekam ale jeszcze nie wiem, przed czym. Jeszcze nie spotkałem mojego przeznaczenia. Może ono też ucieka. Może śpi po drugiej stronie radia. -
Przez Mitylene · Opublikowano
@Toyer to prawda poezja nie umiera. Ona czasami " chowa się" po kątach, aby wyłonić się w odpowiednim czasie. Kto będzie chciał, drogę do niej zawsze znajdzie:) -
Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano
@A.Between urokliwy wypada lekko dalej pisać zawrzeć emocji całą moc niech się czytelnik podomyśla i pozazdrości bo jest co :))) -
Przez Mitylene · Opublikowano
@Czarek Płatak czyli innymi słowy " punkt widzenia zależy od punktu siedzenia":) Swietnie ujęta chwila w kadrze na dwa spojrzenia. I tak naprawdę nie wiadomo komu współczuć, bo i dziecko, i dorosły ma przed sobą życiowe "wyzwania", które musi jakoś ogarnąć niezależnie od ilości pozostałego czasu...Pozdrawiam Czarku! -
Przez Amelia Kroitor · Opublikowano
Wiele pytań pojawia się, gdy twoje serce się cięższy pod nocami, które wloką się powoli jak węże, podczas gdy wspominam to marcowe popołudnie, leżąc na naszych ciałach, gdy cię zapytałem: «Czy tak bardzo we mnie wątpiłeś…?» To sześć miesięcy, siedem, osiem, rok — jak ułamek czasu — wieczność uczuć, która mogłaby mnie uzbrojić przeciwko twojemu powiedzeniu, że moje słowa są jedyne, które cię ratują, a jednak ta nadmierna radość, którą mogliśmy dzielić między Rzymem i Florencją w sierpniu, teraz wydaje mi się pusta bez ciebie. Zawsze starałem się budować światło, nawet gdy niebo było szare i miałem nadzieję na burzę moich nigdy niespełnionych marzeń: nasza wspólna choroba inaczej się nazywa szukanie dróg i wymówek, aby być myślą twojego ciała nieodłączną od mojego.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się