Postanowienie

[Wędrowiec.1984]

Postanowienie

 

Plądrować lubię zgliszcza aspiracji dawnych,

Ratując wciąż płonące marzeń powidoki,

By kreślić na powiekach zeszłych dni rękopis

I sny ożywiać martwe tuszem wielobarwnym.

 

Zostawię rzeczywistość światów zbyt realnych,

Złudzeniem zwierciadlanym przecierając oczy,

Nim ranny promień światła luster magię spłoszy

I pragnień nieskończonych podrze znowu karty.

 

Wielokroć spisywałem dla mych snów epilog,

Zmieniając wielkie pasje w pusty już wysiłek

Lecz nigdy nie musiałem razem z nimi ginąć,

 

Bo w sidłach wyobraźni żywy zawsze byłem.

Zatrzymam więc iluzję czasu wieczną chwilą,

A przyszłość jeśli zechce obok niechaj płynie.

 

---

 

[Marek.zak1]

Klasa:). Przemawia do emocji, co najważniejsze plus mądre przemyślenia.   Gratulacje:).

[Gość]

@Wędrowiec.1984 ładny wiersz, znalazłam trzy, dopelniczowki, ale jeżeli uważasz, że są w tym wierszu niezbędne, to znikam. Pozdrawiam

Edytowane 16 Stycznia 2020 przez Gość (wyświetl historię edycji)

[Gość umbra palona]

@Wędrowiec.1984 toż to istny barok...

Naprawdę nie można prościej? Czy w każdym zdaniu trzeba poprzestawiać szyk, żeby upoetyzować banalną treść?

Kicz, koturn, egzaltacja, ale to oczywiście wyłącznie mój odbiór...

Pozdrawiam :)

 

 

[Wędrowiec.1984]

Dziękuję za poświęconą mi chwilkę. Cieszę się, że wiersz Wam się spodobał i dziękuję również za słowa krytyki.

 

@umbra palona Lubię tak pisać, używać takiego stylu etc. Raczej już tego nie zmienię, bo to trochę taka cząstka mnie. Zdaję sobie również sprawę, że jakimś wyrafinowanym poetą raczej nie zostanę, a że czasami mam taką, zwyczajną, potrzebę podzielenia się z kimś, tym co jakoś we mnie siedzi czy nie daje spokoju...

 

Pozdrawiam serdecznie :)

Edytowane 16 Stycznia 2020 przez Wędrowiec.1984 (wyświetl historię edycji)

[Gość umbra palona]

@Wędrowiec.1984 fajnie, że nie strzeliłeś focha :) 

Miłego dnia:)

[Wędrowiec.1984]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję bardzo i na wzajem :)

[Marek.zak1]

Co do krytyki, znaczna część najwybitniejszych utworów muzycznych została poddana totalnej krytyce znawców i zawodowych krytyków. Ot najwybitniejszy prawdopodobnie koncert skrzypcowy w historii muzyki został określony jako nieudany i "przeciwko skrzypcom".  Tak na marginesie:). Pozdr. M.

 

[Wędrowiec.1984]

@Marek.zak1 Jasne, zdaję sobie z tego sprawę Marku. Powiem Ci, że naprawdę z miłą chęcią przyjmę krytykę, byleby była podana kulturalnie i w granicach dobrego smaku. Tylko wtedy naprawdę coś znaczy i pozwala doskonalić warsztat, czymkolwiek człowiek poddany krytyce się zajmuje. 

[Gość]

@Wędrowiec.1984

 

Jednak coś się znalazło :)

 

Nie wiem czy jestem po prostu "wyposzczona poetycko" ale ten wiersz robi kolosalne wrażenie. Jesteś Bayronowski od stóp do głów!

Nie przypominam sobie, żebyś miał w swojej twórczości równie doskonały utwór.

 

Piękny i oryginalny...a Oryginalność jest zwykle tylko dla Koneserów ;)

/i tym się ciesz.../

 

Pozdr

 

 

[Marek.zak1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zobacz ten. Uznałem za najpiękniejszy wiersz AD 2019.

 

[Wędrowiec.1984]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Byrona uwielbiam i ten typ bohatera również. 

 

Dziękuję Ci za tak miłe słowa. Nie spodziewałem się. :)

@Marek.zak1 hehehe weźcie już nie przesadzajcie :-) 

[Marek.zak1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Każdy ma prawo mieć swoje preferencje:)

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

13-zgłoskowy od góry do dołu :)

Patrz i przyniósł mu szczęście...nic dziwnego, z tymi metaforami...

...dusza mi zaczyna migotać, a tu pracować trzeba ;)

 

Dzięki Marku!

[Tomasz Kucina]

Bardzo pięknie mnie znowu zaskoczyłeś tym sonetem, konstrukt podmiotu lirycznego wykazuje świadomość, jako autor jesteś dojrzały, w sensie spojrzenia na życie z pewnego dystansu – i funkcji opisu tego życia – tutaj – dlatego wiersz jest dobry, bo wiarygodny jest autor - ty.

[WarszawiAnka]

A więc mamy kolejny sonet - godny poprzednich. :)

Odnajduję się w tym wierszu balansującym na granicy rzeczywistości i świata złudzeń.

Zatrzymał mnie szczególnie ten fragment:

 

     "Zostawię rzeczywistość światów zbyt realnych,

      Złudzeniem zwierciadlanym przecierając oczy,"

 

Zbytnia realność może doskwierać, uwierać lub boleć. Złudzenie, z drugiej strony, daje chwilowe wytchnienie i poczucie szczęścia - ale nieuchronnie zniknie.

Co zrobić, by połączyć oba te światy?

 

Pozdrawiam

Edytowane 16 Stycznia 2020 przez WarszawiAnka
spacje (wyświetl historię edycji)

[fregamo]

@Wędrowiec.1984 celny koniec

[Wędrowiec.1984]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dokładnie, a później tak naprawdę nie wiadomo gdzie się udać, bowiem nie ma dokąd uciec. Zbyt realna rzeczywistość doskwiera, natomiast złudzenie jest tylko złudzeniem. Ale... niech i tak będzie i niech sobie przyszłość wędruje z boku, swoimi drogami. Nie przeszkodzi mi to mieć marzenia. :)

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

W poezji - tak, ale w życiu można się w pewnym momencie spostrzec, że podążając w głąb świata marzeń odeszliśmy tak daleko od rzeczywistości, że nie ma czym wrócić... 

Czasem też ktoś nas bezwiednie lub celowo od rzeczywistości odwodzi... Wtedy to on "przeciera nam oczy złudzeniem"....

 

 

@Wędrowiec.1984 : ...i oczywiście - dziękuję. :)

Edytowane 16 Stycznia 2020 przez WarszawiAnka
spacje (wyświetl historię edycji)

[Gość umbra palona]

@Laktris ok.... ja się nie znam, nie wiem o co chodzi....dla Koneserów? no cóż....czyli na pewno nie dla mnie....ja jestem prostą dziewczyną po zawodówce.....Pozdrawiam :)