8:15/Jak spokojny ocean w słoneczny dzień/W lustrze

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

8:15

 

 

Szło po ciemność powszednią i sny orientalne
miasto krokiem napiętym i w sobie zamknięte.
Kilka głów się podniosło w powszedni poranek
sierpniowy, bezchmurny, jeszcze zwyczajnie ciepły.

Jeszcze niebo nie było tygrysio błękitne,
ale mruczał wysoko, przed ósmą piętnaście,
maleńki samolot i chrzęściło poszycie
pod powiekami, jak okruch bieli zbyt jasnej.

 

 

Jak spokojny ocean w słoneczny dzień

 

 

To był najpiękniejszy błękit jaki widziała:

świecił przez moment- a długo ciała płynęły

i lustro rzeki wciąż ciemniejszy grzyb porastał.

Jeszcze nie rozumiała dlaczego się zmienił

 

tak nagle świat jej wiadomy - winiła ziemię

o tygrysi błękit do rdzenia wypalony

pod powiekami, i cichutkie mruczenie

tej barwy pomiędzy barwami przyczajonej.

 

 

W lustrze

 

 

Miała trzynaście lat kiedy tygrysie niebo

skoczyło do powiek i spadła na dno źrenic.

Ciemność wodę jej wlała do uszu, i ciemno

było po wyjściu. Dym jak smoła gęsty

 

oblepiał widma ludzi niosących powoli

znamiona tygrysiego oddechu na skórze,

a ich twarze nieomal zwęglały jej oczy:

patrzyła na siebie - zrozumiała to później.

 

 

 

(powyższe utwory należą do cyklu wierszy o Hiroszimie)

 

 

 

Edytowane 3 Stycznia 2020 przez Jan Paweł D. (Krakelura) (wyświetl historię edycji)

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ten fragment jest bardzo malarski. Tematyka przejmująca, a wtedy nie jest łatwo pewne uczucia przekazać.

Widzę tę scenę. To już nie pierwszy raz, kiedy fragment Twojego wiersza, wywołuje u mnie takie emocje.  Thx a mil.Pozdrawiam

 

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@Dag Dziękuję. Pozdrawiam.