Zanikanie

[kb.]

Oddech stworzenia przepełnia gdy siwieją, tracą zęby
i pamięć niczym rzeszoto. Jak ona, jeszcze nieobrócona
w proch a już w przyziemnej ciszy. Najbardziej pilnuje
godzin połknięcia tabletek. Całotygodniowy dzień siódmy
poświęcony czekaniu aż ktoś zapuka, nawet obcy w potrzebie
albo przez pomyłkę. Byle nie bezduszny złodziej
czy roześmiany anioł z kruczymi skrzydłami.
Tobie śpiewa żywioł wszelki.

[Marek.zak1]

Mocne i pięknie napisane. U wielu tak rzeczywiście bywa, , a czas zwalnia niemal do zera, gdzie czekanie staje się główna częścią wegetacji, kiedyś zwana życiem. 

Edytowane 19 Stycznia 2020 przez Marek.zak1 (wyświetl historię edycji)

[kb.]

@Marek.zak1 "wegetacja kiedyś zwana życiem"... ten powyżej może jawić się jako książkowy przykład, ale z tym też różnie bywa.

dzięki za czytanie, pozdrawiam

@łucja z cheba czyli taki znak stop. fajnie. a niezatrzymanie może nieraz kosztować...

dzięki za czytanie, pozdrawiam

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kb... tytuł "zanikanie", nic chciałbyś pierwszego wersu wg 1,2,3.. itd... byłoby fajne przejście z tytułu w treść.

A treść na plus... "grubsza" fraza, szczególna.

Pozdrawiam.

Edytowane 19 Stycznia 2020 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[kb.]

@Nata_Kruk dzięki Nata, ale z pewnego powodu ten tekst muszę uważać za skończony i już nie do zmian. nawiasem mówić - tak chyba z trzy lata się zmieniał więc już i tak wystarczy ;)) ale dzięki za czas poświęcony

pozdrawiam